Zomerliefdes (7): de revolutie van Vincent Van Quickenborne (Open VLD)

Lang vervlogen is de tijd dat hij een ADHD-politicus was die ermee dreigde een joint op te steken in de Senaat, op z’n cowboyboots de halve wereld afreisde, en om de twee dagen een schauvuitenstreek uithaalde met Jean-Marie Dedecker. Als vice-premier in de regering-Di Rupo vervelde Quickie tot ‘meneer de minister’. En sinds hij vijf jaar geleden Stefaan De Clerck uit het stadhuis van Kortrijk knikkerde, is hij een bezadigd burgervader geworden. ‘Ik geniet nu meer van de simpele dingen des levens.’

'Volgens mijn vrouw was ik een lelijke vent met flaporen, slobberkleren en een onnozel brilletje'

De oude Van Quickenborne zou deze zomer van het ene festival naar de andere spectaculaire reisbestemming zijn geduikeld. De nieuwe was tevreden met een weekje Cadzand, met vrouw en dochtertje. Zorgeloos gezinsgeluk. Tot het bericht kwam dat zijn vader, die aan alzheimer lijdt, vermist was.

Vincent Van Quickenborne «Wat we in die bange uren hebben meegemaakt, wens ik niemand toe. Het was op mijn verjaardag, 1 augustus. We hadden een drink gepland op het strand. Er stond een kuip vol ijsgekoelde pintjes klaar, belegde broodjes. Ik had mijn hele familie en enkele vrienden uitgenodigd. Om vier uur ’s namiddags sms’te mijn moeder dat ze nog niet kon vertrekken: mijn vader was nog niet teruggekeerd van een fietstocht. En een uur later nog altijd niet. Ik kreeg een naar voorgevoel en raadde haar aan de politie te verwittigen.

»Rond tien uur ’s avonds was het feest afgelopen en ben ik naar Kortrijk gereden om te zoeken. Samen met een vriend speurde ik de boorden van de Leie af. Met twee grote lampen schenen we in het water. Ik vreesde dat hij erin was gesukkeld. Mijn vader had al eens gezegd dat hij het niet meer zag zitten. Om drie uur ben ik even in bed gekropen. Twee uurtjes. Mijn moeder heeft met mijn broers tot halfzes ’s morgens gezocht, ze kon toch niet slapen.

»’s Morgens ontbeten we allemaal bij mijn moeder thuis en begon de zoektocht opnieuw. Met de hulp van Alain Remue, het hoofd van de Cel Vermiste Personen, werd er een accuraat opsporingsbericht verspreid. Daarna rolden de tips binnen. We ontdekten ook camerabeelden waarop mijn vader te zien was. Zo wisten we in welke richting hij was gefietst. De camera’s van het agentschap Waterwegen en Zeekanaal moesten hem ook geregistreerd hebben, maar het duurde drieënhalf uur voor men iemand had gevonden die bevoegd was om die beelden te bekijken: al de rest was met vakantie. Drieënhalf uur! In zulke omstandigheden lijkt elke minuut wel een uur te duren. Dankzij die beelden kenden we zijn tracé van half drie tot vijf uur ’s namiddags: continu langs het water. Remue vond dat geen goed teken. Ik vertelde mijn moeder dat we ons op het slechtste moesten voorbereiden. Maar dan kwam het bericht dat de politie van de zone Schelde-Leie hem gevonden had. Levend en wel. Ongelofelijk.»

'Ik vertelde mijn moeder dat we ons op het slechtste moesten voorbereiden. Toen kwam het bericht dat mijn vader gevonden was'

HUMO Weet u al waar hij de nacht heeft doorgebracht?

Van Quickenborne «Een man heeft ons verteld dat hij die avond naast mijn vader heeft gegeten op de markt van Deinze. Papa heeft daar iets besteld en betaald. Waar hij daarna heeft uitgehangen, zullen we wellicht nooit weten. We hebben het hem gevraagd, maar het schijnt niet goed te zijn om demente mensen met hun ziekte te blijven confronteren.

