© Jan Geloen

Review: dans dans op Pukkelpop 2013 (Wablief?!)

, door (elv)

71

Dat gitarist Bert Dockx (u kent 'm van Flying Horseman ), Frederic 'Lyenn' Jacques (naast Lyenn, bassist in de band van Mark Lanegan) en Dez Mona-drummer Steven Cassiers een trip organiseren die een ander reisagentschap niet in de jaarlijkse brochure heeft staan, was al langer bekend. Of ze nu in een kelder, duistere zaal of festivaltent aantreden, aan de bestemming verandert er niets: alle wegen leiden naar een intieme plek waar experimentele jazz, splijtende blues en rock de soundtrack binnensijpelen.

Viel er ook iets te zien? Zwart voor de ogen, ja, omdat de muziek van dans dans vooral aanspoorde tot mijmeren. Was er sfeer? Het was een ingetogen sfeer, maar diep vanbinnen vierde iedereen alsof KV Mechelen in blessuretijd een goal van Club Brugge onschadelijk maakte. En dropen de teksten van hartzeer? Welnee, het trio deed het volledig instrumentaal, maar bracht voldoende afwisseling. Een splijtende riff mondde al eens uit in iets wat van ver improvisatie leek, en omgekeerd.

Weet dat Dockx, Jacques en Cassiers - de Driekoningen van de experimentele muziek - geen songs afhaspelen, maar aan een langgerekt klankenmonument bouwen. Zonder een seconde te vervelen, overigens. Alleen daarom al: haal maandag 'I/II' van dans dans in huis, koop een ticket voor één van hun shows, en geniét.

Het moment

'Au Hasard', voor de gelegenheid gebracht als een popsong met prachtige lyrics. Natuurlijk niet, 'Au Hasard' was sféér.

Het publiek

Vierde diep vanbinnen, want KV Mechelen heeft zonet gelijk gemaakt.

Quote

'Danku.'

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?