© Koen Keppens

Post Malone op Pukkelpop 2019: op z'n best een matig rapper, maar wél een geweldig Post Malone

, door (tr)

384

Van het fenomeen Post Malone, meer bepaald. Van de rapper? Iets minder. Maar dat maalt niet. We zijn namelijk van mening dat de verschijning Post Malone een sluwe grap is à la Tony Clifton (voor de jongere lezers: geef gerust de iPad even aan je ouders en vraag hen uit te leggen wie Tony Clifton of Andy Kaufman was. Als zij het ook niet weten, neem dan de iPad terug en laat hen rustig verder naar ‘Lily en Marleen’ kijken). Bijgevolg zouden we er ook graag bij zijn die dag dat Post Malone het een keer onvermijdelijk voor bekeken houdt als punchline van zijn grap, en en plein public die tatoeages van zijn smoel schraapt en gewoon Benny blijkt te heten, in het echte leven boekhouder.

Een andere verklaring voor Post Malone bestaat er volgens ons niet. Al bij het eerste nummer dat Post inzette op Pukkelpop, ‘Too Young’, kreeg je immers het gevoel dat hij de boel liep te belazeren. Post stond helemaal alleen op dat grote Pukkelpodium. Geen begeleidingsgroep, zelfs geen dansers. Alles liep mee op band, en wat hij zelf door de luidsprekers joeg, ging dikwijls schuil onder lagen effecten. ‘I’m here to sing some shitty songs and get fucked while doing it’, stelde hij zichzelf voor. Kom dan niet zeggen dat hij het helemaal meent met dat rappen. Post schept dezer dagen bijna evenveel poen als Apple, en toch ziet hij er elke keer, ook op Pukkelpop, toch vooral uit alsof hij zich maar als rapper verkleed heeft voor Halloween - alsof hij je uitdaagt: ‘Zo, en zeg er nu maar eens wat van.’ Bovendien: niemand die serieus genomen wenst te worden als rapper geeft toe zijn artiestennaam gevonden te hebben door zijn naam in te voeren in een ‘rap name generator’ op het internet. Post Malone wel. Hij heeft ook een eigen lijn aan Crocs.

Post Malone is op z’n best een matig rapper, maar hij is wél een geweldige Post Malone. En dat zorgde er uiteindelijk voor dat je je niet helemaal verveelde, daar voor dat hoofdpodium. Ook niet als je een uitzondering was, en niét voor de muziek gekomen was. Want tegelijk was het heerlijk om iemand lyrics te zien spuien als I'ma put that bitch pussy in a motherfucking bodybag’ uit ‘Over Now’, om dan vervolgens een akoestische gitaar en kruk te laten aanrukken voor een intiem momentje in ‘Stay’. Aan het eind van ‘Rockstar’ sloeg Post een gitaar aan gruzelementen die hij geenszins gebruikt had in dat nummer. ‘This song is about having a really cool and shiny watch’, had hij kort daarvoor nog gezegd als bindtekst. Kom niet zeggen dat hij het allemaal meent. Alsjeblieft.

Natuurlijk kon je ook cynisch worden van een concert als dat van Post Malone. Als je bijvoorbeeld stilstond bij het feit dat iemand als Johnny Marr het zondag met de claustrofobie van de Club zou moeten stellen, terwijl Post op het hoofdpodium zoveel ongebruikte ruimte overhield dat hij het grootste deel van de Main Stage kon verhuren op Airbnb. Wie weet, misschien doet Post wel gewoon zoals hij in zijn aankondiging van ‘Congratulations’ beweerde te doen, en geeft hij geen ene reet om wat iemand van hem verwacht. Misschien geeft hij wel gewoon geen fuck om de verplichting iets degelijks neer te zetten voor het royale bedrag dat hij ongetwijfeld toegestopt krijgt als headliner. Maar dat idee is zelfs ons te cynisch, en dus laten we die gedachte snel weer varen. Post Malone is een sluwe grap, een slim typetje, geenszins een afspiegeling van hoe de muziekindustrie er aan toe is. Afgesproken?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?