null Beeld

Zussen op tournee: Geike en Kaat Arnaert

Ze bijten allebei. De oudste op haar onderlip, de jongste op haar nagels. ‘Maar onze enige echte tic nerveux is onze drang om te creëren.’ Geike (33) en Kaat (27) Arnaert. Twee zussen, twee zangeressen, twee gelijke zielen in een andere verpakking.

Vanaf heden samen te bewonderen in een cultureel centrum in uw buurt.

Het is twee uur in de namiddag. Eén van de allerlaatste zonovergoten herfstdagen. Canadese ganzen gakken, een blauwe reiger houdt zich schuil in het verdorde riet. Binnen in de negentiende-eeuwse villa aan de vijvers van Woluwe stapelen de borden en kopjes zich op tafel op. De zon tekent vlammen op onze gezichten. We stropen onze mouwen op, knopen sjaals los en trekken zwarte, wollen truien over onze hoofden.

Geike «Draai je eens om, Kaat.»

Kaat «Hoe bedoel je?»

Geike «Gewoon, draai je eens om.»

Kaat draait zich om. Een felgroene draad zigzagt over haar zwarte shorts. ‘Zie je die draad?’ vraagt Geike. ‘Dat is Kaat. Dat is wat me raakt in haar, en wat ik aan haar bewonder. Als haar broek scheurt, dan naait ze die zonder enige vorm van techniek weer dicht, met een draad die schreeuwt om aandacht. Iedereen mag haar fouten en haar gebreken zien. Ze slaagt erin het zware, het moeilijke en het zwarte op te tillen en het weer licht te maken. Ze kan je met haar pijn aan het lachen brengen.’

Kaat «Ik hou van het personage dat faalt, van de clown. Falling from grace, weet je wel. De mensen zien dat graag. Een mens die valt, die onderuitgaat in het leven. Net díé mensen hebben iets te vertellen.

»Ik herinner me één van mijn toonmomenten op het Rits, waar ik de acteeropleiding heb gevolgd: ik bracht een tekst die ik met tranen in de ogen had geschreven, en de zaal rolde over de grond van het lachen.»

Geike «Ik wou dat ik dat in mijn handen had. Het spelen met woord en beeld. Ik breng dat ook wel in mijn teksten, maar ik heb de neiging in het zware te blijven steken. Het blijft abstracter - ik probeer mezelf af te schermen. Zelfbescherming is volgens mij cruciaal om jezelf te blijven geven. Voor mij toch.»

Kaat «God ja, wat is dat? Ik ben bruter, Geike is zachter.»

Geike «Ik weet niet of je dat zo kunt opdelen. We hebben andere middelen, andere wapens. Jij hebt een – hoe zal ik het zeggen? – vrijere manier om je uit te drukken. Ik zeg niet dat je lichter in het leven staat, maar je toont het wel zo.»

Kaat «Wat zich diep vanbinnen afspeelt: dat wil je niet weten. Wij zijn twee zenuwpezen, nerveuze vrouwen.»

Geike bijt op haar lip en zwijgt. Kaat prikt met haar vork in de resten van haar sla, en woelt door haar halflange haar, dat alle kanten opschiet.

Kaat «Mensen zijn het gewend een afgewerkt product te zien en dat te beoordelen. Ik vind het boeiender om alle fouten te tonen, de kronkelweg ernaartoe. Niets is onmiddellijk goed. Je bent niet direct de beste kunstenaar, actrice of zangeres.

»Je hebt een vrijhaven nodig om te creëren. Ik was veertien en schoolmoe, en plots vroeg één van de opzichters op school of ik geen zin had bij zijn groepje te komen zingen. Hij was drummer bij Sutrastore en wist dat ik graag zong. Het klikte wonderwel met die mannen: ze waren gemiddeld vijftien jaar ouder dan ik, maar ze betuttelden me niet. Ze behandelden me niet als het kind dat ik eigenlijk nog was. Ze luisterden naar mij en lieten me groeien op mijn eigen ritme. Hun aandacht gaf me vertrouwen: plots veranderde ik van een nukkige puber met halve dreadlocks voor haar ogen, die zich verstopte achter de microfoon als ze zong, in een zangeres die haar publiek durfde aan te kijken. Mijn wereld veranderde ook. Mijn vrienden waren volwassen mannen. Ik heb nooit goed geweten welke dingen geschikt waren voor mijn leeftijd of wat meisjes van mijn leeftijd nu precies deden. Leeftijd is een onduidelijk begrip voor mij. Ik krijg er geen vat op.»

HUMO Omdat je de jongste was van drie meisjes?

Kaat «Misschien wel. Het was alsof ik in mijn pubertijd de fast forward-knop wilde indrukken. Het speelde zelfs al vroeger op. Op mijn zesde deed ik mee aan een auditie voor 'De kinderacademie'. Ken je dat nog? Een programma op vtm, een soort 'Ontdek de ster' voor kinderen. Ik zong vol vuur en overgave dat liedje van Ciske de Rat: ‘Had ik maar iemand om van te houden. Twee zachte armen om me heen.’ Ik werd niet gekozen: ze hadden liever een meisje dat iets meisjesachtigs deed. Ik was ontroostbaar, kapot van verdriet. Mijn eerste echte ontgoocheling.»

Geike «Kaat heeft altijd al dat ongeremde gehad. Toen ze geboren werd, logeerde ik bij mijn grootmoeder die een videotheek had in Poperinge. Ik was er zeker van dat ik een broertje zou krijgen, en snapte niet dat het toch weer een zus was. Maar ik was ook blij en fier. En uiteindelijk is Kaat de broerigstevan ons drieën geworden. Ze is altijd bijna overdreven zelfstandig geweest.»

Kaat «Ik vertrok thuis op mijn plastic tractor en kwam pas terug als het donker was. Mijn beste vriend woonde aan de overkant van onze wijk, op de boerderij. Hele namiddagen trokken we het bos in. Om kampen te bouwen, of gewoon om in bomen te kruipen en een beetje te dromen. Eén keer hebben we urenlang door een beek gewaad, tot we in Reningelst uitkwamen, het volgende dorp. Een boer heeft ons uit zijn weide geplukt en weer thuis gebracht. Een andere keer zijn we ook in het centrum van Westouter beland. De cafébazin moest toen naar mijn ouders bellen. ‘Uw dochter staat hier.’ Ik was vijf jaar.»


Geike en Kaat Arnaert samen op een podium >>

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234