© Stefaan Temmerman

Prophets of Rage op Pukkelpop 2019: Make Pjoekelpop rage again!

, door (tr)

96

Prophets of Rage is een groot deel Rage Against the Machine, een aanzienlijk deel Public Enemy en een deeltje Cypress Hill: drie groepen waarvan geen enkele ooit gevraagd zal worden om op de opendeurdag van hun plaatselijke politiekorps op te leuken. Die optelling leidt tot een zeldzame supergroep die wérkt, en wel omdat alle deelnemende partijen onderling afgesproken lijken te hebben dat hun gezamenlijke ego’s van ondergeschikt belang zijn vergeleken met de gemeenschappelijke vijanden die ze gezworen hebben te bekampen in hun in bloed ondertekende en vervolgens tot een blunt opgerolde beginselverklaring: lankmoedigheid, en laissez-faire in het licht van schaterende onrechtvaardigheid.

Twee jaar geleden deed Prophets of Rage de Werchter-wei nog aan, en met die passage in het achterhoofd leek er in Pukkelpop niet bijster veel gemorreld aan de modus operandi: men neme een greep uit de indrukwekkende back catalogue van alle aanwezigen - gebràcht door alle aanwezigen - voege er één à twee nieuwe nummers aan toe (‘Unfuck the World’, voortgestuwd door een zich in het zweet werkende Tim Commerford, en ‘Heart Afire’), en men kijke toe hoe het resultaat vervolgens begint te bruisen tot het onvermijdelijk openknalt.

Je vergeeft Prophets of Rage dat ze al enkele jaren toeren met dezelfde, voorlopig enige, langspeler, omdat, eerlijk is eerlijk, niemand écht gekomen is voor wat er op die langspeler staat. Niet als je - nog eens - leden hebt van én Cypress Hill én Rage Against the Machine én Public Enemy, en niemand van die drie groepen bovendien per dure advocaat aan de rest heeft meegedeeld dat ze verzet aantekenen tegen karaoke spelen met hun liedjes. Zo kwam het dat je Rage-klassiekers als ‘Take the Power Back’ en ‘Sleep Now in the Fire’ vooral op punt gebracht zag door Chuck D. en B-Real, heren van stand die respectievelijk de lage en de hoge registers onder elkaar verdeelden. Op ‘Bulls on Parade’ zat ook al geen beetje sleet, en ‘Bullet in the Head’ kwam zelfs in een grand cru-editie, met Tom Morello - de gitarist van een generatie - die zijn solo met de voortanden speelde, en al doende een doorkruiste swastika op de achterkant van zijn gitaar flashte. Tot voor enkele festivalseizoenen was het nog voor de hand liggend dat je geen nazi’s aftrok in het openbaar, maar anno 2019 is zo’n doorstreept hakenkruis plots opnieuw een statement. Op de voorkant van diezelfde gitaar: het bekende‘Arm the homeless’, Morello’s eigen startnota voor benarde tijden.

Maar de koek was mooi verdeeld, en dus mocht Public Enemy de inspiratie leveren voor het openingsnummer (‘Prophets of Rage’), en tijdens een aan hen opgedragen medley (‘Hand on the Pump’, Can’t Truss It’, ‘Insane in the Brain’) kreeg ook Cypress Hill de eer die hen toekwam. Het voortreffelijke ‘How I Could Just Kill a Man’ leek zelfs alsof het gewoon geschreven was voor Prophets of Rage, en werd door B-Real aangekondigd met ‘This is a very old joint, but we’re gonna smoke it’. Geen verrassing: de eerste joint waar B-Real z’n neus voor ophaalt moet nog gerold worden. Enige minpunt misschien, opgetekend door iemand die nu eenmaal betaald wordt om professioneel in de soep te pissen: die ‘Jump Around’ van House of Pain aan het eind van die medley, mét sitdown, was die nodig? Met zo’n weelde aan nummers met renommé stond het al bij al wat lullig, zulke clichés.

Wie er twee jaar geleden bij was in Werchter, wist welk slotakkoord zou volgen - wie er niet bij was ook: ‘Killing in the Name’, ingeluid door een flard ‘Fight the Power’. Het nieuwe en het oude testament van burgerlijke ongehoorzaamheid, gebundeld en uitgebracht in een handige, onverwoestbare pocketeditie. Een groep als Prophets of Rage is een barometer: zolang ze op het hoofdpodium staan, is het nog niet overàl zwaarbewolkt.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?