»We krijgen nu van overal tips over hoe je met die mensen moet omgaan. Als ze zeggen dat ze worden achtervolgd, moet je hen dan tegenspreken? Of meegaan in hun verhaal? Die mensen zijn vaak angstig, ze zien overal complotten en bedreigingen. Je moet hen geruststellen en knuffelen. Wouter Beke heeft me gesms’t: hij zit in een bedrijf dat polsbandjes maakt waarmee je iemand kunt tracken. Daarmee zouden we dit soort toestanden kunnen vermijden.»

HUMO Waarom koos u ervoor om dit verhaal naar buiten te brengen?

Van Quickenborne «Het is ongelofelijk hoeveel mensen door dementie worden getroffen, maar weinig mensen spreken erover. Ik wou het eerst stilhouden, maar mijn moeder dacht dat het bevrijdend zou werken als we er met anderen over konden praten.

»Zes op de tien mensen in onze rusthuizen hebben last van dementie. Hun families moeten daarmee leven. Mijn moeder moet daarmee leven. Gelukkig heeft mijn vader nog veel heldere momenten. Hij speelt graag Scrabble en onthoudt de woorden nog goed. Zo traint hij zijn geheugen.»

HUMO Doet dit u nadenken over de liberale besparingsdrift in de gezondheidszorg? Vanuit de rusthuizen komen er noodkreten van ouderen die verwaarloosd worden, omdat de hulpverleners onderbemand zijn.

Van Quickenborne «Ik ken die verhalen wel, maar ik wil geen link leggen met dementie. Maggie De Block beseft heus wel dat we voor dit probleem middelen moeten voorzien. Maar je lost niet alles op met geld. Vaak komt het erop aan die mensen zo lang mogelijk thuis te laten leven. Een vrouw belde me over een dementievriendelijke woning die ze had ingericht. Een politiechef zei dat hij zijn agenten alerter had gemaakt voor demente personen, zodat er sneller een signalement kan worden verspreid. Er zijn woon-zorgcentra die demente mensen een dag per week kunnen opvangen, en vrijwilligers die thuis buddy willen komen spelen om de gezinsleden te ontlasten. Er bestaat al veel op het terrein. Maar er zou een soort handleiding voor familieleden van alzheimerpatiënten moeten komen, waarin alles wordt opgelijst.

»Drie jaar geleden, bij ons huwelijksfeest op de Grote Markt, vroegen mijn vrouw en ik de mensen om geen cadeaus mee te brengen, maar geld te storten voor twee fondsen die onderzoek deden naar borstkanker en alzheimer. In de familie van mijn vrouw is er een verhoogd risico op borstkanker, in mijn familie op dementie. Op dat moment wist ik nog niet dat mijn vader ook door de ziekte zou worden getroffen. Met een deel van het geld hebben we vorig jaar een dementievriendelijke week georganiseerd in Kortrijk.»

HUMO Nu hij terecht is, kunt u nog even van het politiek reces genieten. Wat doet u graag in de zomer?

Van Quickenborne «Ik neem doorgaans weinig vakantie, omdat het in de zomer zo lekker rustig werken is. Het liefst hang ik de toerist uit in mijn stad: twee uurtjes wandelen, met mijn dochter in de buggy, en mezelf overleveren aan het toeval. Dan kom ik op lukrake plekken en luister ik naar de verhalen van de mensen. Het klinkt banaal, maar ik geniet van die praatjes. Het spektakel heb ik gehad. In mijn jongere jaren heb ik drie vierde van de wereld gezien, met de rugzak en alle mogelijke vervoermiddelen. Als mijn dochter tiener is, wil ik haar alle mooie plekken tonen waar ik ben geweest. Maar nu mag het allemaal wat rustiger.»

