© Alex Vanhee

Review: LCD Soundsystem op Pukkelpop 2016 (Main Stage)

, door (fvd)

38

Voor de terugkeer/de reünie/de herrijzenis (alnaargelang uw devotie) van LCD Soundsystem heeft frontman en bezieler James Murphy veel gezaag gekregen. Van ontgoochelde fans die - na het afscheid van vijf jaar geleden - met de littekens op hun hart hadden leren leven en zich nu bedrogen voelden: 'We dachten dat jullie ànders waren, nu blijken jullie ook al money grabbers.' Murphy heeft daar op zijn website een uitgebreid, pakkend antwoord op geschreven - én hij heeft het later gelukkig ook passend weggelachen: 'We hebben nooit succes gehad terwijl we jong waren. Dat we - net als alle andere reüniegroepen - dik, oud en lelijk zijn geworden, is waar - maar de fans hebben ons nooit anders gekénd.'

Op Pukkelpop leek de lange pauze de groep aanvankelijk nog wat in de kleren te zitten. 'Us v Them' was bijvoorbeeld een voorzichtige opener, ingezet toen nog haast niemand doorhad dat de groep al op het podium stond. Typisch LCD: 'We gaan eraan beginnen, jongens' is voor hen al een te groot, te cliché podiumstatement. 'Daft Punk Is Playing At My House' was daarna funky maar gortdroog. Op het podium stond rond die tijd ook nog niet echt een groep. Meer een dierentuin van kabels, synths en metaal waartussen nog net zeven bleke muzikanten konden worden gewrongen. Maar de groep groeide organisch en evenredig mee met de set. Tijdens 'I Can Change' was de melancholie al behoorlijk op snee. En de intensiteit werd daarna nog eens gevoelig opgedreven tijdens 'You Wanted a Hit' en 'Tribulations'. En toen 'Movement' eraan begon, was de beer al lang geschoten. Maar de jacht ging verder. Met een magistraal 'Yeah': opnieuw raak. En dán kwam 'Someone Great' nog ergens dreigend en beentrekkend uit een aardedonkere korst bassen opgedoken - en er wéér op.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?