© Elmo Lê van

Review: S O H N op Pukkelpop 2013 (Castello)

, door (elv)

26

Elke editie loopt er zo wel één rond, meestal verstopt in de Castello, alwaar de kurkdroge beats van de naastliggende Boiler Room u vakkundig uit uw zondagswandeling meppen. Maar wanneer ze tóch standhouden, weet u dat er een droomhuwelijk in de maak is. Zo ook bij S O H N, een mysterieuze beatbakker uit Londen die met zijn analoge synths naar Wenen is verkast. Een gevoelige jongen, zo bleek, die zijn in weemoed verwikkelde teksten als ijsblokjes tegen broeierige soundscapes liet ketsen.

'S O H N bracht moois mee uit het land van de bloedende melancholie'

'Sadwave', schreef iemand ooit, maar een James Blake is de man niet - daarvoor ontaarde zijn songs te vaak van ijle koortsdromen in funky pyjamafeestjes. 'Een zwartgallige Gotye', zoals een ander beweerde, is hij óók niet. Denk eerder aan een paringsdans achter gesloten deuren tussen Mount Kimbie en Rhye: een intimistisch voorspel waarin ploffende synths worden uitgewisseld, waarna het al snel begint te krioelen van de elektronica. 'Red Lines' was prachtig, 'Bloodflows' liet massaal hartaders springen, en 'The Wheel' was droompop grand cru waarop het nu al drie dagen wachten was.

Veel meer valt er over S O H N niet te zeggen. Hij vertelt het u zelf wel.

Het moment

'Protect me of the life I led', klonk het smekend in de openingtrack. De hele weg staarde hij wat onzeker naar zijn toetsen, maar het applaus dat erop volgde was uitzinnig. Nummer na nummer kreeg u een applaus van S O H N in retour. Grandioze wisselwerking.

Het publiek

Hetzelfde publiek dat naar James Blake, Rhye, Deptford Goth en The xx gaat. Allemaal werden ze van hun Teva's geblazen.

Quote

'I was worried this tent might be empty.' U schonk S O H N een aardig gevulde Castello in ruil voor een lief schouderklopje.

Tweet

En de stijve tepels van Miss Antropie waren ook de moeite.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?