#HRR18: herbeleef de preselectie in Edegem

, door (klaus harmony)

Deel

Zaterdag 27 januari, Club 27

Sem Phi

Sem Phi, op het inschrijvingsformulier slechts één man maar in Edegem met z’n drieën, had al in het voorprogramma gestaan van puik volk als The Furious Five, De La Soul en Funkdoobiest, en het werd snel duidelijk dat in die regionen ook zijn invloeden lagen. Ze kwamen het podium op geslenterd alsof ze toevallig in de buurt aan het wandelen waren, maar staken van wal met oldskool hiphop die er mocht zijn. De eerste track was sterk, op de rhymes en de samenzang – één heer (Sem Phi, we presume) en één dame – was gewerkt, en de beats knalden alsof het pakweg 1992 was. De dj heette MLNG, een letterwoord dat voor Mélange stond, en kreeg genoeg shout-outs voor een heel jaar. Na die eerste track werd het wat minder: met het refrein van ‘Try Hating’ hadden we het na vijftien keer wel gehad, en ‘Dance’ klonk heel erg als de derde song die ze nodig hadden om het setje vol te maken.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Sweetsalt

Sweetsalt was een zeskoppig gezelschap uit Aalst dat eruitzag alsof je hen op het plaatselijke carnaval een hele avond je portefeuille kon toevertrouwen. Ze openden aangenaam met ‘Gena’, een zweverige popsong die ze puik in elkaar hadden geknutseld, maar waarin de samenzang helemaal nergens op sloeg. En toen was het op. ‘Later’ viel stil nog voor het goed en wel begonnen was (en dan nog eens en nog eens) en in afsluiter ‘Synchrone’ leken de gitaren het niet eens te zijn geraakt over welke song ze zouden spelen. De zangeres had iets van de jonge Alison Moyet. Dat was dan weer wel goed.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Anneleen Debaveye

Heel even leek het alsof we op Eurosong for Kids waren beland – Anneleen Debaveye is 15 en ziet er nog een paar jaar jonger uit – maar toen ze begon te zingen, was de twijfel weg: dit mocht wel degelijk op Humo’s Rock Rally. Ze speelde met ‘Rude’ een cover van Magic! die niet had gehoeven, de tekst van haar eerste song was wellicht net iets te puberaal (kan gebeuren natuurlijk als je een puber bént), maar de slotsong ‘Satisfied’ was van een erg hoog niveau. Mogen wij bij een eventuele halve finale vriendelijk aandringen om die cover van Magic! niet te vervangen door ‘Hallelujah’?

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

The Calicos

Vier groepen ver en al voor de tweede keer waande ik me in de nineties. In 1996 meer bepaald, de preselectie van Humo’s Rock Rally in Sint-Truiden: was dat Novastar dat daar stond? Het lag aan het hemdje van de zanger, het snorretje op zijn bovenlip, de oranje Gretsch-gitaar en het eerste akkoord dat hij eruit liet sprankelen. Maar al na twee maten moest Joost plaatsmaken voor The War On Drugs, dat op zijn beurt gaandeweg naar de achtergrond werd gespeeld om plaats te maken voor The Calicos zelf, naar mijn bescheiden mening de beste groep met de beste songs tot nog toe. Er kwam een pedalsteelgitaar aan te pas, een instrument dat volgens hen die het kunnen weten moeilijker te besturen is dan een formule 1-wagen – en er werd niet zomaar wat mee gedaan. Voor het eerst ook had iemand pianopartijen uitgewerkt die de songs naar een hoger niveau tilden. Benieuwd naar die cover!

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Diane Grace

De verveling kreeg geen kans in Edegem, waar Diane Grace er een totaalspektakel van maakte. Terwijl de drums en de gitaar een universum schiepen dat zich ergens tussen Wire en Black Flag situeerde, ging de zanger, gehuld in een met tape samengehouden trouwjurk, wild krijsend tekeer op en naast het podium. Hij had een brandblusser meegebracht die dienst weigerde maar in het publiek wel voor onrust zorgde, en droeg geen onderbroek, waardoor er een paar keer ook heel even een glockenspiel in het, euh, spel was. De drummer droeg een varkensmasker, waardoor de gitarist er in zijn gewone plunje veruit het opvallendst bij stond. Toen het gedaan was, wisten wij niet wat we gezien en gehoord hadden. Niet altijd een slecht teken.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Orang Orang

Orang Orang was weer zo’n groep waarvoor ik heden mijn notities nodig heb. De zanger-gitarist had voor de backings zijn echtgenote meegebracht, wat uiteraard volledig is toegestaan, maar zeggen dat de chemie ervan afspatte, is de waarheid geweld aandoen. De songs die Orang Orang had geschreven, waren van het type dertien-in-een-dozijn, en hun gitarist leek van een afstand erg op Ron Asheton van The Stooges. Een gelijkenis die hij alle eer aandeed door in de outro moedwillig (althans, zo hopen wij) uit de bocht te vliegen. Bij de andere groepsleden kon er een schamper lachje af, maar er was bij Orang Orang wel eindelijk iets gebeurd.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Kroese

Kort over Kroese. Het leken mij geen vervelende jongens, dus we houden het beleefd. Ze stonden er wat onwennig bij en brachten iets dat vermoedelijk classic rock moest voorstellen waar wat grunge en stoner doorheen was geroerd. Eén jurylid had aan Puddle Of Mudd moeten denken, en aan… Creed. Dan houdt het op, natuurlijk.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Modern Art

‘Not very modern, not very arty,’ herinnerden wij ons uit het juryverslag van Modern Art in de preselectie in Brugge van twee jaar geleden. Dat waren ze nog steeds niet, maar ze hadden in die twee jaar verdorie flink geoefend. Rammelen als toen deed het niet meer, en hun songs zaten goed in elkaar. Solo aan de microfoon was de stem van de zanger wellicht nog net niet dragend genoeg, wat ze met uitstekende harmonieën veelal aardig wisten te camoufleren. Alvast een 9 op 10 voor huisvlijt.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Walther

Zonder Walther meteen tot halvefinalist te willen bombarderen, was het wel een groep die ertoe bijdroeg dat de jury het in Edegem achteraf had over ‘de beste preselectie in vele jaren’. Ze brachten – mocht u zich daar iets bij kunnen voorstellen – elektronisch getinte folk met elektrische gitaar en geborstelde drums. Nick Drake, mocht die in 1998 geboren zijn. Zoiets. Het had iets David Lynch-achtigs.

Audio, quotes en beeld vindt u hier
 

Sania

Meer David Lynch met afsluiter Sania: David Lynch in een choreografie van Dominique Deruddere. Spaarzame elektronica uit een laptop, en aan de microfoon een blonde dame die ondanks een wankele en dunne stem wel alles stond te geven. De eigen songs, als wij hun bio mogen geloven nochtans bedoeld als dancepop, kregen er iets akeligs en lugubers door. Ze sloten af met ‘Rhythm of the Night’, een cover van Corona. Waardoor Klaus alsnog met een vederlicht en enigszins vrolijk gemoed weer terug naar Monte Carlo kon.

Audio, quotes en beeld vindt u hier

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan