Zuhal Demir (N-VA), staatssecretaris voor Gelijke Kansen en Armoedebestrijding: 'Wij hadden thuis twee regels: geen seks voor het huwelijk, en handen af van konijnen'

Zuhal Demir, het meisje van de cité, is staatssecretaris geworden. Na de eedaflegging bij de koning kroop ze bij Humo in de biechtstoel.

'De eerste keer dat ik op die ministersstoel ging zitten, voelde ik me net Alice in Wonderland'

‘Hou je temperament in bedwang.’ Dat was de belangrijkste raad die voorzitter Bart De Wever haar meegaf, toen hij haar bombardeerde tot staatssecretaris voor Armoedebestrijding, Gelijke Kansen, Personen met een beperking, Grootstedenbeleid en Wetenschapsbeleid. De 37-jarige Genkse volgde Elke Sleurs op, de nieuwe Gentse kopvrouw van N-VA, en gooide zich luttele uren na haar eedaflegging in een verkennend robbertje met gelijkekansencentrum Unia. Maar voor we het over gramschap hebben, wil ze eerst wat kwijt over haar geloof.

Zuhal Demir «Ik ben niet opgevoed met de zeven hoofdzonden, of met de begrippen schuld en boete. Leven en laten leven, respect voor jezelf en anderen, dat waren de klemtonen thuis. Alevieten zijn humanisten. Wij geloven niet dat je naar Mekka moet om God te ontdekken. We gaan niet naar de moskee, bidden geen vijf keer per dag en dragen geen hoofddoeken. Eén keer per maand is er een gezamenlijk bezinningsmoment waar een filosoof uitlegt hoe je goed moet leven. Mijn vader nam ons daar weleens mee naartoe, maar voor een aleviet is één keer per maand al veel (lacht).»

HUMO Er schijnt maar één gebod te zijn: handen af van konijnen!

Demir «Ja, konijnen eten we niet. Ik heb nooit geweten waarom. Onlangs heb ik het nagevraagd bij een van onze filosofen. ‘Men zegt dat het is omdat konijnen menstrueren,’ schreef hij, ‘maar persoonlijk geloof ik daar niets van’. (lacht) Hij dacht dat het kwam doordat konijnen zo vaak zwanger zijn. En alevieten willen geen ongeboren leven eten. Veel wijzer ben ik er niet van geworden.»


Gramschap

HUMO Gramschap lijkt een emotie waar u zich makkelijk aan bezondigt. Waarom bent u als staatssecretaris gestart met een aanval op Unia?

Demir «Dat was geen doelbewuste aanval. Een journalist vroeg mijn mening en ik heb geantwoord dat Unia een perceptieprobleem heeft. Het vergist zich regelmatig van slachtoffer. Toen de Brusselse schepen Alain Courtois weigerde een huwelijk te voltrekken omdat de bruid hem geen hand wou geven, noemde voorzitster Els Keytsman hem een etnocentrist. Ze sprong in de bres voor salafisten, terwijl ze Courtois had moeten verdedigen, omdat hij geen discriminatie accepteert.

»In Antwerpen kreeg schepen Fons Duchateau de vraag om de boerkini toe te laten in openbare zwembaden. Toen hij weigerde, zei Keytsman dat hij ‘op gespannen voet leeft met de racismewetgeving’. Blijkbaar leeft Unia op gespannen voet met het gelijkheidsbeginsel. En zo zijn er veel voorbeelden. Het gaat te vaak in één richting.»

HUMO Sommige kranten kozen het kamp van Unia. Komt de furie in u dan naar boven?

Demir «Als ik zo oneerlijk word aangepakt, word ik razend, ja. De Standaard noemde mij een leugenaar, nadat ik had gezegd dat de meeste klachten bij Unia gaan over discriminatie wegens ras en religie. Slechts 5 procent gaat over leeftijd en 4 procent over seksuele geaardheid. De zogenaamde kwaliteitskrant noemde die cijfers vals, terwijl ze uit het officiële jaarverslag van 2015 kwamen en de cijfers van 2016 nog niet bekend waren. Dan heb je het gevoel dat ze je willen pakken.

»Ik zou willen dat er een resetknop bestond. De verhoudingen tussen pers en politiek – vooral onze partij – zijn zwaar gebrouilleerd. Het is zó ver dat iemand die zich baseert op officiële cijfers voor leugenaar wordt versleten. Omgekeerd willen onze mensen niet meer praten met bepaalde journalisten. Dat is niet gezond.»

HUMO De beruchte debatfiches van N-VA getuigen ook van wantrouwen tegenover de pers. En ze herleiden de eigen parlementsleden tot makke lammetjes die de grote leider moeten napraten.

Demir «Elke partij gebruikt debatfiches, maar ik trek me daar weinig van aan. Een collega heeft mij eens een eenmansfractie genoemd. Mijn eigengereidheid leidt weleens tot wrevel bij anderen.»

HUMO Proef op de som: wat vindt u van Donald Trump?

Demir (grijpt haar smartphone) «Mag ik even mijn tweet voorlezen van toen hij zijn inreisverbod afkondigde? ‘The thing is, Donald Trump: a passport doesn’t mention whether you are a terrorist or not. That’s why your plan sucks.’ Dat stond níét op de debatfiche, hoor. Maar geen enkele journalist heeft dat opgemerkt.»

HUMO Even terug naar die cijferdiscussie. Uw partijgenote Liesbeth Homans schoot u te hulp, maar haar cijfers bleken wél vals.

Demir «De mijne niet. En mijn kritiek op Unia was constructief bedoeld. Helaas wordt links bij het minste hysterisch. Hoe kun je zo zaken verbeteren? Het gelijkekansencentrum bestaat al meer dan twintig jaar, in verschillende vormen, en het discriminatieprobleem wordt er niet minder op. Misschien werkt dat centrum dus niet zo goed. Uit een studie die ze daar lieten uitvoeren, blijkt dat een meerderheid van de Vlamingen geen vertrouwen heeft in Unia. Ze hebben die resultaten genegeerd en hun naam veranderd. Maar een slecht product wordt niet beter door een naamsverandering. Unia krijgt jaarlijks 7 miljoen euro belastinggeld. Dan mag je toch verwachten dat het een neutrale instelling is, die openstaat voor de hele bevolking? De joodse organisaties, bijvoorbeeld, hebben hun vertrouwen in Unia opgezegd. Dan zit je met een structureel probleem.

»De aanpak van discriminatie is te belangrijk. Ik stond vroeger naast mijn broer in de rij, toen hij werd geweigerd aan de ingang van een dancing. Zoiets raakt je in je ziel. Hij is ingenieur, maar donkerder dan ik. ‘Wat moet ik doen om aanvaard te worden?’ vroeg hij. Dát moeten we keihard aanpakken: de échte discriminatie. Maar dat kan niet met een centrum dat twee maten en twee gewichten hanteert.»

HUMO Waar wordt u nog kwaad van?

Demir «Van flagrante leugens die alleen maar dienen om mij te beschadigen. Zeker als het over mijn familie gaat. Ik krijg soms commentaar omdat mijn ouders niet zo goed Nederlands spreken. Dat pik ik niet. Vandaag krijgen vluchtelingen uitkeringen, lessen Nederlands, inburgeringscursussen, begeleiding van de VDAB… In de jaren 70 bestond dat niet. Mijn ouders moesten hun plan trekken. Vanaf dag één vloog mijn vader de put in. Ik doe mijn hoed af voor hoe zij zich hier hebben geïntegreerd. Na een paar jaar zijn ze weggetrokken uit de cité om in Genk tussen de Vlamingen te gaan wonen. Veel citébewoners vonden dat verraad, maar mijn vader wou een betere toekomst voor ons. Hij was een soort eenmansagentschap voor inburgering. Hij plaatste altijd een kerstboom voor het raam, ook al kenden ze dat in Turkije niet. Zo wou hij laten zien dat we meeleefden met de Vlamingen. Vergelijk dat eens met de mentaliteit van sommigen vandaag…»

HUMO Hoe gedraagt u zich als u boos bent?

