'Zone Stad': Kim Hertogs

Kim Hertogs (30) volgt Lien Van de Kelder op in 'Zone stad'. Ze heeft er haar haren kort voor moeten laten knippen, en die haren blijken als ik haar ontmoet niet alleen kort, maar ook helwit. Kim is helemaal anders dan ik me voorstelde en ik voel me betrapt.

Ik heb ze natuurlijk ook gezien op YouTube, de filmpjes uit 'LouisLouise' van Jana die in lingerie door het bureau rondhuppelt, met daarachter fragmenten van de doktersassistente uit 'Duts', die in een oranje setje alle noden van de dokter lenigt. 'En als mensen dat hebben gezien,' zegt Hertogs me even later, 'denken ze al snel: 'Ah, dat is er zo één.''

Dus voorlopig houdt Kim haar kleren even aan, zegt ze. Dat is een bewuste beslissing. Zo ís ze, blijkt zodra we beginnen te praten: Kim analyseert, evalueert en probeert steeds De Juiste Keuze te maken. Een voortdurende strijd waarover ze het ook op het podium wil hebben, over hoe moeilijk het is omgoedte leven, over haar – zoals ze het zélf noemt – vermoeiende geweten.

Kim Hertogs «Daar gaat 'SpielZeit' over, dat op 14 maart in première gaat in de Brakke Grond in Amsterdam. Ik maak dat samen met mijn buurvrouw, vriendin en actrice Kaat Haest, die ook zo'n geweten heeft.»

HUMO Wat bedoel je daar nu precies mee?

Hertogs «Ken je dat niet: je staat in een supermarkt, wil bijvoorbeeld shampoo kopen en ziet al die verschillende producten: bio, eco, fair trade, dure, goedkope. Er zijn dan mensen die denken: 'Ik pak gewoon iets.' Maar wij staan een halfuur voor die rekken te denken: 'Wat moet ik nu doen? Wat is goed, wat is slecht?' Héél vermoeiend.

»We bleken allebei ook gefascineerd te zijn door verzetsheldinnen – ik door Milena Jesenská, het beroemde lief van Kafka, zij door de Nederlandse dichteres Sonja Prins, die in hetzelfde concentratiekamp heeft gezeten als Milena. Beiden waren vrouwen die heel ver gingen in het ethische bewustzijn, veel nadachten over hoe ze een goed mens moesten zijn. We wilden hun verhalen gebruiken om te zien hoe wij dat in onze tijd moeten doen.»

HUMO Waartegen wil jij verzet plegen?

Hertogs «Tegen het alomtegenwoordige je-m’en-foutisme, het gevoel van: 'Wat maakt allemaal uit? Waarom zouden we nadenken of proberen om dingen te veranderen. Het heeft toch geen zin.' Tegen het spel dat we van één of andere onzichtbare opperpion – de economie, het kapitalisme of een traditionele opvoeding – moeten spelen.

»Tegen het feit dat zo veel mensen volgen zonder zich daar vragen bij te stellen. Ik weet dat ze in de jaren 60 wel heel erg ver gingen in hun geloof in de maakbaarheid van de dingen – je eigen leven én de samenleving – en dat dat ook niet realistisch is gebleken, maar de gelatenheid waarmee iedereen zich nu onderwerpt aan alles wat hóórt en 'nu eenmaal zo is': daar word ik ongelukkig van.»

HUMO Jij hebt je moeten leren verzetten tegen wat er van je werd verwacht, en hebt daardoor een grillig parcours afgelegd. In Turnhout, waar je opgroeide, leek het er eerst op dat je profruiter zou worden. Volgens een PMS-test op school bleek dan weer dat je kunstschilder moest worden. Je bent uiteindelijk communicatiewetenschappen gaan studeren, maar daarna via de opleiding regie aan de toneelschool van Maastricht in 'LouisLouise' beland. Wat is de rode draad in dat verhaal?

Hertogs «Dat ik dus niet geloof in opgelegde, keurige kaders. Dat ik wél geloof dat mijn leven voor een stuk maakmaar is, dat dit het enige leven is dat ik heb, en dat als ik iets wil, ik dat dus nu moet doen.»

HUMO Collega-actrice en vriendin Marieke Dilles zei dat ze jaloers was op hoe zeker jij weet wat goed voor je is, op hoe duidelijk jij kan kiezen.

Hertogs «Ja. Ik weet wel wat ik wil. Nu, dat heb ik ook gaandeweg moeten ontdekken. Ik was het niet het meisje dat op haar twaalfde zei: 'Ik wil actrice worden.' Zoiets was in mijn omgeving ook totaal ondenkbaar. Mijn ouders zijn heel lieve, maar ook heel normale, hardwerkende mensen die daar geen voeling mee hebben.

»Mijn moeder geeft les en mijn vader heeft altijd bij Belgacom gewerkt. Voor mijn ouders was 'kunstenaar' eerder een pejoratief begrip. Als ze zeiden: 'Dat is een kunstenaar,' dan hadden ze het over een nietsnutachtige figuur. En tot ik hier in Antwerpen ging studeren, was dat ook mijn kader.

»Ik reed paard, gewoon op een pony van de boer om de hoek. Elke dag fietste ik daarheen met mijn zadel op mijn stuur. Ik was er goed in, vond het leuk en op den duur reed ik competitie. Mijn ouders hebben dan een pony voor me gekocht en daarna ook nog één voor mijn broer. Met een paar palen hebben we op een wei in de buurt een soort piste gemaakt en een stal gebouwd.

» Zo is het begonnen en naarmate ik beter en beter werd, hebben mijn ouders zich helemaal in de paardenwereld gesmeten. Uiteindelijk, toen ik minder tijd kreeg om wedstrijden te rijden, zijn we zelfs gaan fokken. Ik deed dat allemaal graag, maar 't is een erg klein wereldje.

»Ik snap dat wel. Een paard moet je elke dag verzorgen en als je wedstrijden rijdt, moet je ook elke dag oefenen en er echt voor gaan. Dus als de zomervakantie begon en mijn vriendinnen vroegen of ik meeging naar Werchter, zag ik mijn ouders al meteen hun hoofd schudden.»

HUMO Gingen zij ervan uit dat jij een profruiter zou worden?

Hertogs «Neen. Ik wou dat zelf. Het zijn mijn ouders die aan het einde van mijn middelbare school hebben gezegd: 'Neen, jij bent slim. Je moet studeren.' Daar ben ik hen nog altijd héél dankbaar voor. Ik kan me niet voorstellen hoe ik geworden zou zijn als ik niet uit die paardenwereld was ontsnapt.

»Toen ik hier in Antwerpen kwam om te studeren, stond ik echt versteld: 'Wauw! Bestaat dit ook?' Ik ben er met honderd per uur ingevlogen, ben met Erasmus naar het buitenland geweest, was bijna dronken van wat ik allemaal ontdekte. Na twee jaar hebben mijn ouders gevraagd: 'Denk je dat je ooit nog terugkeert naar de paarden?' En toen heb ik gezegd: 'Nee, ik ben mijn weg aan het vinden, en die ligt niet daar.'

»Van alle grote beslissingen die ik heb moeten nemen, is dat wel de beste geweest. Ik ben afscheid van mijn paarden gaan nemen en toen zijn ze verkocht. Maar de nazaten van de merrie waar wij mee fokten, staan nog altijd op mijn naam. Er is er één die het heel goed doet in wedstrijden: ik ben best trots dat mijn naam op zijn stamboekpapieren staat.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234