HUMO U bent een slokop in het leven. Is de vakantie dan per definitie onbevredigend, omdat er altijd een lijst onvervulde verlangens overblijft?

Van Quickenborne «Daar ben ik van genezen. Vroeger had ik zo’n lijstje met allerlei boeken, mensen en activiteiten in mijn hoofd. Maar dan ben je even hectisch bezig als de rest van het jaar. Nu laat ik me liever leiden door het toeval.

»Ik beken dat ik nog bitter weinig boeken lees. Naast de dagelijkse stapel kranten en tijdschriften ontbreekt het me aan tijd. Ik ben wel een Spotify-adept. Op het werk en in de wagen luister ik minstens twee uur per dag naar alle mogelijke muziekgenres. Veel mensen van mijn leeftijd blijven nostalgisch steken bij de groepen uit hun jeugd, maar ik wil ‘mee’ zijn, nieuwe dingen ontdekken. Daarom ga ik graag naar festivals. Op Cactus heb ik Goose en Local Natives gezien. Ik help ook graag een handje bij de organisatie van Alcatraz (het metalfestival dat afgelopen weekend onder andere Korn en Ghost naar Kortrijk haalde, red.) en ik dompel me graag onder in de ontspannen sfeer van Kamping Kitsch. Vorig jaar ging ik verkleed als truckchauffeur, inclusief Lemmy-snor, wit marcelleke, gouden ketting en zonnebril. Wat lachen en pinten drinken met de vrienden: dat is toch de zomer?»


BOEKET VOOR STEFAAN

HUMO Vijf jaar geleden stapte u op als vicepremier en minister van Pensioenen om burgemeester van Kortrijk te worden. Voor sommige wetstrategen komt dat neer op een degradatie van twee niveaus. Waarom deed u dat?

Van Quickenborne «Ik heb een goede politieke intuïtie en zie altijd opportuniteiten om dingen te veranderen. Dat is nodig, omdat de maatschappij zo snel evolueert, maar ook om mezelf te blijven boeien. Ik had al negen jaar ministerschap achter de rug en zag artikels verschijnen waarin werd voorspeld dat de steden de wereld gingen veranderen. Wat Bart Somers in Mechelen deed, inspireerde me ook: een stad in verval nieuw leven inblazen.

»Kortrijk was een provinciaal nest geworden waar weinig te beleven was. CD&V had hier al sinds 1865 een absolute meerderheid. In 2012 voelde ik dat ze het moeilijk zouden krijgen. Mensen snakten naar een nieuwe wind, naar een andere generatie. Ik voelde dat ik dat momentum kon creëren, maar dan moest ik er vol voor gaan.»

HUMO Toen u aankondigde dat u burgemeester wilde worden en daarvoor uw ministerfunctie zou opofferen, werd u haast uitgelachen.

Van Quickenborne «Ook mijn opponent, Stefaan De Clerck, dacht dat ik blufte. Maar ik meende het.»

HUMO CD&V bleef met 33% de grootste partij en De Clerck haalde de meeste voorkeurstemmen. Toch vormde u achter zijn rug een meerderheid met N-VA en SP.A, zodat u zelf burgemeester kon worden. Een smerige streek?

Van Quickenborne «Nee. Zo werkt onze democratie. Ik besef dat mij in 2018 hetzelfde kan overkomen, maar ik zal dat nooit smerig noemen. Wie een meerderheid heeft, mag besturen. Wat ik heb gedaan, is in 16 van de 61 steden en gemeenten in West-Vlaanderen gebeurd. Als men dat niet wil, moet men het systeem veranderen en rechtstreekse burgemeesterverkiezingen houden. Die strijd zou ik nu gerust met De Clerck willen aangaan.»

HUMO Een tijdje later bezorgde u hem bloemen, toen hij in het ziekenhuis lag na een val. Was dat om duidelijk te maken dat het niet persoonlijk was?

Van Quickenborne «Ja. Ik heb altijd het gevoel gehad dat hij die nederlaag heel persoonlijk nam. Hij dacht blijkbaar dat de stad hem en zijn familie toekwam. Het probleem was dat hij het gewoon niet had zien aankomen. Hij had nooit gedacht dat ik mijn ministerpost zou opofferen, wellicht vanuit de oude logica dat een ministerfunctie meer waard is dan het burgemeesterschap. Maar ik heb dat nooit gezien als een uitbolbaan. Burgemeester, dat is een roeping, een missie. Ik heb me mijn keuze nog geen moment beklaagd. De laatste vijf jaar doe ik passioneler aan politiek dan ooit. Kortrijk is weer hip geworden. Veel West-Vlamingen komen van Gent naar hier, omdat de woningen hier nog betaalbaar zijn en ze de files beu zijn.

»Eén zondagvoormiddag per maand gaan wij met onze bestuursploeg deur aan deur om met de mensen te praten. Van de 38.000 huizen hebben we er al 28.000 bezocht. In een stad kun je zoiets doen, als premier is dat onmogelijk. Dat gevoel van nabijheid ontbreekt nog te veel in de hedendaagse politiek, terwijl dat dé oplossing is voor veel problemen in de maatschappij. Steeds meer mensen sterven in eenzaamheid, zonder dat ze worden gemist. Daarom hebben we het aantal buurtcomités haast verdubbeld van 100 naar 185. Als je in elke straat een comité hebt, leren de mensen elkaar weer kennen en voor elkaar zorgen.»

HUMO In zo’n carrièreswitch spelen vaak meerdere motieven mee. Federaal klopte u al bijna tien jaar op dezelfde nagel: ‘Zonder grote hervormingen in de pensioenen en de arbeidsmarkt krijgen we ons boeltje straks niet meer betaald.’ De pensioenhervorming die u onder Di Rupo mocht doorvoeren, was al bij al bescheiden.

Van Quickenborne «Daar dachten de vakbonden toch anders over. Ik heb onder meer de leeftijdsgrens voor het vervroegd pensioen verhoogd. Daarna ontving ik doodsbedreigingen, er werd voor mijn deur gestaakt. Maar het land had die hervorming nodig en dan moet je niet aarzelen. Vandaag plukken we de vruchten: het aantal bruggepensioneerden is sinds 2011 gedaald van 120.000 naar 84.000.»

HUMO Er werd destijds gelachen met de gretigheid waarmee u die hervorming presenteerde. De regering-Di Rupo was na 540 dagen onderhandelen nog maar amper ingehuldigd of daar plofte Van Quickenborne zijn pensioenplannen op tafel.

Van Quickenborne «We hadden genoeg tijd verloren. Als je zoiets wilt doen, wacht je beter niet tot vlak voor de verkiezingen. Ik dacht: ‘Als ik niet onmiddellijk start, komt er weer niks van.’ Bij mijn vertrek uit die regering was het grootste deel van die hervorming uitgevoerd. En buiten het regeerakkoord was er niets mogelijk. Er was een uitzondering opgenomen voor NMBS-personeelsleden: die mochten al vanaf hun 55ste met pensioen gaan. Onhoudbaar, vond ik, maar daar mocht niet aan geraakt worden van Di Rupo. Het enige wat ik nog wou doen, was een onafhankelijke pensioencommissie samenstellen, met Frank Vandenbroucke als voorzitter. Die moest los van de politiek een langetermijnvisie uitdokteren. Mijn opvolger Alexander De Croo heeft dat gedaan. De huidige pensioenmaatregelen komen grotendeels overeen met het rapport van die commissie. Het pensioen met punten was daarvan de hoofdzaak, en dat wordt het laatste grote strijdpunt van deze regering. We moeten naar een gelijkschakeling van de verschillende pensioensystemen. Vandaag zijn er mensen die te veel pensioen trekken – politici en hogere ambtenaren – en mensen die veel te weinig krijgen.»

