© Koen Keppens

Concertreview: Death Grips op Pukkelpop 2017

, door (gvn)

62

Om wie het gaat? Om drummer Zach Hill en keyboardbeul Andy Morin: ook gevaarlijke beesten, hoor, maar het is MC Ride die de aandacht trekt. Ride (in het echt Stefan Burnett) is een black die een baard heeft, en brede schouders, maar ook een extra small-broeksmaat aan de taille.



Als je je verstopt achter het niet meteen songfestivalambities verradende alter ego Death Grips, geef je te verstaan geen zier, moer of fuck te geven om de mening van anderen. Dat lijken de heren op plaat en ook live inderdaad niet te doen. Maar ze doen wel veel moeite om de wereld op geheel eigen wijze wakker te schudden, en ze steken er duidelijk ook ontzettend veel tijd in. Mét resultaat: waar je op Youtube ‘336 keer bekeken’ een één reactie in het Japans verwacht, kluisteren ze vlotjes honderdduizenden luisteraars aan zich. In de Clubtent stond dan ook veel meer dan drie man en een paardenkop te wachten.

In die Club door ons gesprokkelde teksten: ’Fuck who’s watching’. 'Fuck weak, no respect, no chance’. ‘Get get get get got got got got’. ‘System Blower’. We liegen eigenlijk, want de helft ervan zijn we nog moeten gaan opzoeken ook. Eén woede-aanval gaat bij Death Grips van Blo Blo Blo. Eén kreet van BPLHAWWWW.

Wie geen kans maakt in de wereld verdient van hen geen greintje respect. Maar da’s - denken we - omdat ze zelf moeite moeten doen om boven water te blijven, en zich hun pauperjaren als kakkerlakken in de lichtstad nog goed herinneren. Als die basisfilosofie loud en clear is aangekomen, kan het publiek apeshit gaan op irritante insectachtige geluiden, op soms pokkenluide testbeeldnoise, op rare, vaak overstuurd klinkende fluitsamples, op mokerslagen van drums, op rare breaks vol ogenschijnlijk zomaar wat en van alles wat, en op een rapper met een talent én een uithoudingsvermogen waar menig hardcoregroepje een pak kritischer van moet zijn geworden tijdens audities voor frontmannen.

De beste momenten vonden wij de paar plekken waar Death Grips de uitweg vond via dub. Die momenten voelden aan als eventjes - en veel te kort - lucht mogen happen tijdens het waterboarden.

Voor de goeie orde: wij stonden achteraan, bij de andere sissies!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?