© Koen Keppens

Dit waren de 13 beste concerten van dag 3 op Pukkelpop 2019

4

Lees ook: En deze concerten zagen we ook op de derde dag van Pukkelpop ☞

1. Kate Tempest: het bloedende, kloppende hart van Pukkelpop ★★★★★ 

'Ze zong over ketamine bij het ontbijt, nachtelijke escapades die de pijn van het zijn moeten verzachten, en racisten die dronken boertjes laten op de trein. Pas maar op, Pukkelpop: Kate Tempest ként u.'

Lees de hele recensie

(vvp) / foto's: Francis Vanhee 

2. The National: intieme momenten voor de massa ★★★★★

'Gouden zet van The National om de fans te laten beslissen over de songs voor dit twintigjarige jubileumconcert. Zo beleefden ze niet alleen de aanloop extra intens, ook tijdens de show zat iedereen tussen elk nummer door gespannen af te wachten wat zou volgen. Zodra ze intro’s herkend hadden, zagen we mensen elkaar highfiven: yes, dit spelen ze dankzij mij!'

Lees de hele recensie

3. Anderson .Paak & The Free Nationals: Feesten met een krop in de keel ★★★★★

Met een bang hartje stonden we aan de Main Stage. Anderson .Paaks vorige passage in ons land - in de Lotto Arena eerder dit jaar - was immers niet al te best. Maar kijk, Cheeky Andy nam met een stralende glimlach revanche. En hoe!

Lees de hele recensie

4. Billie Eilish: een natuurkracht met slaperige oogopslag, een fluogroen fenomeen ★★★★✩

 

'Dat neemt niet weg dat ze er stond. Dat ze niet te licht uitviel. En dat het opmerkelijk is dat ze op haar zeventiende al een manier heeft gevonden om een 'larger than life' -uitstraling geloofwaardig te combineren met het vermogen er als een redelijk normale, herkenbare teenager bij te lopen. Ook al staat het Sauron-oog van de popwereld al meer dan anderhalf jaar op haar gericht.'

Lees de volledige recensie

(fvd) / foto's: Stefaan Temmerman 

5. Hyukoh: Koreaanse alt-rock zit in de Lift  ★★★★✩

Pukkelpop blijft ook in 2019 het festival om bands te ontdekken. Wie na Billie Eilish de Lift in dook, kon er genieten van Hyukoh, vier alt-rockers uit Zuid-Korea met heerlijk dromerige songs.

In eigen land zijn ze een fenomeen, in Hasselt onbekend. Wie het viertal in de Lift zag spelen zal ze niet snel vergeten. Omwille van hun gekke outfits. Gitarist Lim Hyun-jae had enkel een lange regenjas en gele sneakers aan. Als een Aziatische pervert die toevallig op een rockpodium beland was. Bassist Im Dong-gun leek dan weer in zijn pyjamabroek op de bühne te zijn beland, terwijl hij vlijtig pilsjes achterover sloeg. En zanger Oh Hyuk, die trok zijn petje wel heel diep over zijn kale hoofd...

Maar goed: de muziek dus. Die klonk voorwaar uitstekend. Met invloeden als Beach House en Pavement kreeg de band de Lift al vlug aan het dansen. Hyukoh vuurde razende gitaren en vlijmscherpe riffs op je af. Ook Weezer was nooit veraf, maar dan zonder de ongein. Hoewel... ons Koreaans is een beetje roestig.  Veel interactie was er niet tussen de songs, begrijpelijk allicht door de taalbarrière. Oh Hyuk deed dan maar een diepe buiging en dankte het publiek voor die eerste Pukkelpop. Het publiek dankte de band in ruil met applaus. De uitstekende muziek was voor hen ruim voldoende.

De drum van Lee In-woo was rechts vooraan op het podium gezet en triggerde meanderende beats. Die plots ook de zomer en een heerlijk vakantiegevoel brachten. Seoel, dat was toch de plek van PSY en ‘Gangnam Style’, niet? Laat ons die huppelende ongein vergeten en het voortaan over Hyukoh hebben. Ze verdienen zeker zoveel aandacht. De band bouwt aan een reputatie als beste live-act uit Oost-Azië. En gaf in Kiewit alvast een heerlijk voorsmaakje. We zien ze graag nog eens terug in een donkere zaal.

