© Wouter Van Vaerenbergh

Review: The xx op Pukkelpop 2013 (Main Stage)

, door (jm)

256

Ik zag een Ruiter van de Apocalyps het podium op stappen, vergezeld van Zijn Muze, maar - nog eens goed gekeken - het bleken Oliver Sim en Romy Madley Croft. Ze waren samen, en samen waren ze mooier dan ooit. Twee platen, honderd de hartspier verlammende concerten, duizend tureluurs gedraaide zieltjes: The xx heeft al véél aangericht. Maar dit hadden ze nog nooit gedaan.

'The xx heeft véél aangericht - maar dit hadden ze nog nooit gedaan'

Hoe zal ik het uitleggen? Romy's 'Heart Skipped A Beat', en dat van mij ook: die in de assen van verkoolde relaties gelezen smartekreet - 'Sometimes I still need you' - sneed door merg en been en mij tot dan onbekende vitale organen. 'Reunion' was ontroering onderbroken door een Boiler Room-geile passage. 'Missing'? Over hoe de dingen soms in de sterren geschreven staan, maar niemand heeft leren lezen.

Nog? Tijdens 'VCR' ratelde een film op en over en achter mijn netvlies: het eerste liefje, de eerste Pukkelpop, het eerste huilend wakker worden, het eerste zij, het eerste zoenen, het eerste koud gepakt worden door de liefde, het eerste alles en het eerste niets. En tijdens 'Chained' dacht ik daar nog altijd aan - koud en warm waren nooit zo trouw verloofd.

'Infinity' schonk één optie: jezelf een hartaderbreuk hoesten. Deed ik dan maar. En afsluiter 'Angels' was de mindfuck die me aangeraden was door mijn sjamaan: plots had ik weer zin om te geloven in Schoonheid, Liefde en De Hartspier Verdikkend Sentiment. En ook: cheesy is beter dan cynisch. Zwart is het nieuwe zwart. Eerlijk is eerlijk.

En weet u: ook al heb je ze al zeven keer gezien, ook al was hun debuutplaat tien keer na elkaar spelen je enige redding op een eenzame oudejaarsavond, ook al droom je luidop in lyrics van The xx - live blijft het voelen als de eerste keer vallen in een donker snoepjesbad. The xx? Popsterren. Enig mooie popsterren.

Het moment

'Watch things on vcrs / With me and talk about big love / I think we're superstars / You say you think we are the best thing / And you, you just know / You just do'

Het publiek

Schuw, schuchter, altijd bedeesd: Oliver en Romy deden het tot voor kort subtiel. Maar hoe ze elke song weer met plezier naar elkaar schuifelden, en drie liedjes lieten eindigen in een teer, verinnigd moment - The xx doet alleen maar aan écht. En toen moest de poezelige aankondiging van Romy's verjaardag nog komen - heb ik ooit met méér snik in de stem 'Happy Birthday' gezongen?

Quote

Nog iets nieuws: Oliver bedankte u met een charmante zelfzekerheid. Hij is een frontman geworden - en Romy een frontvrouw.

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?