Vaste klanten van café Merlo zien elkaar terug na drie maanden lockdown Beeld Lucinde Wahlen
Vaste klanten van café Merlo zien elkaar terug na drie maanden lockdownBeeld Lucinde Wahlen

na de lockdownonze man op café

Zwarte kruisen, zatte nonkels en de geur van vers gerstenat: zo verliep de eerste avond op café

Gisteren werden voor het eerst in drie maanden weer terrassen opgezet, klanten ontvangen en verse pintjes getapt. Menig Belg keek reikhalzend uit naar de heropening van de cafés, onder wie ook Onze Man. Een verslag van de eerste caféavond.

Ondanks het grijze weer met hier en daar een regendruppel, staat het terras van café Merlo aan de Brusselse Brandhoutkaai omstreeks acht uur vol met vaste klanten. Ze updaten elkaar uitgelaten over hun doen en – voornamelijk – laten van de voorbije drie maanden. Met respect voor de afstandsregels, uiteraard: op de balk die dienstdoet als eenzijdige buitentoog, is met oranje tape aangeduid waar je wel en niet mag staan. De hond van één van de vaste klanten gaat in het bos van vertrouwde benen op zoek naar de schoenen die hij tijdens de lockdown het meest heeft gemist. Brussels staatssecretaris Pascal Smet wandelt voorbij en slaat een verplicht praatje met enkele klanten over – u raadt het nooit – de lockdown.

De 'buitentoog' van café Merlo. Beeld Lucinde Wahlen
De 'buitentoog' van café Merlo.Beeld Lucinde Wahlen

‘Ik ben tijdens de lockdown papa geworden,’ klinkt het bij de cafébaas, ‘dus eigenlijk heb ik gewoon extra lang vaderschapsverlof gehad. Maar dan wel op eigen kosten.’ Naast een kinderkamer heeft de man ook zijn café moeten herinrichten. Voor de toog werd met barkrukken een wachtrij geconstrueerd die doet denken aan Plopsaland, pijltjes duiden de gewenste wandelrichting aan. Het bestellen van biertjes gebeurt nog vrij stijf. Een fysieke bierkaart is er niet meer; om een overzicht te krijgen moet je een QR-code scannen die op de toog geplakt hangt. Betalen kan contant, maar ik rond het bedrag naar boven af zodat ik geen onreine wisselmunten hoef te ontvangen. De eerste getapte pint bier in drie maanden tijd is die fooi helemaal waard.

Het terras van Au Laboureur. Beeld Lucinde Wahlen
Het terras van Au Laboureur.Beeld Lucinde Wahlen

In café Au Laboureur gaat het er iets minder stijf aan toe. In tegenstelling tot in café Merlo is de voertaal hier Frans, een taal die sneller de zachte muziek lijkt te overstemmen. Wanneer omstreeks half tien ‘Les Lacs du Connemara’ door de boxen galmt, lijkt niemand het op te merken. Ook bij de twee zatte nonkels in de hoek blijft de witte zakdoek op zak. Door het klateren van stemmen en glas dat breekt, heb ik soms moeite om mijn driekoppige bubbel te verstaan. Maar wat voelt dat lawaai vertrouwd; net als de geur van vermolmde houten banken en gemorst gerstenat. Soms lijkt het alsof er niets veranderd is, en dat is fijn en angstaanjagend tegelijkertijd. De enige maatregel die het café lijkt getroffen te hebben, is een zwart kruis plakken op een drietal tafels. Een groepje mensen komt binnen en lijkt de betekenis ervan niet te snappen. Wanneer ze aan een verboden tafel gaan zitten, lijkt niemand erom te malen.

Twee vrienden vieren de heropening van de horeca in Au Laboureur. Beeld Lucinde Wahlen
Twee vrienden vieren de heropening van de horeca in Au Laboureur.Beeld Lucinde Wahlen

In het fancy café De Markten, waar één van mijn drinkebroers zo nu en dan achter de toog te vinden is, gaat het er tien keer zo stijf aan toe. We moeten ons aan de ingang aanmelden, alsof je incheckt in een hotel. Het meisje dat de bestellingen opneemt, is amper te verstaan met haar mondmasker op. Het blijkt niet haar eerste werkdag in drie maanden te zijn: ‘We zijn een hele week bezig geweest met het café in gereedheid te brengen. Het leukste was alle tafels en stoelen afspoelen met de tuinslang.’

De toog van De Markten. Beeld Lucinde Wahlen
De toog van De Markten.Beeld Lucinde Wahlen

Onze laatste stop is traditiegetrouw de Lava Bar, waar plots een lage plexiglazen wand op de vertrouwde toog prijkt. Er is enkel nog zitplek in de rokersruimte. Een nauwkeurig afgemeten bubbel van tien viert er op oorverdovende wijze de heropening van de horeca. Buiten zorgt een vaste kliek jongeren voor een gezonde dosis straatlawaai, lachend en tegen elkaar aanschurend proberen ze trucjes op een skateboard, zonder succes. Het wordt laat, en dat merk je. Een meisje zit onderuitgezakt in één van de zetels aan een durum te knabbelen, met grote ogen voor zich uitstarend. Wanneer de inhoud van haar wrap in en naast haar schoot valt, pulkt ze de stukjes wortel uit de spleten van de zetel om ze vervolgens naar haar mond te brengen.

Om twintig voor één kondigt de cafébaas streng aan dat hij weldra zal sluiten. Dat doet hij wel vaker, maar zelden zo vroeg. De orders van bovenaf stellen hem in staat om nog kordater op te treden dan anders. Er is wat gemor, maar om klokslag 1 uur is het terras helemaal leeg. En misschien maar goed ook. De Brusselaar genoot zichtbaar van z’n eerste caféavond, maar moet er toch nog een beetje terug aan wennen.

De urinoirs in De Markten. Beeld Lucinde Wahlen
De urinoirs in De Markten.Beeld Lucinde Wahlen
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234