Demir «Roepen, met deuren slaan. Enige hysterie is me niet vreemd. In zulke omstandigheden durf ik ook stommiteiten te zeggen. (Beschaamd) In de commissie Sociale Zaken heb ik Kris Peeters eens uitgescholden. Gelukkig zakt dat snel. Bart De Wever heeft me gevraagd om dat temperament te bedwingen, en ik ga dat proberen, maar zonder mezelf te veranderen. Je kunt ook boos worden zonder te schelden.»

HUMO U maakt zelf ook mensen kwaad. Men omschrijft u wel eens als ‘the woman you love to hate’.

Demir «Je bent voor of tegen. Ik speel geen rol en hou me niet in. Als iets me niet aanstaat, zeg ik het. Mijn rechtvaardigheidsgevoel is heel groot. Elke politicus zou dat moeten hebben: het zet aan tot actie. Vorige week merkte ik dat, door een ICT-probleem, 17.000 zorgbehoevende bejaarden dit jaar hun uitkering nog niet hadden ontvangen. Hallo! Hoe is het mógelijk dat de meest kwetsbaren hun geld niet krijgen door een stom computerprobleem? Als ik zoiets hoor, ben ik niet meer voor rede vatbaar. We hebben dat meteen opgelost.

»Ik ben nooit bang geweest om het hoge woord te voeren. Op school was ik altijd klasverantwoordelijke, en ik zou wellicht ook een goede vakbondsafgevaardigde zijn geweest. Een vrouwelijke Rudy De Leeuw. Ik zou keihard opkomen voor mijn mensen, en niet voor de eigen structuren, zoals de huidige vakbondsleiders doen.»

'Mijn vader was mijnwerker. Hij vindt het ongelofelijk dat het hier mogelijk is om in één generatie op te klimmen naar een staatssecretariaat'


Hebzucht

HUMO Wat vindt het meisje uit de cité van de graaicultuur bij de intercommunales?

Demir «Dat wringt. Wij waren vroeger gelukkig met heel weinig geld. Ik heb het nooit aangevoeld als armoede, maar we leefden met zeven personen van één arbeidersloon. Alle mijnwerkers hadden hetzelfde huisje met drie kamers. Ik sliep samen op één kamer met mijn twee zussen. Mijn broers lagen ook bij elkaar. De badkamer was in de keuken, warm water hadden we niet, en voor vakanties of etentjes was er geen geld.

»Mijn vader zei altijd: ‘Je hebt alleen recht op wat je eerlijk verdient.’ Van sommige mandaten kun je je afvragen of dat eerlijk verdiend geld is. Men heeft mij ook lucratieve zitjes in bestuursraden aangeboden, maar die heb ik altijd geweigerd. Als volksvertegenwoordiger krijg je een mooi loon om je gemeenschap te dienen, dan moet je je niet extra laten betalen om in een bestuursraad van een privébedrijf te zetelen en te lobbyen in het parlement. Dat is belangenvermenging.»

HUMO Heeft u het nu over Siegfried Bracke, de man die u ooit uw leermeester noemde?

Demir «Hij zat niet in de raad van bestuur, hij was adviseur bij Telenet. Maar ik vind dat een parlementsvoorzitter volstrekt onafhankelijk moet zijn. Zijn loon is riant genoeg. Er wordt nu gepleit voor meer regels, maar ik heb die niet nodig om te weten dat ik niet in drie intercommunales moet gaan zitten.»

HUMO Uw partijgenoten Koen Kennis en Andries Gryffroy cumuleren massa’s mandaten in die intercommunales.

Demir «Dat maakt ieder voor zich uit. De kiezer zal daarover oordelen: wil hij politici die dertig mandaten combineren of liever fulltime parlementsleden?»

HUMO De kiezer heeft weinig keuze. Bijna alle partijen genieten mee van het systeem. Er is een kluwen van raden en comités gecreëerd om zoveel mogelijk politici te laten meegraaien. En intussen wordt N-VA de vierde traditionele machtspartij genoemd.

Demir «Wij hebben 32 procent van de stemmen en amper 17 procent van de mandaten. Als wij een traditionele partij waren, zouden we er meer hebben, toch? De traditionele paiiritijen hebben dit systeem de voorbije vijftig jaar op poten gezet en steeds verder uitgebouwd. Is het u opgevallen hoe stil het bij CD&V was? Dat zijn de ergsten, maar ze zaten stiekem te wachten tot het overwaaide.

