© Stefaan Temmerman

Eels op Pukkelpop 2019: in bloedvorm

, door (fvd)

65

De groep uit Californië begon nochtans relatief rustig aan hun set. Met een geslaagde softrock-cover van 'Raspberry Beret', de vrolijke (maar aan een stevig tempo gespeelde) meezinger 'Flyswatter', 'Dog Faced Boy'... Maar toen daarna hun vaste showstopper volgde - 'That Look You Give That Guy', in België misschien wel hun allergrootste evergreen - ging het haar op mijn armen rechtstaan. Niet alleen door de geïnspireerde uitvoering van de song, maar vooral door de laaiend enthousiaste reactie van de tot de nok gevulde Marquee. Het was er, enigszins tegen de gang van de dag, intussen ook bloedheet geworden.

Dan: een mooi 'Prizefighter', 'My Beloved Monster', 'Today Is the Day'. Er zat funk in hun vakmanschap. Opwinding in hun weirdness. En toen begon het pas écht indrukwekkend te worden: met een geweldige stonerrockversie van 'Novocaine For the Soul', een van de ketting geslagen 'Souljacker, Part I' en een nooit beter gehoord 'Fresh Blood'.

E gaat in zekere zin meer en meer op ome Neil Young lijken. Qua achteloze 'Heb ik iets van u aan'-attitude. Qua neiging om zijn songs live steeds vaker steeds meer uitgesponnen versies mee te geven. En mogelijk ook qua algehele 'Ik leef in een huisje in de bossen'-vibe.

E deed tussendoor (letterlijk) zijn hoedje af voor het publiek. En qua bindtekst was deze niet slecht: 'I love the soft rock. But I also love the rock. And there's only one way to pop the poekkel, and that's to rock!'

En deze eigenlijk ook niet: 'We love Belgium so much, we just want to fuck you all day.' Toen daarna nog een vertraagde, kaalgeslagen en overrompelende cover van Brian Wilsons 'Love and Mercy' volgde, begon het stilaan duidelijk te worden.

Eels is op platvoeten geëvolueerd: van goede livegroep tot in marmer uitgehouwen concertmonument. What you see is what you get, maar what you get is steeds meer.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?