© Francis Vanhee

Tame Impala op Pukkelpop 2019: Wat klonk het allemaal goéd!

, door (fvd)

491

Vandaag stonden ze voor het eerst op de Main Stage op een groot festival bij ons, en nog wel meteen als headliner. 'Currents' (2015), een plaat om te bingen, is de voorbije jaren in steeds breder uitwaaierende kringen uitgegroeid tot een stevig uit de kluiten gewassen klassieker. Het heeft hen op zeer steile wijze doen opklimmen tot rock royalte.

'Let It Happen', 'The Moment', 'Elephant', 'Yes I'm Changing': voor de fans bracht Tame Impala een relatief veilige (maar daarom niet minder indrukwekkende) set. Veel oude en dus gekende, makkelijk mee te zingen nummers en weinig uit de nieuwe, nog niet uitgebrachte plaat. Voor de anderen was dit vermoedelijk net een vrij obscure, gedurfde set, in acht genomen dat de groep bij ons sowieso al weinig echte radiohits heeft gehad, en dat veel songs daarnaast ook nog eens lang uitgesponnen, psychedelische en behoorlijk roesgevende versies mee kregen. Maar wat klonk het allemaal goéd. En voorzien van een mooie, sierlijke wall of sound.

'Elephant' werd een paar keer heen en terug door een wormgat gesleurd. 'Elephant' werd bovendien ook ondersteund door een trippy lasershow, die extra sparkle kreeg door de regendruppels die erdoorheen vielen. Kevin Parker: 'You gotta admit: it looks pretty magical.'

Verder bedankte hij het publiek enkele keren voor hun volharding, of vroeg hij bezorgd of we nog allemaal mee waren, want het was intussen al lang aan het zeiken van de regen. Parker gooide zijn jas ook nog het publiek in: 'You need this more than I do'.

'Feels Like We Only Go Backwards' was geweldig. Door 'Led Zeppelin' werd meer shake, rattle & roll gemengd dan we doorgaans met de band associëren, maar het klonk uitstekend. 'Borderline' was echt heel goed (en bovendien nog maar eens een argument om het de groep stilaan kwalijk te nemen dat ze ons zo lang laten wachten op de opvolger van 'Currents'). En 'Apocalypse Dreams' steeg een minuut of tien boven zichzelf uit.

Eigenlijk het enige wat je muggeziftend kan opmerken, is dat de songs heel zelden organisch in elkaar overliepen. Terwijl dat vier jaar geleden op Pukkelpop wél vaker gebeurde en dat toen overduidelijk werkte.

Het allerbeste: een verslavend, uitzinnig 'Eventually', op plaat ook al een barokke roetsjbaan van een track - en een dreunend 'The Less I Know The Better'.

Tame Impala was vandaag voor het eerst headliner op een groot festival in België, en ik heb de indruk dat het niet voor de laatste keer geweest zal zijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?