HUMO In een furieuze tussenkomst in De Kamer maakte u dit voorjaar de vergelijking tussen twee vriendinnen. De ene had haar hele leven gewerkt als zelfstandige, maar kreeg een lager pensioen dan haar vriendin die was thuisgebleven voor de kinderen.

Van Quickenborne «Dat is het meest bekeken politieke filmpje van het voorbije jaar. Het is toch schandalig dat zelfstandigen die hun ganse carrière hebben gewerkt, moeten rondkomen met een pensioen van 1.100 euro per maand, terwijl een rusthuis 1.400 euro kost? Hoe is het mogelijk dat zij minder krijgen dan iemand die werkloos is geweest?

»Iedereen die 45 jaar heeft gewerkt, zou minstens een pensioen van 1.500 euro netto per maand moeten krijgen. Het geld daarvoor zal moeten komen van een herverdeling, en dus van de hoogste pensioenen. Raken aan het ambtenarenpensioen is het laatste taboe in dit land. Maar het zal toch nodig zijn.»


JOINTJE ROKEN?

HUMO Heeft de traagheid in de Wetstraat u vaak gefrustreerd?

Van Quickenborne «Natuurlijk, ik ben een ongeduldige mens. En dan schenkt deze job meer bevrediging. Na de gemeenteraadsverkiezingen wilde ik iets aan de veiligheid in Kortrijk doen. Vandaag staan hier 160 camera’s en is de criminaliteit sterk gedaald. In de nationale politiek gaat het afschuwelijk veel trager. Er spelen zoveel belangen mee dat het eindeloos duurt voor je zaken in beweging krijgt. Zeker als je iets wil afschaffen. Dat heb ik als staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging wel gemerkt.

'Deze zomer heb ik vaak voor mijn dochter gezorgd, terwijl mijn vrouw aan het werk was. Babbelen, boekjes lezen, pampers verversen…'

»Hoe lang proberen we nu al om de eco- en de maaltijdcheques af te schaffen? Het is de logica zelf: stort dat bedrag netto op de rekening van je werknemers, zodat ze zelf kunnen beslissen wat ze met dat geld doen. Maar zelfs het VBO is tegen, en daardoor blijft dat aanslepen. Ik vind de sociale partners – ook de werkgevers – vaak te conservatief. Ze blijven steken in de 20ste eeuw.»

HUMO Drie jaar voor u burgemeester werd, leerde u uw huidige vrouw kennen. Was uw keuze voor Kortrijk ook ingegeven door een drang naar meer levenskwaliteit en tijd voor uw gezin?

Van Quickenborne «Dat heeft niet meegespeeld, maar het komt nu wel erg goed uit. Mijn vrouw vond het best spannend dat ik minister was. Voor het burgemeesterschap achtte ze me nog te jong (lacht). Maar de puzzelstukken zijn mooi samengevallen. Als burgemeester heb ik meer flexibiliteit en kan ik vaak thuiswerken. Ik wil later niet zeggen dat ik geen tijd had om mijn kinderen te zien opgroeien. Trouwen, kinderen krijgen, dat is een trein die normaal gezien maar één keer in je leven passeert. Veel jonge ouders gaan daar veel bewuster mee om dan de vorige generaties. Daarom is het belangrijk dat ze flexibele werkuren krijgen. Ik ben niet voor een strikte scheiding tussen werk en privé. Reken werknemers af op het resultaat en laat hen werken op hún tempo, desnoods in het weekend. Zo hebben ze tenminste tijd om hun kinderen te zien opgroeien.

»Deze zomer heb ik vaak voor mijn dochter gezorgd, terwijl mijn vrouw aan het werk was. Man, je creëert een band voor het leven! Samen eten, babbelen, boekjes lezen, haar leren stappen, pampers verversen… Dat ik dat allemaal nog mag meemaken op mijn 44ste. En het gaat me goed af. Ik geniet ook meer van de simpele dingen des levens. Het vaderschap heeft me veranderd.»

