Zwart geld in de prostitutie: 'Moet ik voor 1.000 euro per maand in de Delhaize gaan werken? Dat verdien ik nu op één avond'

'Een riant inkomen is het beste recept voor geluk,' schreef Jane Austen bijna twee eeuwen geleden al. Zou de gemiddelde BV nog altijd goed in de slappe was zitten? Who cares! Veel interessanter vonden wij de vraag hoe het de kleine Vlaamse middenstander in dit tijdsgewricht vergaat. Deze week: de prostituee

(Verschenen in Humo 3533/21 op 16 mei 2008)

Vandaag hebben we afspraak bij een Italiaan op het Gentse Zuid. Om de hoek ligt de Brabantdam met zijn befaamde Glazen Straat, epicentrum van een kleine maar bloeiende rosse buurt. Een kille motregen doet passanten diep in hun kraag wegduiken. Ik zie vooral window-shoppers, maar dan wel van het soort dat geen belangstelling heeft voor modeboetieks en elektrozaken. Jessica en Brigitte kunnen het niet genoeg benadrukken: met het bandwerk in en rond dit straatje hebben ze geen uitstaans. Vijftig euro voor tien minuten: het gangbare tarief van de raamprostituees vervult hen met minachting. ‘Ik mag er niet aan dénken,’ zegt Jessica tegen Brigitte. ‘Twintig klanten afwerken om duizend euro te verdienen. Voor zoveel geld moesten wij heel wat minder moeite doen.’

Jessica, rijzig, donker haar en felblauwe ogen, is een prille dertiger. Brigitte, kleiner van stuk en blond, moet een paar jaar ouder zijn. Twee vriendinnen die een stapje in de wereld zetten: aan hun uiterlijk valt niet te zien in welke sector ze hun sporen hebben verdiend. We bestellen primi en secondi piatti en gooien er een fles bubbels tegenaan, een drankje waarvan ze zich beiden connaisseurs mogen noemen. Zonder blote billen maar met het hart op de tong en de beurs op tafel: ex-prostituees over de verdiensten van de betaalde liefde.

HUMO Hoe zijn jullie in het vak verzeild?

Jessica «Mijn ex-man heeft me op mijn achttiende zwanger gemaakt, en nadien heeft hij me in het vak geduwd. De eerste jaren werkte ik voor zijn rekening, na onze breuk ben ik er alleen mee doorgegaan. Een alternatief was er niet: ik had geen diploma en had een kind te voeden. Moest ik voor duizend euro per maand aan de kassa van de Delhaize gaan zitten? In de club verdiende ik dat op één avond.»

Brigitte «Telkens als ik een meisje achter een raam zag zitten, zwoer ik: dat zal mij nooit overkomen! Dan nog liever dag in dag uit vloeren dweilen. Zo zie je maar: zweren is nergens goed voor.»

HUMO Hoe ben jij van je gelofte gevallen?

Brigitte «Ook door mijn ex. Toen we trouwden, wist ik niet dat hij een verleden als pooier meesleepte. Vier maanden na de bevalling van ons kind heb ik hem betrapt met een prostituee, een meisje dat een massagesalon uitbaatte. Toen heb ik een klik gemaakt: ‘Tiens, gaat het zo gemakkelijk? Dat kan ik ook, en béter.’ Amper twee maanden later heb ik dat massagesalon overgenomen: de zaak was aan het slabakken, dat meisje wilde ervan af. Ik heb er weer schwung in gebracht, en zo ben ik in het vak gelanceerd. Definitief, want als je eenmaal van het gemakkelijke geld hebt geproefd, is er geen weg terug.»


SLAPEN MET SATAN

HUMO Het lijkt wel alsof het geld in de prostitutie voor het oprapen ligt. Hoeveel schuift het vak dan wel?