»Wij willen dat systeem aanpakken. Het plan van Koen Kennis zet er flink het mes in: hij schrapt 75 procent van zijn eigen mandaten.»

HUMO U gaat als staatssecretaris ongeveer 10.000 euro netto verdienen. Gaat u uw levensstijl aanpassen?

Demir «Geld is niet zo belangrijk voor mij. Ik sta al jaren een deel van mijn loon af aan mijn ouders, uit dankbaarheid en om de zorg voor mijn hulpbehoevende moeder te ondersteunen. Ik hoef geen grote auto, dure handtassen of een huis vol design. Mijn enige folietjes zijn schoenen. Ik heb twee kasten vol: zestig paar. Maar geen dure merken, ik ben geen luxemadame. Met een restaurantbezoek doe je me ook weinig plezier. Ik ben het liefst gezellig thuis: schoenen uit en met een glas wijn in de zetel.»

'Enige hysterie is me niet vreemd, ik moet leren boos te worden zonder te schelden'


Traagheid

Demir «Daar erger ik me blauw aan. In het verkeer ben ik impulsief en ongeduldig. Op mijn rijexamen zei de instructeur dat ik een gevaar op de baan was (lacht).»

HUMO Het is bekend dat u ook weinig geduld hebt met langdurig werklozen. Kunt u zich inbeelden dat niet iedereen de kracht heeft om zijn sociaal milieu te ontgroeien?

Demir «Natuurlijk! Mijn leven zal niet de maatstaf zijn voor mijn beleid. Iedereen krijgt kansen in onze maatschappij. Of je die kunt grijpen, hangt ook af van geluk. Ik heb goede ouders en leerkrachten gehad, anderen hebben minder geluk. Maar als beleidsmaker wil ik een situatie creëren waardoor die mensen hun kansen tóch kunnen grijpen. En een job blijft daarvoor de beste manier.»

HUMO U bent vaak kritisch voor de allochtone gemeenschap. Moraalfilosoof Patrick Loobuyck noemt u daarom een ‘zogenaamde allochtoon’. Raakt u dat?

Demir «Dát is pas wij-zij-denken! Het is ook nooit goed. Als je de slachtofferrol van de Abou Jahjahs cultiveert, ben je voor veel traditionele Vlamingen de boeman. En als je je perfect integreert en probeert hen uit die slachtofferrol te halen, ben je een ‘zogenaamde allochtoon’. Moet ik dan een hoofddoek dragen, misschien? Ik weet vanwaar ik kom. Ik ben hier geboren en voel me Vlaming, geen allochtoon. Maar mijn migratieachtergrond beschouw ik wel als een verrijking.»

HUMO Het is een publiek geheim dat u de voorbije jaren in het parlement gefrustreerd raakte door de traagheid van de besluitvorming. Was u nog gelukkig als parlementslid?

Demir «Ik heb me bij momenten afgevraagd wat ik daar nog zat te doen. Bij mij moet het vooruitgaan. Ik zat al sinds 2010 in het parlement en zag elke keer dezelfde debatten terugkomen: werkbaar werk, discriminatie, activering van langdurig zieken… Over de afschaffing van de ecocheques hebben we al vier keer gedebatteerd. Elke keer werd dat uitgesteld, omdat de lobbyisten uit de sector bepaalde partijen konden manipuleren. Ik was dat beu. Als staatssecretaris kan ik eindelijk dingen oplossen. Dat zal me veel voldoening geven.»

'Waarom zou een regeringslid niet zwanger mogen worden? Ik kan zwangerschapsverlof nemen, zoals iedereen'


Jaloezie

HUMO Doorgaans leggen kersverse ministers een soort professionele cool aan de dag, maar u leek dolgelukkig op de dag van uw eedaflegging.

Demir (lacht) «Ik schaam me daar niet voor: ik was héél blij. Wij komen van ver. Als mijn vader ’s avonds gitzwart van de mijn terugkwam, riep hij soms tegen ons: ‘Bekijk mij eens! Ik doe dit voor jullie. Ik werk me kapot en verpest mijn longen in die put, zodat jullie kunnen studeren.’ Dat komt binnen bij een kind van 6, hoor. Mijn jeugd was niet zo vrijblijvend, de druk om iets van ons leven te maken was groot.

