© Francis Vanhee

Kate Tempest op Pukkelpop 2019: het bloedende, kloppende hart van Pukkelpop

, door (vvp)

92

Toen ik haar een paar maanden geleden sprak, zat Kate Tempest nog met de handen in het haar. ‘Moet ik deze zomertournee hetzelfde doen als in mijn zaalshows, of moet ik tegemoet treden aan de noden van een festival?’ Ze heeft voor optie twee gekozen, maar denk nu niet dat ze water bij de wijn heeft gedaan - dát doen ze in de viptent al genoeg. Nee, de bolide van Kate Tempest kent alleen maar de vijfde versnelling.

Wat veranderde ze wél? In haar zaalshows is ‘r machtigste instrument de stilte, maar in het Land Van De Boiler Room is dat evenveel waard als een triangel in een symfonisch orkest - of gewoon: een triangel. En dus ging ze op Pukkelpop de andere kant op: nog dréígender dan gewoonlijk, nog meer in your face. De beats knalden luider, de overgangen kwamen sneller. Rustpauzes bleven beperkt tot een tel of twee - nét tijd genoeg om die krop door te slikken en plaats te maken voor een nieuwe. Hier en daar zag je een hoofd ontploffen dat die als kwade lyrics vermomde lappen prachtpoëzie in één keer wilde behappen.

Ze grabbelde uit materiaal van vroeger en nu, maar ze volgde wél de basisstructuur van haar nieuwe plaat ‘The Book of Traps and Lessons’. Het eerste deel, ‘The Book of Traps’, met nummers als het ziedende ‘Europe Is Lost’ en het nihilistische ‘All Humans Too Late’, ging over wat er tegenwoordig allemaal misloopt in de wereld. Dat deel had evengoed - zwaaien met die vlaggen! - een heel festival lang kunnen duren. Het tweede deel, ‘The Book of Lessons’, speurde met de moed der wanhoop naar oplossingen, of toch reddingsboeien. Kate zélf vindt tegenwoordig al eens een theelepel geluk in de armen van haar zoetje: tijdens ‘Firesmoke’ zag je haar ogen glimmen van verliefdheid.

In de drie kwartier dat ze aan uw wereldbeeld zat te morrelen, ratelde ze boeken af zo dik als het verzameld werk van Dostojevski. Eén keer struikelde ze over haar woorden, verder bleef ze spuwen en vuren en ratelen en dreunen. Zelfs wie spoken word beschouwt als het hardstyle van de poëzie - meestal hebt u gewoon gelíjk - moest z’n harnas laten zakken.

Grappig zinnetje: ‘I have seen the lions turn to cubs’ - ik heb gezien hoe de leeuwen welpjes werden. Ze moesten het eens weten op de camping! Maar dit optreden ging niet over ‘wij tegen zij’, het ging over ‘ons’. ‘My sanity's saved / 'Cause I can see your faces... / I love people’s faces’ was het allerlaatste dat ze zei. Hopelijk zijn er een paar vaandelzwaaiers komen kijken. En anders was het ook goed. Hier en daar zag ik vochtige ogen. Elders gooiden twee mensen hun armen rond elkaar: dat vond Kate vast belangrijker.

Billie Eilish was het jonge, opkomende gezicht van Pukkelpop, Kate Tempest het bloedende, kloppende hart.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?