HUMO Misschien maar goed dat u geen tien jaar eerder vader bent geworden?

Van Quickenborne «Absoluut! Aan het ritme van tien jaar geleden zou het me nooit gelukt zijn om te trouwen en kinderen te krijgen. Mijn job was alles voor mij, daarnaast had ik niks.»

HUMO De allesverterende ambitie is getemperd?

Van Quickenborne «Ja. Ik doe mijn job graag, maar ik zie nu ook de andere dingen in mijn leven. Vroeger was het ondenkbaar dat ik een dag geen kranten zou lezen of het nieuws zou missen. Nu zie ik de relativiteit van de politiek.»

HUMO Wat zou u vandaag tegen de jonge senator Q zeggen?

Van Quickenborne «Ik zou zeker zijn creativiteit niet temperen. Politieke vernieuwing begint vanonder, met frisse ideeën van de jongeren. Maar ik zou hem wel meer zin voor nuance aanraden. En een beetje stijl. Mijn vrouw zegt dat ik een lelijke vent was met flaporen, slobberkleren en een onnozel brilletje (lacht).

»Ik heb ook moeten leren dat je bondgenoten nodig hebt om vooruit te komen in de politiek. De jonge Van Quickenborne was daar niet mee bezig. Die wou stunten, de media halen met nieuwe ideeën. Pas op, daar zaten goede ideeën tussen. Transparantie over de lonen van politici en ceo’s van beursgenoteerde bedrijven: daar was ik toen al mee bezig.

»Toen ik in ’99 senator werd, zette ik mijn loon op het internet. Het is belastinggeld, dus mogen de mensen toch weten hoeveel politici verdienen? Mijn collega’s begrepen er niks van. Ik had ook heftige discussies met senaatsvoorzitter Armand De Decker, omdat ik pleitte voor de afschaffing van de Senaat. We zaten daar toch niks te doen. Hij vond dat ik het ambt te schande maakte.

»Gelukkig is de broodnodige generatiewissel nu een feit. De dingen worden anders benaderd. Ik heb altijd een neus gehad voor veranderingen die er vroeg of laat zouden komen. Ik heb al vaak te vroeg gelijk gehad. Maar in de politiek is timing alles.»

HUMO Na de schandalen bij de intercommunales pleitte u voor een halvering van het aantal politici. Raakt dat er ooit door?

Van Quickenborne «Natuurlijk. In mijn partij maakten sommigen misbaar over dat idee, maar vandaag, na de heisa, wil men toch alles grondig herbekijken. Allee, een gemeenteraad met 41 mensen: halveer dat en je merkt het verschil niet eens. De provincies en de Senaat: schaf dat af. En een parlement kan het makkelijk doen met 100 parlementsleden in plaats van 150. Ons land is te complex, heeft te veel structuren en te veel politici. De politiek wordt beter van minder politiek. Maar dat betekent dat we in ons eigen vel moeten snijden en dat is niet populair. Het gaat over het leven van veel mensen. De politici die overblijven, moet je goed betalen. Wie keihard werkt, mag goed verdienen. Dat hoort zo in een meritocratie.»

HUMO U wou destijds ook het koningshuis en de adel afschaffen. Intussen bent u Commandeur in de Orde van Leopold.

Van Quickenborne «Als je een tijdje parlementslid of minister bent, krijg je zulke titels blijkbaar automatisch. Toen ik dat in 2007 ontdekte, heb ik laten weten dat ik die bekroningen niet hoefde. Normaal zou ik er nog meer hebben gehad. Maar ik hou niet van dat protocol. Als burgemeester draag ik mijn sjerp ook niet vaak. Dat is me te plechtstatig. Mijn ideeën zijn niet zo hard veranderd. Ik geloof nog altijd in de dingen die ik toen zei. Alleen zou ik ze vandaag een beetje anders verwoorden.»