Jessica «Je moet dat opbouwen. Ik heb in verschillende clubs gewerkt, maar de absolute top was een bekende bar aan een drukke steenweg in de buurt van Gent – Brigitte werkte daar ook. Dat van die duizend euro per nacht was misschien wat overdreven, maar ik heb daar wel shifts van 800 à 900 euro gedraaid. Zelfs op mindere dagen ging ik nog altijd met 200 of 250 euro naar huis. Laten we zeggen dat ik in die periode gemiddeld 400 euro per dag verdiende, in ’t zwart natuurlijk. »

Brigitte «We hebben in die club waanzinnige toestanden meegemaakt. Weet je nog, Jessica, die ene klant die altijd op zijn rug op de grond ging liggen? Alle meisjes moesten dan met hun naaldhakken op hem gaan staan, terwijl de andere klanten toekeken. Verder verlangde hij niks, hij hield zijn kleren zelfs aan: hij haalde zijn kick uit de publieke vernedering. En zeggen dat die man in het dagelijks leven een leidinggevende functie bekleedde. In zo’n club kom je rare tiesten tegen.»

Jessica «Rare, maar vooral rijke tiesten. Eén klant sloeg werkelijk alles. Als die binnensprong, gingen de deuren op slot: alle meisjes waren voor hem gereserveerd. Op voorhand bestelde hij drie kartons Cristal-champagne van Louis Roederer tegen 600 euro per fles. Hij zat in de bouw – naar verluidt deed hij aan de kust in appartementen. Soms kwam zijn zoon hem ’s morgens ophalen om te gaan werken. ‘Pak er liever ook eentje!’ riep hij dan.»

Brigitte «Het waren natuurlijk niet allemaal rijkaards, maar werklozen of steuntrekkers hebben we toch niet vaak gezien. De prijslijst hing aan de bar, daar werd niet geheimzinnig over gedaan. Kameren kon vanaf 150 euro, maar dan stond je na tien minuten alweer beneden. Voor een uurtje werd 250 euro aangerekend. Tel daar de champagne bij en je was minstens 400 euro kwijt. Maar meestal liep de rekening veel hoger op, tot in de duizenden euro’s.»

HUMO Werd er moeilijk gedaan over de betaling?

Jessica «Zelden. We hadden eens een klant die maar bleef trakteren en meisjes bestellen, tot zijn rekening was opgelopen tot 12.500 euro. Toen het tijd was om te betalen bleek er niet genoeg op zijn kredietkaart te staan. Onze baas was de vleesgeworden charme, maar op zo’n moment kon hij onverbiddelijk zijn. Die man mocht de sleutels van zijn gloednieuwe BMW afgeven – zonder discussie, want er liepen twee bodyguards rond, onder wie een oud-kickbokskampioen. Die auto is een week blijven staan. Achteraf hoorden we dat die man in één maand tijd al zijn spaarcenten had verbrast: hij is in ’t zothuis geëindigd.»

Brigitte «Die club was echt top, het was alsof we in de Champions League speelden. Bijna letterlijk, want we kregen ook bekende voetballers over de vloer. Ik heb zelfs eens een Rode Duivel aan de haak geslagen. Het klikte: hij nam me mee naar zijn appartement in Knokke, hij vertelde over zijn kinderen, ik over de mijne... Maar toen hij onder de douche stond, kreeg ik ineens telefoon van onze baas: ‘Brigitte, die voetballer is hier vertrokken zonder zijn rekening te betalen. Zeg hem dat hij het in orde brengt, of we bellen zijn vrouw op.’ Gelukkig was het maar een misverstand.»

HUMO Harde jongen, die baas. Wat voor iemand was hij eigenlijk?

Jessica «Een onwaarschijnlijk figuur. Soms trokken we naar zijn villa voor een echte orgie. Alles was daar voorradig: xtc à volonté, coke op zilveren schaaltjes... Ik zie hem daar nog zitten, in zijn kamerjas bij het haardvuur, terwijl de meisjes zijn voeten streelden. ‘Je lijkt Satan wel,’ heb ik hem eens gezegd. Dat flatteerde hem nog ook! Er was geen ontkomen aan: als je voor hem werkte, moest je vroeg of laat met hem naar bed.»

Brigitte «Op een keer werd ik ’s ochtends compleet verdwaasd wakker: ik herinnerde me niks meer van de voorbije nacht. Volgens mij heeft hij toen iets in mijn drankje gedaan om me gewillig te maken.»

