© Wouter Van Vaerenbergh

Review: Daughter op Pukkelpop 2013 (Club)

, door (elv)

2

Het tekende debuut 'If You Leave' eerder dit jaar al - een door weemoed doordrongen plaat, deels doorspekt met het pijnlijkste van The xx. Niet zomaar malaise overigens, maar in die mate dat het bijna wreed en ondraaglijk wordt. Ook nu weer problemen dus: instrumenten kwijtgespeeld op de luchthaven, en bijgevolg maar met lege zakken richting Kiewit afgezakt, waar 'Amsterdam' uiteindelijk met geleend materiaal en zonder elektronica ingezet zou worden. Gewoon: twee gitaren, een trom, cimbaal en stilte.

Weinig verschil echter met de basisploeg waarmee Daughter dagelijks aantreedt: verstilde zang, een ijle gitaarwarboel en in pek gedrenkte drumstoten. Alleen de woelige soundscapes die normaal het verdriet moeten indekken, waren er niet. Verder al het gebruikelijke: Elena Tonra die er zonder zelfvertrouwen stond (wéér), wat in de micro mompelde, en ruim haar tijd nam om tussen de nummers door haar gitaar te stemmen. Het begon charmant, maar het drietal boette na de woede-uitbarstingen in 'Tomorrow' al snel in aan intensiteit door telkens weer bruut naar die verdomde handrem te grijpen.

'Landfill', 'Still', 'Youth': het waren mooie liedjes van korte duur. En laten wij nu net niet van vluggertjes houden. Zelden zwak, zelden memorabel. Niettemin: een Grote Belofte.

Het moment

'Because this is torturous electricity / Between both of us and this is dangerous / 'cause I want you so much / But I hate your guts / I hate you', tintelde een licht aangeslagen Tonra in het steeds prachtige 'Landfill'. Ooit een gelijkaardige conversatie meegemaakt tijdens een concert van Daughter nota bene. Hashtag hartzeer.

Het publiek

U houdt wel van minimalistische popsongs.

Quote

'Dit is een melancholisch meesterwerk', fluisterde de brunette in groene jumpsuit tegen haar vriendin toen de eerste tonen van 'Still' ontwaakten. Lap, wéér verliefd geworden.

Tweet

First world problems, hè.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?