© Koen Keppens

Poppy op Pukkelpop 2019: slappe puree van Baby Metal, 30 Seconds to Mars en Kate Ryan

, door (fvd)

33

Ze speelden 'Am I a Girl?', 'Time Is Up' en 'Play Destroy' en 'Scary Mask' (voorzien van wijdbenige gitaarsolo met O-face), het nieuwe 'I Disagree' en 'X', en het klonk grotendeels als slappe puree van Baby Metal, 30 Seconds to Mars en Kate Ryan.

Dit was het equivalent van een kinderboek (2 tot 5) waarbij peuterhandjes, door flapjes om te draaien, de lichaamsdelen van verschillende dieren kunnen mixen en matchen. Olifantenslurf, varkensromp en de achterpoten van een waterhoen, ik zeg maar iets. Ook Poppy had vandaag een - haar ouders zijn heel trots - zelfgemaakt gedrocht van Frankenstein meegebracht.

Het was nep, het was plastic en - erger - het was niet eens entertainend.

Bovendien was het ook nog eens klinkklare onzin, want Poppy (of Moriah Rose Pereira, uit Boston, Massachusetts) was duidelijk aan het playbacken. Ze lipte te vaak naast de tekst (en de microfoon) om dat overtuigend te verhullen. Ook de gitarist mimede tussendoor alsof hij iets gevaarlijks in de microfoon gromde. Zélfs een deel van het gejoel dat opsteeg toen Poppy aan het begin van haar 'optreden' het podium was opgestapt, stond op band. No shit!

Dit was geen concert, maar een 35 minuten durende dans- en kunstperformance. En mogelijk de potsierlijkste die ik al in de wijde omgeving van Kiewit zag. Verder geen klachten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?