© Koen Keppens

Concertreview: Radiohead op Rock Werchter 2017

, door (ss)

172

De mix van zalven en slaan, crowdpleasen en dwarsliggen die Radiohead op plaat toepassen, was vrijdag ook voelbaar op het podium. En als wilden ze bewijzen hoe eigenzinnig en onvoorspelbaar ze nog steeds zijn, begonnen ze hun set acht minuten te vroég – nog nooit vertoond op Werchter.

Er was heel wat om blij mee te zijn: ‘Pyramid Song’, ‘Bloom’ en ‘Everything in its Right Place’ - helaas korter en iets minder opzwepend dan anders.

‘All I need’ en ‘Let Down’ waren heel mooi. Ik ben geen fan van de experimentele pseudo-avantgardistische electronica van ‘Idioteque’ en ‘Arpeggi / weird fishes’ – waarom verdomme geen ‘Subterranean Homesick Alien’ of ‘The Tourist’ in dit jubileumjaar van ‘OK Computer’? Wel ‘Airbag’ en ‘No Surprises’, waarvoor dank. En een ingetogen ‘You and Whose Army?’

Thom Yorke was niet echt spraakzaam, en hij danste amper (lollig commentaar op Youtube: ‘When Thom Yorke dances like that, it’s art / when I dance like that, people think I’m a psychopath on drugs’). Hij maakte af en toe een buiginkje en kraamde als bindteksten opzettelijk wartaal uit. Dat en Frans: ‘Merci tout le monde!’ Alleen aan het eind gaf hij ons de raad ‘Don’t get too fucked up, you’ve got to go to work on Monday’.

‘Paranoid Android’ was een genot, ‘Nude’ ook (lollig commentaar op Youtube: ‘Sometimes I make the mistake of not typing ‘Radiohead’ when I search for this song’). En van de zeven bisnummers (waaronder een potent ‘My Iron Lung’) was ‘Karma Police’ voorspelbaar maar niet minder in dank aanvaard het hoogtepunt, dusdanig meegebruld (‘For a minute there, I lost myself!’) door het publiek dat Thom het opnieuw opstartte.

Dit was niet het beste concert van Radiohead dat ik ooit zag, daarvoor was het te oneven en iets te lang. Maar toch: Hail to the chiefs, al was het maar omdat ze, altijd al en nu meer dan ooit, ons op de beste momenten murw slaan met louter eigenzinnige muziek, zonder demagogie, zonder stunts of explosies, zonder de clichématige frontmen die we te vaak zien. Er zijn duizend onderling inwisselbare rockgroepen – er maar één Radiohead. En de schaarse concurrenten die er ook wat van bakken zijn schatplichtig aan hen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?