Jessica «Wellicht heeft hij gbh gebruikt, een soort vloeibare xtc. Dat was zijn geheime wapen. De club is gesloten omdat er geruchten over druggebruik gingen. De politie heeft toen alles afgezocht, tot en met de flessen sterkedrank die omgekeerd aan het plafond hingen. Maar die ghb hebben ze niet gevonden, want die zat in de ijsblokjes die klanten kregen als ze een drankje bestelden. Ze werden daar niet alleen vrolijk maar ook erg genereus van: ze merkten het verschil tussen honderd en duizend euro niet eens meer.»


GOUDMIJN

HUMO Klinkt niet echt als een gezonde werkomgeving.

Jessica «Ach, als je jong bent kan je lichaam veel verdragen. Ik heb in de club vooral leren zuipen. Geloof me, ik drink heel wat mannen onder de tafel.»

Brigitte «Ik ben niet zo’n drinker. Als de baas merkte dat ik het moeilijk kreeg, nam hij me mee naar de kelder. Dan namen we samen een flinke snuif: als je onder de coke zit, kun je vijf flessen champagne verzetten zonder dronken te worden.»

HUMO Nooit het gevoel gehad dat jullie werden uitgebuit?

Jessica «Nee, we hielden allemaal oprecht van de baas. Hij was als een tweede vader, iemand die ervoor zorgde dat we ons amuseerden én dat we goed verdienden.»

Brigitte «Hij zat natuurlijk zelf ook goed in de slappe was. Zo’n club is voor de eigenaar een echte goudmijn, veel rendabeler dan ramen verhuren, maar hij moet er wel hard voor werken. Eigenaars van ramen zijn vaak ordinaire huisbazen die één keer per maand hun geld komen innen, maar een clubeigenaar moet altijd aanwezig zijn. En vooral: hij moet de juiste ambiance scheppen. Onze patron was daar een meester in. Hij zat altijd in zijn chesterfield naar de meisjes te kijken, en hij zag meteen of je het had of niet: de kunst een klant tot de laatste euro leeg te melken.»

HUMO Hoe zat het met de winstverdeling in die goudmijn?

Jessica «Op de drank kregen we veertig procent, op de kamers was het fiftyfifty. Allemaal schoon in het handje, want in een club betaal je geen huur, zoals achter een raam.

»We hadden ook nauwelijks kosten. Je moest er wel goed uitzien, maar daarom hoefde je nog geen fortuinen aan kleren of maquillage te spenderen. Er waren wel meisjes die hun borsten twee keer hebben laten herdoen, maar of die nu beter aan de bak kwamen? De meeste klanten houden nog altijd van naturel.»

Brigitte «Ik had maar één grote uitgavenpost: de opvang van mijn kinderen. Mijn familie mocht niet weten wat ik voor de kost deed, en dus betaalde ik telkens een babysit. En als die eenmaal weten dat je in een club werkt, profiteren ze van je. Ik betaalde dertig euro per avond, het dubbele van het normale tarief.»

HUMO Jullie werkten in het zwart. Kon dat zomaar?

Jessica «Ja en nee.

»We waren als dienster ingeschreven, maar veel RSZ heeft onze baas niet betaald. Officieel werkten we maar twee dagen per week, ook toen we zowat in de club wóónden, maar bij de uitbetaling hield hij 25 euro af voor álle dagen dat we gewerkt hadden: ‘RSZ, meisjes.’ Niet dat we protesteerden: als je op een paar uur driehonderd of vierhonderd euro hebt verdiend, ga je over zo’n bedrag niet vitten. Het had ook voor ons een groot voordeel: de dagen dat we zogezegd werkloos thuis zaten, konden we gaan stempelen. Zo gaat het in alle clubs.»

Brigitte «Volledig zwart werken, dat riskeert geen enkele eigenaar meer. Je zult in een club ook nooit Oost-Europese of illegale meisjes aantreffen.