(ww) /  Foto: Stefaan Temmerman 

6. Ata Kak: wanneer opa een funky mofo blijkt ★★★★✩

Aan het eind riep iedereen ‘Kak!’, en tóch was het een fantastisch optreden: maak kennis met Yaw Atta-Owusu, een Ghanees die in ’94 een cassettetje op vijftig exemplaren uitbracht onder de naam Ata Kak en daar een kwarteeuw later wereldwijd zalen en festivaltenten mee vult. Met dank aan Brian Shimkowitz en zijn muziekblog Awesome Tapes From Africa.

Toen Ata Kak het podium van de Castello opkwam, leek hij heel even een stramme oude man, maar al snel bleek opa Ata de meest funky motherfucker die we in Kiewit zagen. Nóg losser in de heupen dan Paul ‘Polle Pap’ Michiels en enthousiaster dan de gemiddelde scoutsleider die een stel kleuters moet animeren, haalde hij zijn signature move boven: op één been rond zijn as draaien met het andere been hoog in de lucht. Nog veel meer indruk maakte hij met zijn razendsnelle ratelraps (denk ‘Rush Push Cash’ van Yello) en de hyperkinetische ritmes (denk ‘Rockit’ van Herbie Hancock) van zijn legendarische album' Obaa Sima', gespeeld door een driekoppige band.

Wat we daar allemaal in hoorden: Manu Dibango die funk speelt op een speelgoed-Casio, een lofiversie van Youssou N’Dour en een sample die klonk alsof iemand in een badeend kneep. Geen idee wat hij behalve ‘funky funky’ allemaal zong in nummers als ‘Daa Nyinaa’ en ‘Yemmpa Aba’, maar we weten wél dat niet één artiest zoveel mensen deed glimlachen als deze Ghanees – ‘scooby dooby doo’ nog aan toe. Hulde aan de Pukkelpop-programmatoren voor de boeking van deze cultfiguur!

(pc) / Foto: Koen Keppens

7. Anna Calvi op Pukkelpop 2019: gitaaraangedreven pracht ★★★★✩

'Godverdomme wat kan die Anna Calvi goed gitaar spelen. Nooit eerder live gezien en het was mij op haar platen – gestileerde prachtwerkjes waarin de gitaar weliswaar een prominente plaats heeft maar zelden om aandacht schreeuwt – nooit opgevallen.' 

Lees de volledige recensie

(jub) / foto's: Koen Keppens 

8. Bullet for My Valentine: Zondag Crowdsurfdag ★★★★✩

Het is lang geleden dat we de uitspraak 'strak als een eendenreet' nog eens neerpenden in ons notitieboekje, maar bij Bullet for My Valentine paste ze als gegoten. Gek toch, voor een band wiens hoogdagen al lang achter hen liggen. Zelfs halve has-beens kunnen duidelijk nog beresterke concerten spelen. De Welshe band oogde nochtans als een wandelend cliché. Ze speelden voor een muur van versterkers, met een verhoogd drumpodium en Flying V-gitaren. Jani 'Konijntje' Kazaltzis, kan je even ingrijpen?

Lees de volledige recensie

(ww) / foto's: Stefaan Temmerman

9. The Opposites op Pukkelpop 2019: laveloze nachten, en de zon breekt langzaam door ★★★★✩ 

 

'U zocht een excuus om ranzig hard uit uw dak te gaan, en het haast agressieve enthousiasme van The Opposites was daar ronduit perfect voor. Niet-zo-stille-getuige: de vijftig meter opeengepakt publiek buiten de Dance Hall'

Lees de volledige recensie

(jme) / foto's: Stefaan Temmerman

10. Ertebrekers 80’s Extravaganza: waarom zou dit geen staartje mogen krijgen? ★★★★✩

Leyers, Michiels & Ertebrekers 80’s Extravaganza heette het, en Ertebrekers betrad het podium op de tonen van het thema-muziekje van ‘Miami Vice’. Het begon met hiphop, een genre dat opgroeide in de jaren tachtig. ‘Paranoia’, ‘Shimokitazawa’, en streekgenoot Brihang die zijn ‘Steentje’ mocht komen bijdragen.

De eerste verrassende gast was een song: ‘Pump Up the Jam’ van Technotronic, in 2019 exact dertig jaar oud. Even dachten we dat Kowlier en co er Ya Kid K – zangeres van het origineel - voor uit haar isolement hadden gehaald, maar het was Martha Da’ro (bekend van de film ‘Black’) die de rol met verve vervulde.

