© jan geloen

Review: The Haxan Cloak op Pukkelpop 2013 (Castello)

, door (vvp)

5

In ons hoofd waren wij al een vuistdikke alinea aan het voorbereiden vol beeldspraak over duisternis, de dood, depressie: zo dichtgeplamuurd met vorte miserie zijn de twee platen die Bobby Krlic al onder zijn nom de plume uitbracht. Maar kijk: de set van The Haxan Cloak was verrassend beluisterbaar en dreigde niet het publiek in de ellende te sleuren. De wall of sound mocht dan donker zijn, wij onthouden vooral de glorieuze hoop die er doorheen scheen.

Net als bij Fuck Buttons is er dat epische, massieve geluid waarmee men al eens leegstaande panden sloopt, en net als bij The Field worden lange repetitieve stukken doorbroken met perfect getimede vondsten - een enkele synth-toets, een plotse drop, kleine dingetjes die een stuk doen ademen. In tegenstelling tot die twee beroept The Haxan Cloak zich niet op techno, maar op noise en ambient. Het resultaat: een uitdagende trip die onderdompelde, maar nooit vervreemdde. Iedereen mocht mee.

Het moment

Bobby Krlic hulde zich de hele set in duisternis, maar bleef even staan om het publiek te groeten wanneer de spots weer aangingen. 't Is een heel gewone jongen.

Het publiek

Deed wat het altijd doet om half één op de laatste dag van een festival: bewusteloos op de grond liggen en vooral níét naar experimental noise luisteren.

Quote

'Grmbl.' Onze maag had geen enkele moeite met het nabootsen van Krlic' klanktapijt. Talentje!

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?