»In het zesde leerjaar adviseerde het PMS (Psycho-medisch-sociale Centra, het huidige CLB, red.) me om snit en naad te volgen, omdat mijn Nederlands nog niet perfect was. Mijn vader negeerde die adviezen. Hij geloofde in ons, we móésten studeren. Het kompelsjaaltje dat ik bij de eedaflegging droeg, was mijn manier om te zeggen: ‘We did it, papa!’

»Mijn vader vindt het ongelofelijk dat het hier mogelijk is om in één generatie op te klimmen van de put naar een staatssecretariaat. De eerste keer dat ik op die ‘ministerstoel’ ging zitten, dacht ik: ‘Zie mij hier nu zitten.’ Zo’n gigantisch bureau met een mooie eiken vloer en enorme ramen. Ik voelde me net Alice in Wonderland. Mijn eerste reactie toen Bart het me vroeg, was: ‘Oei, ga ik dat wel kunnen?’ Typisch vrouwelijk, zeker?»

HUMO Bij de regeringsonderhandelingen in 2014 greep u nog naast een ministerpost. Was u jaloers op degenen die wel in de prijzen vielen?

Demir «Ik gunde het iedereen, maar ik was gezond jaloers, ja. Als je delen van het regeerakkoord hebt geschreven, wil je die ook zelf uitvoeren.»

HUMO Er zullen nu ook partijleden jaloers zijn op u. Sarah Smeyers greep alweer naast een topfunctie. Voelt u de afgunst?

Demir «Sarah en ik waren studiegenoten. Ze is me oprecht komen feliciteren: ‘Ik had dit ook graag gedaan, maar ik weet dat jij dat super gaat doen.’ Heel chic van haar. Ik zou het ook begrepen hebben als ze als een dief in de nacht was vertrokken.»

HUMO En andere partijgenoten?

Demir «Tja. Een partij is natuurlijk geen vrolijke vriendenclub. Sommigen zijn in het beste geval conculega’s.»

HUMO Liesbeth Homans zegt dat haar grootste vijanden in haar eigen partij zitten.

Demir «Mag ik Bart citeren? ‘Wie vrienden wil in de politiek, moet een hond kopen.’ Er zijn collega’s met wie ik goed overeenkom – Wouter Raskin, Steven Vandeput, Theo Francken – maar vrienden buiten de politiek zijn enorm belangrijk. Die houden je met de voeten op de grond.»

HUMO Bent u jaloers in de liefde?

Demir «Ik vrees van wel. In het begin kon ik er niet tegen als een vrouw te lang met mijn huidige vriend praatte. Dan werd ik onredelijk. Vooral in mijn premenstruele periode is dat erg (lacht). Maar dat is al flink verbeterd, hè schat? (Haar vriend knikt heftig en zegt dat hij voortaan nog maar 80 procent lichamelijke schade oploopt.)

»Maar mag ik de mannelijke lezer een boodschap meegeven? Er is niks mis met een beetje jaloezie. Dat is goed voor je relatie én je seksleven. Als mijn vriend jaloers is, denk ik: ‘Ah, hij ziet me toch graag.’ (lacht)»


Hoogmoed

HUMO Hoe ijdel bent u?

Demir «Ik sta me overdag niet voor de spiegel bij te schminken, maar ik zie er wel graag goed uit. En vrouwelijk. Het is niet omdat ik in de politiek zit, dat ik mantelpakjes moet dragen.»

HUMO Heeft uw fotoshoot in P-magazine iets veranderd aan de manier waarop mannelijke politici met u omgaan?

Demir «Niet echt. Men vond dat wel heel ongewoon, de eerste sexy fotoshoot in het parlement. Ik kleur graag buiten de lijntjes. Stiekem droomt elke vrouw ervan om zich eens een dag te laten behandelen als een prinses, met make-up, hoge hakken en al die kleren. Als ik ooit een dochter heb, zal ik haar kunnen tonen hoe ik er uitzag op mijn 35ste. Ik vond die foto’s mooi en toch vrij zedig. De kritiek van – uiteraard – vrouwelijke collega’s kon ik makkelijk relativeren.»

