© Stefaan Temmerman

The National op Pukkelpop 2019: het was zoals bij gloeiend hete lava

, door (vvp)

433

The National hield halt bij de Marquee voor hun eerste van twee zegerondes. Overmorgen mogen ze het hele festival afsluiten. Het is duidelijk: Pukkelpop 2019 moet hún editie worden - of het moet zijn dat Post Malone opeens fe-no-me-naal uit de hoek komt. Op voorhand was er afgesproken dat deze eerste avond in het teken van nieuwe plaat ‘I Am Easy to Find’ zou staan, en dat de tweede avond zou worden samengesteld door StuBru-luisteraars. Niet helemaal, zo bleek: avond één richtte zich niet alleen op de laatste, maar op de laatste dríé platen.

‘Trouble Will Find Me’, ‘Sleep Well Beast’ en ‘I Am Easy to Find’ zijn niet de publieksfavorieten, maar je staat toch te kijken hoeveel parels ze eruit opdiepen. ‘You Had Your Soul with You’, ‘Quiet Light’, ‘Don’t Swallow the Cap’, ‘Where Is Her Head’, ‘Pink Rabbits’, ‘Graceless’, ‘Rylan’, ‘Light Years’, ‘Sea of Love’, ‘Guilty Party’, ‘Hey Rosey’, ‘Oblivions’, ‘Day I Die’, ‘The System Only Dreams in Total Darkness’... Als dit hun zogenaamd mindere songs zijn, wat zijn dan de toppers? Alsof een voetbalploeg elf Lionel Messi’s op het veld heeft lopen, om dan te zeggen: ‘Allee, we zullen maar eens de A-ploeg oproepen.’

Als alles top is, schuilen de uitschieters in kleine momenten. Zoals daar zijn: de tempowisseling bij het stukje ‘And I cannot explain it / Oh, any other way’ in ‘The System Only Dreams...' De backbeat van drummer Bryan Devendorf tijdens ‘Rylan’. De woeste gitaarsolo van Bryce Dessner tijdens ‘Oblivions’. En alle gracieuze uitstapjes van zanger Matt Berninger in het publiek: je zou gezworen hebben dat er ergens in het midden van de tent een fles wijn stond met zijn naam erop, maar nee - het was affectie.

Gemiste kansen? Sharon Van Etten was aanwezig op het terrein, dus waarom kwam zij niet langs voor ‘The Pull of You’? En in ‘The System Only Dreams...' kon je - helaas! - de tamboerijn niet goed horen. Verder was het zoals bij gloeiend hete lava: wie problemen zocht, moest érg diep graven.

The National verraste zelfs: met een arsenaal koperblazers, met gastzangeres Mina Timble, met Matt Berninger die - er vielen er een paar van hun stoel - alleen pintjes en een glaasje water dronk. Maar de mooiste surprise zat toch in de finale. Opeens haalden ze - tegen het concept in - al hun aller-, állerbeste song boven: ‘Mr. November’ uit ‘Alligator’. Ze hebben die klassieker weleens ziedender, kwader en wilder gebracht, maar nooit droefgeestiger, nooit méér to the point.µ

De apotheose, ‘Vanderlyle Crybaby Geeks’ uit ‘High Violet’, was - dat moet randje illegaal zijn geweest - nóg mooier. Het werd integraal, ondersteund door een zachte trompet en een akoestische gitaar, gezongen door het ganse publiek, dat zodoende éven - 4 minuten 13 seconden lang - één stem liet horen. Berninger deed er het zwijgen toe en dook, een laatste keer, de menigte in. Hij zocht naar een geschikte manier om u - trouwsten aller fans - zijn appreciatie te tonen, maar hij vond er geen, en dus ging hij maar op u liggen, in uw armen, méé kopje onder.

Feitelijk plaste The National vanavond tegen de palen van de Marquee-tent, zodat elke band die hier in de toekomst staat, zal weten wiens territorium dit is. Niet te verwarren met wat Dermot Kennedy daarstraks deed: dát was gewoon een zeikstraal.

Eén vraag om van wakker te liggen: wat gaat dat zondag geven als Matt ook nog eens zijn wijntje krijgt?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?