In ‘Eva Mendes’ kwam de gastbijdrage van het publiek – tenslotte ook grotendeels geboren in de jaren tachtig – maar het slot was het leukst. Kowlier vroeg een applaus voor de originele Ertebrekers van weleer: ‘Dames en heren, Soulsister!’. Jan Leyers en Paul Michiels renden strak in het pak het podium op en het dak ging eraf. We kregen ‘Through Before We Even Started’ in een versie die duidelijk maakte wat een straffe zanger Paul Michiels is, wat een vakman de songschrijver Jan Leyers is, en wat een heerlijke begeleidingsband Ertebrekers kan zijn. Uiteraard was ‘The Way to Your Heart’ de afsluiter. En waarom zou dit geen staartje mogen krijgen?

(jub) / Foto: Stefaan Temmerman

11. FULCO: clichévrije knutselpop uit de Brico ★★★★✩

Stel je een picknick voor met Spinvis en Boudewijn de Groot, waarbij Marcel Vanthilt een likje lsd en een stripje speed in de suderans heeft gemikt, en je krijgt een idee van FULCO’s hyperactieve fröbelfestijn in De Lift. 

De man heeft wel degelijk een achternaam, en die geeft al een mooi beeld van hoe hyperactief en vindingrijk deze Nederbelg is: Ottervanger, ook actief bij De Beren Gieren, BeraadGeslagen, Stadt én als Gentse stadscomponist.

Op Pukkelpop beperkte hij zich tot zijn voornaam, en die rijmt niet toevallig op Brico: samen met drummer Klaas De Somer (vrijdag nog te zien bij Eefje de Visser) en bassist Dries Laheye (STUFF.) bracht hij quirky knutselpop vol rare kronkels en vreemde contradicties. ‘Dichtstbevolkt land’ bleek juist 'desolaat / hier in de buurt loopt er niemand op straat' en in ‘Nergens heen’, één van de drie songs die Fulco al loste, zong hij 'als je niet thuisblijft, dan kun je nergens heen'. Volg je nog? Breek dan maar even je hoofd over deze oneliner uit ‘Grensdorp’, een geweldige single die Spinvis pakt in meerduidigheid: 'Iedereen is op zoek naar waar hij nog nooit is geweest.'

Ook muzikaal moest je bij de pinken zijn om FULCO bij te benen: ‘Hangen in de waarheid’ – 'over de tijd dat ik in een sekte zat' – begon als vrij conventionele poprock maar ontplofte plots met spacy synths en wolken noise. Tijdens ‘De opflakkeraar’, waarbij FULCO van links naar rechts holde, dacht je aan Grandaddy én aan kleinkunst, al was de ‘Verdronken vlinder’ van Boudewijn de Groot wel bruut tegen de muur gespeld.

‘Mama’ was géén cover van Heintjes tranentrekker, maar een soulsleper over verwachtingen en daar niet mee omkunnen – FULCO liep een rondje om zijn band heen terwijl een kermisdeuntje weerklonk. ‘De sms’ende mens’ – uiteraard met gesamplede Nokia-geluiden – was een update van ‘De man die alles noteert’ van Arbeid Adelt, terwijl ‘1/7 miljardste (niet te lang)’ een ballad bleek die strofe én refrein oversloeg om meteen in la-la-la-modus te schieten.

Goed, FULCO klonk nog ‘een beetje verfrommeld’, zoals zijn slotsong heette, maar dat de Nederlandstalige muziek een hoogst originele, clichévrije stem rijker is, was wel duidelijk.

(pc) / Foto: Koen Keppens

12. Prophets of Rage op Pukkelpop 2019: Make Pjoekelpop rage again! ★★★★✩

‘Make Pjoekelpop rage again’: Prophets of Rage kwam op huisbezoek bij de samenleving, nam de temperatuur op, en noteerde koorts. Gelukkig lieten de heren ook een voorschrift achter: ‘Eén schop onder de kont, driemaal daags, herhalen tot beterschap optreedt’

Lees de volledige recensie

(tr) / foto's: Stefaan Temmerman

13. Johnny Marr: melancholisch alternatief voor het bijdetijdse Twenty One Pilots ★★★★✩

'Een moeilijk door te komen wolk aan jeugdige nonchalance trok richting hoofdpodium, waar Twenty One Pilots op geheel bijdetijdse wijze een einde zou breien aan Pukkelpop 2019, maar wie door de jaren heen noodgedwongen een stukje van die jeugd had ingewisseld voor kwaaltjes als melancholie, stond ondertussen in de Club.'

Lees de volledige recensie

(tr) / foto's: Koen Keppens

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?