HUMO Hoe groot is de kans dat u het hoog in uw bol krijgt?

Demir «Heel klein. Mijn vader houdt me continu een spiegel voor. Na mijn eedaflegging ging ik taart eten bij mijn ouders: ‘Het is niet omdat ge nu staatssecretaris zijt, dat ge geen koffie meer voor mij moet zetten,’ zei hij. Hij was ook boos, omdat ik mijn chauffeur in de auto liet wachten. Ik had hem mee naar binnen gevraagd, maar hij wou niet. ‘Tuttut,’ zei mijn vader, ‘dit is hier míjn huis: de volgende keer komt die jongen binnen een kop Turkse thee drinken.’

»Ik heb mijn chauffeur ook al gevraagd om de deur niet meer voor me open te houden. Dat kan ik zelf. Hij hoeft niet onderdanig te zijn. Voor mij is iedereen gelijk. Na wat tegenpruttelen heeft hij dat aanvaard.»

HUMO Onlangs werd ‘Terug naar eigen land’ heruitgezonden. Heeft die ervaring u nederiger gemaakt?

Demir «Zeker! We klagen hier veel, maar als je drie weken lang die mensonterende toestanden ziet, voel je je heel klein. Je wil die mensen helpen. Als je in een vluchtelingenkamp twee dagen met kinderen optrekt, wil je ze al meenemen naar huis.

»Ik heb een gezin gezien van wie de man voor hun ogen was geëxecuteerd door IS. Drie dagen waren ze bij zijn lichaam blijven zitten. Het dochtertje bleef maar vragen waarom papa niet meer bewoog. Ik heb samen met hen geweend. Ze zaten in een ijskoud vluchtelingenkamp zonder elementaire basisvoorzieningen. Geen school, amper medische verzorging, povere tenten. Ik voelde me compleet machteloos, en voor een politicus is dat het ergste. Ik ben daar gaan twijfelen aan mijn oplossingen. Zelfs in de vluchtelingenkampen van de VN – gesponsord met Europees geld – leefden mensen in dramatische omstandigheden. Dan schaam je je dood. Zeker als je zoals ik overal pleit voor opvang in eigen regio.

»Maar je lost het probleem ook niet op door ze allemaal naar hier te halen. De vraag is: waarom heeft de ene mens meer recht op een beter leven dan de andere? (Stil) De weken na de opnames heb ik slecht geslapen. Die reis blijft nawerken. Bepaalde beelden zie ik nog zo voor me.»


Gulzigheid

Demir «Als kind was ik een gezellig dikkerdje. Ik at voortdurend, en véél. Vier spaghetti’s na elkaar! Op mijn 11de woog ik al 50 kilogram. De kinderarts waarschuwde mijn moeder: ‘Als ge niet oppast, weegt ze straks 100 kilogram.’ Vanaf toen kreeg ik geen extra porties meer. Zo kreeg ik die gulzigheid onder controle.

»Ik ben nog wel een emo-eter: als ik slecht in mijn vel zit, durf ik wel naar de chips, chocolade en frieten te grijpen. Meestal besef ik dan dat het niet goed met me gaat, en laat ik het even toe. Maar daarna herpak ik me.»

HUMO Wanneer was de laatste keer dat u zo’n fase doormaakte?

Demir «Eind vorig jaar werd ik door een Turkse staatszender afgeschilderd als een PKK-terroriste, omdat ik kritisch was geweest voor president Erdogan. Ik kreeg akelige telefoons en doodsbedreigingen. Daar heb ik erg onder geleden. Ik durfde niet meer buiten te gaan joggen en zocht troost in eten. In een wip kwam ik zeven kilo bij. Gelukkig zijn die er alweer af.»

HUMO Bent u ook gulzig in het leven?