HUMO Is er niets waar u spijt van heeft?

Van Quickenborne (denkt lang na) «Het woord ambetantenaren had ik nooit mogen gebruiken. Ik was nog jong, maar dat was een ongenuanceerde uitspraak. Dé ambtenaren, dé moslims, dé politici: dat zijn onzinnige veralgemeningen. We zijn allemaal individuen. Uiteraard zijn er onbekwame, vastgeroeste en bureaucratische ambtenaren, die bovendien worden beschermd door hun vaste benoeming, maar ik zou die uitspraak niet meer doen, omdat je er ook de gemotiveerde, hardwerkende ambtenaren mee schoffeert.»

HUMO Die belofte om in de Senaat een jointje te blowen, was dat verstandig?

Van Quickenborne «Pfff, ik zeg daar nog weinig over, omdat het zo gevoelig ligt in de Wetstraat. Maar kijk naar Amerikaanse staten als Californië, waar cannabisbezitters niet vervolgd worden, maar een hulpprogramma krijgen aangeboden. Dat is verstandiger dan de war on drugs van Bart De Wever. Alcohol en andere drugs zijn gevaarlijk, maar dat los je niet op door alles illegaal te maken. Ik geloof meer in verstandige regularisering.»

HUMO Wanneer is Quickie ‘meneer Van Quickenborne’ geworden?

Van Quickenborne «Toen ik in 2011 vicepremier werd, heb ik mensen gevraagd om me niet meer Quickie te noemen. Ik had mijn speelse imago zelf gepromoot, maar het kwam niet meer overeen met de persoon die ik was geworden. De fratsen haalden de bovenhand op de ernst. De teneur was dat je ‘die tiep niet ernstig kon nemen’. Als vicepremier heb je dan wel een probleem.

»Bij de aanstelling van de ministers feliciteerde de koning me met mijn promotie tot vicepremier. Johan Vande Lanotte boog voorover en zei: ‘Dat betekent dat ge u voortaan zult moeten gedragen.’ Die raad heb ik ter harte genomen. De functie maakt de man, en dan moet de naam ook volgen.

»Als er miserie is in mijn stad, moet ik mensen kunnen verbinden. Dan wil je niet dat er een jonge gast naar je toe komt en zegt: ‘Ha burgemeester, jointje roken?’»


PYAMAPARTY'S

HUMO Uw lijfspreuk is er eentje van Steve McQueen: ‘If you want something, fight like hell for it.’ Heiligt het doel de middelen?

Van Quickenborne «Nee. Maar als ik iets wil, doe ik alles om dat te behalen. Dat is de kern van ondernemende mensen. Mijn ouders hebben me geleerd dat je niets voor niets krijgt. Je moet er keihard je best voor doen. Op mijn veertiende deed ik een studentenjob in de krokusvakantie en op het einde van de week kreeg ik een paar honderd frank. ‘Dit kan toch niet?’ zei ik tegen mijn moeder. ‘Jawel,’ zei ze, ‘zo ga je alles stapje voor stapje moeten opbouwen.’ Die boodschap wil ik ook meegeven aan mijn kinderen: perseverance – volharding. Zonder kom je nergens.»

'Het premierschap moet je overkomen. Ik zeg niet dat ik het nooit zou willen doen, maar ik zal ook niet ontgoocheld zijn als die kans nooit komt'

HUMO Maar in de toppolitiek moet je ook af en toe de dolk hanteren. In de nasleep van uw stunt in Kortrijk verschenen er artikels over uw gebrek aan moraal. Uw gewezen boezemvriend Jean-Marie Dedecker portretteerde u als een gewetenloze opportunist.

Van Quickenborne (blaast) «Tja, Jean-Marie is een groot politiek talent, maar ook een einzelgänger die niet met anderen kan samenwerken. Hij zou bij wijze van spreken met zichzelf vechten.»

