© Francis Vanhee

Connan Mockasin op Pukkelpop 2019: zowel gloedvol als charmant rommelig

, door (fvd)

Deel

Het was inderdaad een (extra) lome Connan & band die we vandaag te zien kregen. Mockasin - in rolkraag en harembroek, en met zijn zonevreemde paardenstaart losjes over zijn schouder gedrapeerd - komt uit dezelfde afdeling fluitketels als Mac DeMarco en Ariel Pink. Mannen die de grens tussen wat ernst en wat bullshit is op een andere plaats leggen dan de rest van de bevolking. Een musician's musician, met (op zijn minst) drie platen die in bepaalde kringen zijn uitgegroeid tot halve klassiekers.

Vandaag, in de Club, ging Mockasin tussen twee zanglijnen door altijd even op zijn stoel zitten. Ruim 60% van de set werd gevuld met instrumentale zijsprongen. 'Charlotte's Thong' en - notities kwijtgespeeld, maar ik denk - 'Faking Jazz Together' waren zowel gloedvol als charmant rommelig. Geen perfecte versies, maar wel telkens authentieke pogingen om de uitgang van de song zo goed mogelijk te vinden zonder hetzelfde te doen als de 569 vorige keren dat ze 'm speelden. Dat lukte de ene keer beter dan de andere.

Tijdens een haperend maar mooi 'Forever Dolphin Love' ensceneerde de band een vuurgevecht met hun gitaren als dubbelloopsen. Tien seconden 'Wicked Game' bleek daarna de perfecte opmaat voor een uitgesponnen en ontroerend 'I Am the Man, That Will Find You'.

 Ze hebben hun rust verdiend, de sjarels.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?