© Koen Keppens

Review: Oscar And The Wolf op Pukkelpop 2014 (Marquee)

, door (jm)

68

Max Colombie dus. Frontman uit het Beatlesarchief: katzwijm is de enige optie. En hij wéét het: in de Marquee was hij de capo van een schuimende spionkop.

Ik stond ook in die spionkop, want er is geen ontkennen aan: Oscar & The Wolf doet aan superieure, het hart uit zijn hengsels lichtende pop. Als er weer eens zo'n diepe bas ging hitchhiken, dacht ik aan James Blake - ik denk graag aan James Blake. En als de elektronica subtiel werd, en zorgzaam aan het paren ging met het bewolkte hemels openscheurende stemgeluid van Colombie, moest ik aan alpenweides denken, en aan van de hemel in de drop vallende sterren. Extase, ik zei het al.

'Joaquim' was sexy geheimzinnigheid. 'Dream Car Ocean Drive' lila ontroering, 'Killer You' een gegidst tochtje door de achterafhoofdstukken van de Kamasutra. En 'Strange Entities' en 'Princes' waren stukjes op planeten ver van hier veroverd geluk.

Jazeker: Max Colombie is een Morrissey voor wie The Smiths nooit gekend heeft. Hopelijk lust hij wél hamburgers. 

Het moment

Confetti knalde de Marquee in - een smiley die bij 'Princes' hoorde. Alle lusteloosheid werd even energie, elke oorlog een minuutje vrede.

Het publiek

Had zich dus suf geblokt op het hoofdstuk 'euforie'.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?