Demir «Als jonge advocate ging ik er keihard voor, ik klopte zoveel mogelijk uren. Sinds een jaar of drie ben ik rustiger geworden en maak ik meer tijd voor de kleine dingen in het leven: met mijn mama en zus naar de kapper gaan, koken, met mijn lief in de zetel liggen… Dingen die me intens gelukkig maken. Ik ben een zorgzaam type: als ik ’s avonds thuiskom, verwen ik mijn man graag met lekker eten.»

HUMO Gaat u dat nog kunnen doen als staatssecretaris? De meeste toppolitici zeggen dat ze minstens 16 uur per dag werken.

Demir «Ach, die machocultuur, moet je dat altijd geloven? Ik werk hard, maar een politicus heeft ook een voorbeeldfunctie: je kunt ook goed besturen zonder je gezin te verwaarlozen.»

HUMO U zei in het verleden wel: ‘Mijn politieke ambitie heeft me mijn huwelijk gekost.’

Demir «Mijn man stond niet achter mijn keuze voor de politiek. Hij was piloot en verwachtte dat ik thuis was als hij er ook was. Dat kon niet: de politiek beheerst je leven. Zo groeiden we uit elkaar. Net daarom maak ik er nu een punt van om minstens twee avonden per week gezellig thuis te zijn om te eten en te babbelen met mijn vriend. Ik spring ook twee keer per week binnen bij mijn ouders. Dat houdt me in balans.»


Onkuisheid

Demir «Ik ben een laatbloeier, ook wat seks betreft. Mijn ouders verplichtten me vroeger om kuis te blijven. Er waren maar twee regels: geen konijnen eten en geen seks voor het huwelijk.»

HUMO En hebt u zich daaraan gehouden?

Demir «Euh… eigenlijk niet. Ik heb wel lang gewacht. En ik ben getrouwd met de man die me heeft ontmaagd.»

HUMO Was het moeilijk om zo lang te wachten?

Demir «De vriendjes uit mijn studententijd hadden het er moeilijker mee. Ik had een niet-onder-de-gordelregel. Een beetje prutsen boven de gordel mocht nog…»

HUMO ...maar als ze er echt zin in kregen...

Demir «… was het gedaan. Ieder naar zijn eigen kot: kin kloppen. Ik vond het geestig om die mannen met een broek vol goesting naar huis te sturen (schatert).»

HUMO Hoe zit het met de seksuele zeden in de politiek? In haar boek ‘Je vous dis merde’ heeft ex-minister Jacqueline Galant (MR) het over hitsige ministers die op hun kabinet regelmatig een medewerkster bespringen.

Demir «Misschien ben ik te lelijk, maar ik heb het nog nooit meegemaakt dat een man met de broek op z’n enkels voor mijn bureau stond. Of gaat dat veranderen nu ik staatssecretaris ben? (lacht)»

HUMO In de Humo-reeks Tussen Hemel en Hel riep u Kris Peeters uit tot uw favoriete onenightstand. Blijft u bij die opmerkelijke keuze?

Demir «Dat was een grap. Ik heb erbij gezegd dat ik hem in bed het regeerakkoord nog eens wou voorlezen, zodat hij dat alsnog kan uitvoeren. Ik ben geen type voor één wilde nacht. Uiterlijk vind ik sowieso minder belangrijk. Ik knap af op zogenaamde knappe mannen als Matthias Schoenaerts. Humor en intelligentie zijn veel belangrijker. Al val ik wel op blonde vikingen. Gelukkig heb ik er zo één in huis.»

HUMO Wat is goede seks voor u?

Demir «Euh, als ik bovenop zit. (Snel) Zónder verder commentaar!»

HUMO Gaat u uw kinderwens uitstellen, nu u staatssecretaris bent geworden?

Demir «Waarom zou een regeringslid niet zwanger mogen worden? Ik wil dolgraag kinderen en mijn klok tikt. Misschien kan ik het wel zo plannen dat ik in het zomerreces moet bevallen. En anders neem ik gewoon zwangerschapsverlof, zoals iedereen.

»Ik moet wel toegeven dat de voorbije twee weken niet goed waren voor mijn seksleven. De eedaflegging, de stress, een kabinet dat je moet doorlichten, dossiers die een oplossing vergen… Dat vreet energie. Mijn lief heeft op zijn kin moeten kloppen. Maar we gaan dat goedmaken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234