»In Gent sturen ze gemengde brigades op pad: de RVA en de sociale inspectie aangevuld met agenten van de Meprosch, een cel van de Gentse politie die zich met prostitutie en schijnhuwelijken bezighoudt. Ze zijn mijn massagesalon meer dan eens binnengevallen. Aan de deur hing een cameraatje, maar ze speelden het sluw. Op het schermpje zag ik één man staan: ‘Ontvangt u?’ vroeg hij beleefd. ‘Een klant,’ dacht ik, maar tien seconden later stormden ze met z’n tienen het salon binnen. Dan sta je te bibberen op je benen, zelfs al ben je met alles in orde.»

HUMO Betaalden jullie belastingen?

Jessica «Nee. Omdat we maar deeltijds waren ingeschreven, lag ons nettoloon belachelijk laag. Ik kreeg ieder jaar geld terug van de belastingen. Die medaille heeft ook een keerzijde: ons wettelijk pensioen zal niet veel voorstellen.»


GEZOCHT: NAÏEVE EENZAAT

HUMO Kun je dit werk volhouden zonder constant aan geld te denken?

Jessica «Uiteraard draait het allemaal om geld – jij doet dit toch ook niet gratis? Ik ging niet tegen mijn zin naar de club: we waren vriendinnen onder mekaar, amuseerden ons rot. Maar soms had ik er de pest in, zeker als ik een lastige klant had. Urenlang naar een man luisteren die zijn mislukte huwelijk uit de doeken doet terwijl hij aan je lijf zit te frunniken: er zijn leukere dingen in het leven.»

Brigitte «In dit vak krijg je een nuchtere kijk op seks: met een klant naar bed gaan, dat wordt zoiets als een brood bestellen bij de bakker.»

Jessica «Je mag je niet blindstaren op die ene club waar de Cristalchampagne met kartonnen tegelijk werd aangevoerd. Voor ik daar aan de slag kon, had ik al een lange weg afgelegd.

»Mijn allereerste klant zal ik nooit vergeten: toen we bezig waren, probeerde hij plots zijn condoom uit te trekken. Toen heb ik gehuild – ik was nog maar een kind van achttien. Mijn bazin had geen medelijden, maar ze heeft me wel een trucje geleerd: altijd je hand aan het condoom houden. Ik ben daar categoriek in geworden: klanten die dat niet aanvaarden, mogen meteen opstappen – miljonair of niet.

»In dit vak moet je twee eigenschappen combineren: je moet hard zijn en je moet veel mensenkennis hebben. Hoe beter je daarin wordt, hoe makkelijker je verdient.»

HUMO Hoe ziet de ideale klant eruit?

Jessica «Dat is een naïeve eenzaat met veel geld die oprecht gelooft dat je verliefd op hem bent. Als je zo’n man hebt gevonden, moet je heel voorzichtig zijn, want alle meisjes azen op dezelfde prooi – soms wordt er in een club letterlijk om gevochten.»

Brigitte «De truc bestaat erin hem eindeloos aan het lijntje te houden. Daar hoef je niet eens veel voor te doen: je spreekt al eens af buiten de club, ze mogen je handje vasthouden, een kus op je wang geven, maar verder laat je ze niet komen: ‘Alles op zijn tijd! Bewijs eerst maar hoe graag je me ziet.’ En dan begin je te klagen. Dat je geen geld hebt voor de school van de kleine, dat je een nieuwe keuken nodig hebt, dat de televisie kapot is... Reken maar dat hij dan snel in zijn buidel tast.

»Bij één van mijn aanbidders heb ik zo in minder dan twee maanden anderhalf miljoen frank (37.500 euro, red.) losgekregen. Op een keer hoorde ik iemand rammelen aan de brievenbus. Ik stuurde mijn dochter om te gaan kijken, en ze kwam terug met een enveloppe met 300.000 frank erin. Cadeautje van mijn aanbidder, een klant die me uit het milieu wilde verlossen. Ik liet hem met veel plezier in de waan, maar hij werd zo jaloers dat hij mij begon te stalken. Toen hij erachter kwam dat ik een vriendje had, voelde hij zich bekocht. Hij is naar de politie gestapt om zijn geld terug te eisen: ‘Het ging om een lening!’ Mijn advies: als je ooit iets aanneemt van een klant, zorg dan dat er geen bewijzen van zijn.»