HUMO Klopt het dan niet dat u hem in de steek heeft gelaten om uw eigen carrière bij de VLD te redden?

Van Quickenborne «Nee. De uren en dagen die ik op vraag van Guy Verhofstadt heb geïnvesteerd om op Jean-Marie in te praten en hem te kalmeren zijn ontelbaar. Ik heb hem heel vaak verdedigd bij de partijtop. Maar na de Oostendse gemeenteraadsverkiezingen van 2006 is de veer gebroken.»

HUMO Volgens Dedecker sprak hij op die verkiezingsavond op restaurant met Bart Tommelein af dat ze met de SP.A van Vande Lanotte een coalitie zouden vormen voor drie schepenzetels. De volgende dag maakte Tommelein een akkoord voor één zetel. Dedecker vloog buiten, omdat hij een ruziemaker was.

Van Quickenborne «Ik heb toen een zoveelste poging gedaan om hem tot redelijkheid te bewegen, maar hij weigerde. Daarna was het over.

»Ik heb daaronder geleden, want hij was een vriend. Ik heb lang gehoopt dat het zou goedkomen tussen ons, maar hij blijft rancuneus. Ik besef dat die periode met hem mee bepaald heeft wie ik ben. Ik was jong en zot. Hij was ouder, maar even zot. We reisden samen naar de gevaarlijkste plekken in het Midden-Oosten en streden in de Senaat voor onze ideeën. In 2003 hebben we nog campagne gevoerd tegen het sluitingsuur voor discotheken. Hele nachten reden we van de ene club naar de andere, tot we ergens op een pyamaparty in een bed werden geduwd. Ongelofelijk! Dat kon allemaal: ik was vrijgezel. Mooie tijden. Maar toen ik in 2009 mijn vrouw leerde kennen, is mijn leven veranderd. En ik ben er zeker van dat het beste nog moet komen.»

HUMO U bent 44, ongeveer halfweg. Wat wilt u nog in de tweede helft van uw leven?

Van Quickenborne «Een huis bouwen, want nu wonen we in een appartement. En een tweede kindje. Als mijn dochter 20 is, zal ik 63 zijn. Pfiew! Als zij dan kinderen heeft, ga ik misschien 88 zijn. Misschien zal ik mijn eigen kleinkinderen nooit kennen. Het mag dus vooruitgaan (lacht).

»Volgend voorjaar maak ik bekend of ik voor een tweede periode als burgemeester ga. Maar ook nationaal is het voor mij nog niet gedaan. Het wordt nóg spannender dan wat ik tot nu toe heb meegemaakt.»

HUMO Dedecker heeft altijd gezegd dat er een uitstekend premier in u schuilt.

Van Quickenborne «Als je droomt van een bepaalde functie ben je niet geschikt om aan politiek te doen. Charles Michel had ook nooit gedacht dat hij premier zou worden. Dat moet je overkomen. Ik zeg niet dat ik het nooit zou willen doen, maar ik ben er niet mee bezig. En ik zal niet ontgoocheld zijn als die kans nooit komt.

»Bart Somers was ooit Vlaams minister-president. Geen groot succes, dat weet hij ook. Hij werd daarin geduwd, vanwege een geforceerde generatiewissel bij de VLD. Men wou rap-rap alles verjongen. Hij werd partijvoorzitter, opnieuw tegen wil en dank. Maar als burgemeester van Mechelen en Vlaams fractieleider heeft hij zichzelf heruitgevonden tot één van de beste politici van het land. Hij zou vandaag een fantastische Vlaams minister-president zijn. (Enthousiast) Alle respect voor Geert Bourgeois, maar wat een wereld van verschil zou dat zijn! Geert beheert, Bart inspireert en begeestert. Hij haalt het beste uit mensen. Toch roept hij niet dat hij deze of gene functie wil. Wie weet hoe de knikkers rollen?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234