Concertreview: Glints op Pukkelpop 2017

, door (kve)

47

De Castello openen voor het publiek dat enkele uurtjes eerder de Boiler had afgesloten? Wij kunnen ons gemakkelijkere opdrachten inbeelden. Jongleren met drie cavia's hangend aan een brandende koord boven een bassin op bloed beluste piranha's terwijl de Russen in 't land zijn. Bijvoorbeeld. Nou, Jan Maarschalk Lemmens (opgegroeid in Antwerpen maar roots over 't Kanaal) en band kreeg de tent uiteindelijk toch tot achter de PA gevuld en van een katerige hipshake bleek u ook niet vies.

In een heerlijk Cockney-accent waar zelfs Jason Statham zijn bonkige kop voor zou omdraaien en begeleid door die avantgardistische schuurmuziek die de laatste jaren  zo in zwang blijkt bij teen- en tal van andere hupse agers, toonde Glints dat je zelfs wegkomt met een kanariegeel joggingpak zolang je iedereen maar voldoende kan afleiden. Met snedige rhymes en songs die dan misschien niet per se moeten blijven hangen in je hoofd, maar die je er na een wilde nacht wel nog van ontbijt wil voorzien. 

In het fonkelnieuwe 'Gold Veins' rapte Jan over fresh starts en in ons hoofd zagen we de 'The Fresh Prince of Brasschaat' al furore maken op het lokale basketbalpleintje. Hij is iets te klein om uit te blinken in spectaculaire dunks, maar verbaal sterk genoeg om met iedereen de vloer aan te vegen. Tijdens 'Dread', de allereerste song die hij ooit maakte en waar hij toen al mee op Pukkelpop wou staan, maakte hij zijn droom waar en drapeerde hij een flinterdun laagje soul over de Castello. Die Akon-cover deed ons, ondanks klaterende gitaarsolo, net iets te hard aan Akon denken om ons vrolijk te stemmen. En slotsong 'Sirens' was hoe een hoogtepunt hoort te zijn: net dat ietsje meer, en tegelijk exact waarvoor je betaald hebt.

Wie enkel een glimps van Glints opving, zag misschien een mooisprekerige peperkoekenhartenbreker. Wie langer bleef, moest toegeven dat de gotische letters op zijn shirt, die TURN MYSELF INTO GOLD schreeuwden, niet louter de laatste mode waren - hé kijk, echt álles komt terug, zelfs de 13de en 14de eeuw - maar misschien wel van profetische aard zijn. Misschien.

Quote

'Onze bassist zit vast in Engeland. Gelukkig hebben we twee uur geleden Vinni gevonden.' Jammer, maar onze bassistenmopjesbloemlezing zal voor een andere keer zijn. Niks dan liefde en respect voor Vinni. 

Tweet

Sorry.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?