HUMO Jessica, kende jij dat trucje ook?

Jessica «Ik heb er zelfs twee auto’s aan overgehouden!

»De eerste kwam van een garagist die bij ons over de vloer kwam. De truc lag voor de hand: ik vertelde hem dat ik wel vaker zou willen afspreken, maar dat ik helaas geen auto had. Lang heeft dat niet geduurd – zakenlui zijn niet naïef. Meestal sturen ze aan op een liaison: ze installeren je in een appartement en zorgen ervoor dat je niks tekortkomt. Maar dan zit je daar in een gouden kooi, te wachten op een telefoontje – want je moet natuurlijk onzichtbaar blijven, anders breng je zijn huwelijk in gevaar. Daar deed ik niet aan mee.

»Die tweede auto heb ik van een oudere klant gekregen, een schatrijke aannemer van boven de zestig. Echt een watje. Hij kreeg ’m niet goed meer omhoog, zeker als hij gedronken had. Ik kreeg heel veel van hem gedaan. We zijn eens samen gaan dansen in een exclusieve club op de Champs-Elysées in Parijs. ‘Ik ga je eens flink trakteren,’ zei hij. ‘Kies maar een jongen uit en vraag hoeveel hij vraagt om mee te gaan naar het hotel.’ Op de dansvloer heb ik een knappe Italiaan aan de haak geslagen, en we gegaan, waar ik met die Italiaan van bil ging terwijl de klant toekeek. Heel chic van hem. ‘Je bent een jong meisje,’ zei hij, ‘je mag ook weleens een pleziertje hebben.’»


ÉÉN GROTE LEUGEN

HUMO Welk manbeeld houden jullie erop na?

Jessica «Mannen zijn geboren hoerenlopers. Mijn ex heeft het dikwijls gezegd: ‘Als ik een meisje was, zou ik nogal geld verdienen: wij zijn zulke gewillige prooien!’ Ik zie het telkens als ik door deze buurt loop: gastjes van vijftien, zestien jaar die al naar de meisjes loeren. Ik heb knappe jongens over de vloer gekregen die het voor de eerste keer kwamen doen: ze hadden moeiteloos een meisje kunnen versieren, maar ze waren te ongeduldig en te nieuwsgierig om daarop te wachten.»

HUMO Jullie hebben allebei meer dan tien jaar in het vak gezeten. Zijn jullie nu binnen?

Brigitte «Helaas niet. Het geld in ons vak is vervloekt, zeggen meisjes vaak onder elkaar. Daar zit veel waarheid in: geld dat makkelijk wordt verdiend, wordt nog veel makkelijker uitgegeven.»

HUMO Waaraan zoal?

Brigitte «Aan overbodige luxe: chique kleren, dure reizen. Ik heb een Mercedes gehad, en zelfs een cabrio. Soms stopte ik de ijskast vol vers eten maar moest ik veertien dagen later alles weer weggooien wegens bedorven. Bewust consumeren was niks voor mij.» Jessica «Ik had al lang binnen kunnen zijn, maar ik heb altijd een gat in mijn hand gehad. Ik kocht geen gewone jeans – nee, het moest er eentje van Armani zijn. In plaats van de bus te nemen of een klein autootje te kopen, liet ik me overal met de taxi naartoe brengen. Ik heb ook nooit gespaard: ‘Morgen begin ik eraan,’ dacht ik elke dag weer... Tja, zolang mijn kinderen niks tekortkwamen, was ik tevreden.»

HUMO Hoe combineer je dit vak met het moederschap?

Brigitte «Dat was een hele opgave: ik was ’s avonds altijd weg en kwam vaak weer thuis met een stuk in mijn kraag. Uit schuldgevoel kocht ik bijna dagelijks cadeaus voor mijn kinderen, en ik ben nog altijd als de dood dat ze te weten komen wat ik vroeger deed. Dat is geen ideale situatie om kinderen groot te brengen. Mijn oudste dochter is pas dertien, maar ze is nu al een cynische en materialistische puber: dat komt ervan als je je kinderen rot verwent.»

