© Koen Keppens

Review: Mura Masa op Rock Werchter 2016

, door (ob)

2

(average rob & jme: 3)

Inmiddels zijn we maar al te goed bekend met het sprookje van een jong slaapkamerproducertje dat met een trial versie van Fruity Loops een paar remixes in elkaar flanst, dat op Soundcloud plempt, geboekt wordt voor een volledige wereldtournee waar iedereen van hem verwacht dat hij in staat is een volledige show kunnen te geven en dan uiteindelijk door de mand valt. Het verschil met de twintigjarige multi-instrumentalist Alex Crossan is dat hij niet per definitie zit vastgeplakt achter een laptop en een pioneer dj-set. Wel jammer dat hij zijn live band heeft thuisgelaten.

Lichtvoetig wandelt hij terwijl de oproeper hem aankondigt naar een stellage van synthesizers, Roland drummachines en een verdwaalde hihat. Meteen bij de eerste noot heeft de keyboard al kuren. Geen probleem voor het slaperige en licht verdwaasde publiek. 'I realize it's very early, but would you please dance with us', roept zijn charmante metgezel en zangeres Bonzai terwijl ze als een trotse pauw op het podium paradeert.

Alex heeft er zin in. Direct na de opener brengt hij een hiphop/trap bom tot ontploffing: ratelende hihats, dreigende synthesizers en 808-bassen die het slaap uit de ogen en de modder van de laarzen trillen. Geestelijk vader Hudson Mohawke zou trots zijn, maar het is duidelijk dat hij voor het Werchter-publiek iets te hard van stapel is gelopen. 'Okay we'll take it back a notch', fluistert hij verlegen in zijn auto-tune microfoon. Bonzai werpt van achter Alex' rug kort een snelle blik op het scherm van de laptop: 'welk nummer gaan we nu ook alweer spelen?'

Terwijl Alex het wah-wah pedaal van zijn gitaar eens uittest doet Bonzai - naast het zingen neemt zij vanmiddag ook de taak van danser, rapper en MC op zich - een rondje stinkende en hijgende festivalgangers aanraken op het middenpad. Haar stem omhelst ons als een warm deken op een zondagochtend. Het zijn de deuntjes die barista's draaien in hippe koffiezaken.

Na een half uurtje moeten ze er alweer mee kappen. Jammer, want de set voelt aan als een verhaal met een open einde. Hier een bescheiden suggestie: speel volgende keer de set eens van achter naar voren.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?