© Jan Geloen

Review: HAIM op Pukkelpop 2013 (Club)

, door (tr)

14

Het woord dat we zochten was 'hype', want dat is Haim natuurlijk. Wie zonder zelfs nog maar een debuutplaat uit te brengen op zowel Werchter als Pukkelpop mag komen staan, kan dat moeilijk ontkennen. Vreemd ook hoe er twee kampen lijken te bestaan wanneer het over de zusjes Haim gaat: hun doortocht op de laatste Werchter-editie werd zowel bejubeld als verguisd. Onze Vrouw zat in het kamp dat lichtjes door het dak ging van contentement, na Pukkelpop weten we: terecht.

'Nu weten we waarom Slayer afgezegd heeft: bang van Haim.'

Waarom? Omdat de zusjes Haim spelen alsof ze elk een gigantische behaarde balzak tussen de overigens fijn gevormde dijen hebben hangen, tiens. En ze kletsten 'm récht in uw gezicht. In 'Oh Well', de cover van Fleetwood Mac, bijvoorbeeld. Of in, om het eens over eigen werk te hebben, 'The Wire', en het slotakkoord van 'Let Me Go' - de drie gingen  tekeer op allerhande drums alsof het een nukkige recensent van De Morgen bedroeg. 

De gezusters Haim doen ook in popmuziek, trouwens. 'Don't Save Me' zou u al rats vanbuiten moeten kennen met dank aan de overvloedige airplay, live was het nog iets meer: de bevestiging van de hype. Het publiek leek in elk geval al mee te zijn. En u?

Het moment

Elke keer bassiste Este het op een rocken zette, daarbij een grimas trekkend alsof ze elk moment à la Gene Simmons bloed zou spuwen richting publiek. Nu weten we trouwens ook waarom Slayer afgezegd heeft: bang van Haim.

Het publiek

Kreeg op het einde wat het écht wilde: een stagedive van de kortgerokte Este. Soms loont het écht om vooraan te staan bij een optreden.

Quote

'This is the coolest thing we've ever played at' - Werchter-Pukkelpop: 0-1.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?