Review: Yuko op Pukkelpop 2014 (Wablief?!)

, door (tr)

8

Je set beginnen met een heuse operazangeres (Deborah Cachet) en twee blazers om de boel wat op te leuken, maar die na het eerste nummer al meteen de coulissen in sturen om ze pas op het einde weer boven te halen. Yuko zonder kwinkslagen is Yuko niet, en dus was het weer fijn dwarrelen op de frisse wind die de Wablief?! ingejaagd werd op de toon van het nog warme 'Long Sleeves Cause Accidents', waaruit een gulle greep genomen werd voor de setlist.

'Justine Part 1' kende ontroering en tegenslagen, en 'You Took a Swing at Me' ging op de koffie bij de jazz, maar vertrok weer voor het gebak op tafel kwam. Yuko is ook: arty zonder al te snel te farty te worden, messy zonder meteen op een ontplofte stoma te gaan lijken, rollen zonder rocken, experimenteren zonder veiligheidsbril, en soms op het eind dan ook meer experiment dan song overhouden. En frontman Kristof Deneijs is Ozark Henry, maar dan zonder het geneuzel, en dus de traktatie in de backstage waard. Hij weet ons te vinden.

Tegendraads, het betekent ook je schup afkuisen wanneer jij dat wilt. Yuko hield het vijf minuten vroeger voor bekeken dan voorzien door de Pukkelpop-bazen. Soms is minder meer. Soms niet.

Het moment

Voorin: 'Justine Part 1'. Achterin: 'She Keeps Me Thin', en de vaststelling dat drumster Karen Willems haar pils uit het flesje drinkt. Our kind of woman.

Quote

'Wij waren Yuko. Als u onze plaat wilt kopen, vraag dan naar... Ja sorry, ik ben het kwijt' - 'Long Sleeves Cause Accidents' - geen dank.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?