© Wouter Van Vaerenbergh

Review: Psycho 44 op Pukkelpop 2013 (Marquee)

, door (elv)

9

Grobbendonks mooiste was méér dan een tuttige bandnaam en vier frisgewassen schooljongens: ze maakten gitaarlawaai voor tien, lieten zij die per ongeluk in de Marquee waren beland met lege zakken achter, en deelden als eerste een ferme schop in uw rapen uit. Goeie songs, overigens: opener 'My Gomorrah' bijvoorbeeld, waarin het keelgeluid van brulboei Gaelian Corluy tegen Younes Faltakh van The Hickey Underworld aanschuurde. Verder: het soort maatschappelijk aanvaarde herrie waarmee de lui van Test Icicles ooit jonge meisjes naar hun kelder lokten.

Zonde van het verspilde bier, goed nieuws voor u: Psycho 44 heeft in de aanloop naar hun debuut enkele groeischeuten overgeslagen. 'Surfer Shell' kwam recht uit grootmoeders garage, 'Suburban Guide To Springtide' was walsen op een spijkermat, al maken goeie songs nog geen geheel. Daarvoor was 'The Bait' te licht als draaischijf en leek 'Tamiko' eerder een zondagswandeling. Tweeënhalve ster, dus. U kent ons: zwartzakken.

Het moment

'All My Demons Have Distortion.' Stormram. Pletwals.

Het publiek

Roger De Festivalman is weer van de partij. Weg sfeer.

Quote

'We zouden graag nog wat mensen willen bedanken.' Een festivalshow laten aanvoelen als een proclamatie: faut le faire.

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?