© Stefaan Temmerman

De genrekloof is tastbaar op Pukkelpop

, door (jme)

5

We hebben onze voelsprieten eens over de weide laten dwalen (voorlopig niet verboden door de lokale politie, noch door de katholieke kerk, nóch door de moslimexecutieve), en uit onze navraag – een wetenschappelijk verantwoorde steekproef – blijkt dat er een behoorlijk gapende kloof ligt te hijgen tussen de verschillende soorten muziekfans alhier.

Logisch ook, want het grootste deel van het jong volk is hier om duchtig te feesten en de Boiler Room als kampeertent te gebruiken (check hier waarom dat best jammer is). Het ouder volk (maar jong van geest, laten we ons vertellen!) komt van heinde en verre afgereisd door de dorre woestijn die nu Vlaanderen heet om, bijvoorbeeld, Kendrick Lamar aan het werk te zien, en tussendoor eens een Kölschke mee te pikken. In ieder geval een iets meer gevarieerd menu dan wat de feestgangers tot zich willen nemen.

Er lijken hier dus meerdere festivals tegelijk aan de gang te zijn, zo vertellen de ervaringsdeskundigen op de wei ons, met publieken die vrijwel nooit met elkaar in contact komen. De fans van de Club en de Marquee zetten bijvoorbeeld nauwelijks een poot in de Boiler Room – tenzij om te zien wat voor koprollende vijftienjarigen daar te spotten vallen. Op die manier heeft Pukkelpop inderdaad een rijke schakering aan verschillende muzieksoorten (ook al moeten de gitaren stilaan baan ruimen voor de hippe hoppers) en lijkt het aan de oppervlakte een ideale plek om eens te gaan snuisteren in de catalogi van andere genres – maar in de praktijk gebeurt dat minder vaak dan u zou denken.

En vandaar, Diepzinnige Vraag Van De Dag: is de enorme diversiteit aan genres op Pukkelpop geen verlies? Als we de drum ‘n’ bass-fanaten (niets mis mee overigens, onze kleine neefjes zijn daar ook mee bezig) nu eens grofweg dwíngen om naar pakweg Tamino of Trixie Whitley te gaan kijken door die Boiler eens een uurtje stil te leggen? En als we tegelijk de oude snobs en Brave Burgers die niet eens naar $uicideboy$ of Sophie durven gaan kijken gewoon daarheen forceren door niet áltijd aan hun wensen te voldoen? Of is het paternalistisch om te vragen dat zowel de oudere als jongere generaties hun muzikale grenzen verleggen?

Dat zou betekenen: evenveel genres, maar minder overlap. Om daarbij te voorkomen dat Pukkelpop haar wonderschone identiteit verliest, mogen artiesten aantreden op basis van hun onderliggende filosofie – jeugdig! Bronstig! Bruisend! – in plaats van het genrehokje waarin recensenten hen gepropt hebben. Zo ontdekt de Pukkelpopganger willens nillens nieuwe muziek en ontstaan er kruisbestuivingen tussen de verschillende scenes die – oh, utopie! – tot een rijkere, hechtere festivalbeleving leiden. Idioot onrealistisch, maar een mens mag dromen.  

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?