Jessica «Dat is de prijs die iedereen moet betalen in dit vak: je hele leven verandert in één grote leugen. Op een keer moest mijn zoontje op school vertellen over het beroep van zijn ouders. Dus legde ik hem uit: ‘Papa heeft een firma, en mama doet de boekhouding.’ Je kunt die komedie niet blijven volhouden. Daarom wil ik naar het buitenland verhuizen. Ik ben nu eindelijk geld opzij beginnen te leggen: als de kinderen groot zijn, zitten we hopelijk in Spanje, Italië of een ander warm land waar ik geen ex-klanten of -collega’s tegen het lijf kan lopen.»

HUMO Geldt die discretie ook voor de rest van jullie familie?

Jessica «Mijn ouders weten van niets. Niet dat we veel contact hebben, maar de zeldzame keren dat we elkaar zagen had ik wel een uitleg voor die mooie auto of die chique mantel: ‘Gekregen van een vriendje.’ De waarheid durf ik hen niet te vertellen – uit schaamte, ja.»

Brigitte «Ik wilde het mijn vader opbiechten toen hij op zijn sterfbed lag, maar ik kreeg het niet over mijn lippen. En dat terwijl hij zélf graag naar de meisjes van plezier ging – de minimoezen, zoals ze in Gent zeggen. Hij was een echte vrouwenzot: hij heeft zich zelfs een cabrio gekocht om indruk op hen te maken.»

HUMO Hoe zou je reageren als je dochter in het vak stapt?

Brigitte «Ik zal er alles aan doen om haar op andere gedachten te brengen, maar haar tegenhouden? Dat lukt toch niet. Als het ooit zover komt, zal ik haar zelfs raad geven.»


OP DE LOER

HUMO Waarom zijn jullie eigenlijk gestopt?

Jessica «Na de sluiting van die ene fantastische club was het plezier eraf. Ik heb nog in een aantal bars gewerkt, en enkele klanten privé ontvangen, maar op een dag had ik er genoeg van. Vroeger bleef het altijd bij dat goede voornemen: één blik op mijn bankrekening, en ik wist weer waarom ik het deed. Maar die keer heb ik doorgebeten.»

HUMO Kun je met zo’n vak echt kappen?

Jessica «Ik ken nog altijd een klant die me ‘helpt’ om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat instinct zal ik nooit verliezen: als ik morgen een ‘goudmijntje’ tegenkom, een man met geld die bereid is zijn zakken voor mij leeg te maken, zal ik niet twijfelen. Het verschil met vroeger is dat ik er niet meer naar op zoek ga.»

Brigitte «Die reflex krijg je er nooit meer uit. Ik sta nu achter de toog van een café, voor een bescheiden loontje van 1.200 euro in de maand. Geregeld zie ik vrouwen, zo lelijk als de nacht en zo rond als een boomstam, met mannen naar de toiletten trekken: twintig euro voor een pijpbeurt. Je kunt daar je neus voor ophalen, maar als ik morgen geen eten meer kan kopen voor mijn kinderen, ga ik ook de straat op.

»Ik betrap er mezelf ook op dat ik voortdurend op de loer lig. Als ik een eenzame man met een dikke portefeuille zie, begin ik te fantaseren: ‘Samen een glas gaan drinken, een beetje praten, een hand op zijn dij leggen, eventueel een zoentje? Waarom niet, als ik daar een smak geld mee kan verdienen?’ Het straffe is: ik kén zo’n man. Als ik één keer in zijn ogen kijk en hem vertel dat ik hem graag zie, hoef ik nooit meer te werken. En toch doe ik het niet, want ik beschouw hem als een echte vriend.»

Jessica «Niet te geloven, hè? Ik heb haar dikwijls gezegd dat ze die kans moet grijpen, maar ze wil niet luisteren. Zo naïef! Om van uit je vel te springen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234