© Stefaan Temmerman

Twenty One Pilots op Pukkelpop 2019: soms volstaat het om gewoon te spélen

, door (vvp)

153

Mensen die al een lening hebben lopen, zullen  Twenty One Pilots  wel nooit begrijpen: dit is muziek voor en door jonkies. Ze spelen niet één genre, maar alle genres. En telkens zoeken ze de grenzen op. De stukjes metal worden gescreamd,   de raps flitsen aan  Eminem -tempo, de ballads krijgen als intro ‘Für Elise’ van  Beethoven . De legende wil dat Twenty One Pilots ooit eens een sliertje subtiliteit in hun studio hebben ontdekt, en dat ze toen voor de veiligheid maar meteen het hele kot hebben platgegooid met een bulldozer.

Dat ‘Fast & Furious’-achtige gebrek aan finesse zorgt er wél voor dat hun liveshows altijd rázend leuk zijn. Tijdens het eerste nummer - bij opkomst vielen er een paar meisjes,  Billie Eilish -gewijs, in katzwijm - werd al letterlijk een Cadillac in de fik gestoken. Op een ander moment ging Tyler Joseph een durum bestellen aan de andere kant van het terrein, om terug op te duiken op het metershoge dak van de PA-tent. Zomaar! En Josh Dun vond het plots nodig om zijn op een grote plank gemonteerde drumstel op het publiek te zwieren en daar op de kickdrum te beginnen stampen: de arme jongen die daar vlak onder zat, zijn ze nog altijd aan het uitgraven. Moest er ergens een brandende hoepel voorhanden zijn geweest, de gasten hadden er zó door gesprongen als ze dachten dat dat het publiek zou entertainen.

Soms was al dat heen-en-weergeloop wat véél. Na twee songs ging Joseph al een nieuw hemd aandoen, dat hij dertig seconden later over z’n hoofd drapeerde, om dan te kiezen voor een grote zonnebril en een ukelele - terwijl hij er met zijn vissershoedje echt al wel belachelijk genoeg uitzag. Er werd een trompet bovengehaald en na twee noten weer weggestoken. Stukje piano en dan iets anders: muziek aan de snelheid van een Tinder- swipe.  Er waren dansers in  hazmat -pakken en gasmaskers, maar wie net met z’n ogen knipperde, heeft ze waarschijnlijk niet gezien... Terwijl: er hoeft heus niet élke minuut iets nieuws te gebeuren om de aandacht van een publiek vast te houden: soms volstaat het om gewoon te spélen. Vraag maar aan opa!

Want als er, zo af en toe, tussen de trommels en de confetti, een streepje muzíék weerklonk, dan viel meteen op dat Twenty One Pilots al veel straffe songs op hun conto hebben, én dat ze die opzwepend kunnen brengen. Wat kon je afdingen op ‘The Hype’, ‘Jumpsuit’, ‘Stressed Out’, ‘Ride’ of ‘Chlorine’? Als je zulke singles hebt, is het toch ook niet nodig om terug te grijpen naar  easy wins  als ‘Seven Nation Army’ of ‘Bad Boys for Life’? En dan zwijg ik nog over dat stukje Dimitri Vegas & Like Mike dat de sfeer brak op het moment dat ze écht op dreef waren. Alsof uw lief tijdens het vrijen opeens zou zeggen: ‘En nu tijd voor het schuurpapier!’

Als het afsluitende vuurwerk, dat een einde maakte aan vier dagen ontucht op industriële schaal en uw dienaar moe maar voldaan terug naar het rusthuis stuurde, bij één groep paste, dan wel deze. Kleurrijk, stemmig, vol ontploffingen.

Twenty One Pilots: het optreden was goed, de show was beter

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?