© Wouter Van Vaerenbergh

Review: Pomrad op Pukkelpop 2013 (Wablief?!)

, door (jm)

5

In schimmige uithoeken van de Pukkelpopwei, waar je vijf euro-handjobs kan krijgen van niet al te legale Afghanen en Chokri zelfgestookte wodka verdeelt onder SP.A Limburg, werden geruchten gelanceerd als zou Pomrad een jazz-jongen zijn - een vaak voorkomend neveneffect van afstuderen aan het conservatorium van Antwerpen. Nou, als wat funk doneren aan balsturige electro en achteloze impro's bij elkaar stoeien jazz is, ja dán. Maar in de eerste plaats bleek Adriaan Van De Velde - de artiestennaam van die Pomrad - een rellerig tegendraadsje waar geen stempel op te duwen valt.

'Het kan niet altijd een door Ray Van Mechelen uitgeselecteerde Oostblokblondine zijn'

Pomrad - hij heeft twee ep's uit op het volgens zeer prestigieuze Britse labels-kenners zeer prestigieuze Britse label Earnest Endavours - stond achter een batterij synths, electronica-ongein en een Appletje voor de dorst, en stond daar goed. Soms funky rotzooien, soms gewoon grappige geluidjes hamsteren, soms hooliganesk hameren, soms Boiler Room-waardig bubble-butten-met-beats: Pomrad was de jongen die al lang nadat de jury gezegd heeft dat-ie overmag zijn conservatoriumexamen laat uitmonden in een trippy feestje.

Op gezette tijden beroerde Pomrad ook de keytar. Nu blijft dat toch een beetje de Disney-voorbinddildo van de matig getalenteerde muzikant, een smoezelig kitsch-instrumentje waar heil noch geil van te verwachten valt, maar bij Pomrad werd het plots een verdomd húps afrodisiacum. Denk: Stijn op z'n dansbaarst. En denk, een nanoseconde later: wat lékker.

Die prettige opwinding was er niet altijd. Want even vaak deed Pomrad aan neuzelen-met-beats, en klonk 't als een cursusje masturberen voor electro-dummies. Enfin: op de beste momenten stond er een arty voorprogramma voor Prince, op de slechtste werd ik bekropen door een soezerig zondagmiddag-ennui - ach, het kan niet altijd een door Ray Van Mechelen uitgeselecteerde Oostblokblondine zijn.

Het moment

Voor wie er nog aan twijfelde dat rock-'n-roll dood is: de security rukte krachtdadig uit toen een jongen in de Wablief?!-tent een sigaret durfde op te steken.

Het publiek

Een hardcore spionkop had z'n spliff al gevonden - er staat een goeie Algerijn aan de tweede boom links voor de Main Stage - en volhardde in etherisch dansen, de rest van de Wablief?! beschouwde Pomrad als een snack-'n-go.

Quote

Geen woord. Wel: anderhalve seconde stilte - Pomrad moest even z'n zweet in een handdoek druppelen.

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?