Concertreview: The Vaccines op Rock Werchter

, door (tom raes)

9

Achtergrond: ‘Combat Sports’, zowel de laatste Vaccines-plaat als de sporttak, doet me weinig. Het is te veel ‘The Vaccines play The Vaccines’, en als ik iemand karaoke wil zien plegen op z’n eigen nummers, dan ga ik wel in een baancafé naar Willy Sommers kijken. 

Maar al in het eerste nummer van hun Werchter-doortocht zette Justin Young me een neus: ‘Nightclub’, uitgerekend vanop ‘Combat Sports’, was de gedroomde openingsdans. Boem, bats: geen seconde te verliezen. ‘Nightclub’ tikte razendsnel af bij ‘Wreckin’ Bar’: ‘Growing up, I'm twice the man / Yeah yeah yeah yeah yeah, I am’. Ingewikkelder hoefde niet, en wie toch dreigde na te denken kwam bedrogen uit bij een nummer dat sneller voorbij is dan een niesbui.

I’m no teenage icon’, vatte Justin vervolgens z’n podiumpersona treffend samen in – jawel – ‘Teenage Icon’. Niet erg, de rest van de band was solidair en zag er voor de gelegenheid even gemeen uit als hij: lelijke hemden op overschot, en – zichzelf serieus nemende rock vereist pijpen - geen korte broek in zicht. Behalve dan bij de drummer. Maar daar is het dan ook een drummer voor.

Er zijn nog een paar zekerheden in het leven. Eén daarvan, misschien wel de mooiste, is dat The Vaccines altijd wel dat groepje zal blijven dat ‘Wetsuit’ maakte. Helemaal verrast ben je dan ook niet als ze het effectief inzetten, maar dat Young het zelfs na de honderdste keer nog altijd weet te brengen met het inlevingsvermogen van Neymar die straks z’n troostprijs op de eigen tenen laat vallen, is niets minder dan mooi. ‘For the Brits’, zei Young voor hij ‘Wetsuit’ inzette. Begrijpelijk, de Britten duiken natuurlijk ook graag: hoe dichter bij de zestien hoe liever.

Zonde dat we aan deze alinea moeten beginnen, want ze gaat over het dipje dat de set van The Vaccines vervolgens kende. Na ‘Wetsuit’ kwam ‘All in White’, dat de euforie van ervoor nog verdienstelijk in handen wist te houden, maar toen ‘Out on the Street’ een snelheidsdrempeltje kwam metselen en ‘Your Love is my Favourite Band’ er met de reet bovenop neerplofte, begreep ik plots weer wat er zo jeukte aan ‘Combat Sports’: het is, de helft van de tijd, The Vaccines op halve kracht. Dat is: de helft te weinig. En dan was er nog ‘Melody Calling’, te vinden op de gelijknamige ep, dat tussendoor ook nog even bewees waarom het destijds niet op een voldragen plaat mocht staan: te slap, te vergetelijk.

Alinea voorbij - hoera! En daar was ‘Post Break-up Sex’ plots: gangmaker onder vrienden, de vrolijke dronkenlap van de setlist, de schop onder de kont en het pikhouweel dat zonder enige moeite alle eigenhandig opgeworpen snelheidsdrempels weer keurig aan gort hakte. Oscar voor Beste Bijrol: de sigaret die gitarist Freddie Cowan tussen het gejengel door tussen de tanden geklemd hield. Overal op de wei gooiden trendkikkers radeloos hun vaper aan stukken: het zal toch nooit hetzelfde zijn. En dan, de versnelling: ‘Norgaard’. De assist: ‘Come of Age’. Het doelpunt: ‘I Always Knew’ -.een drumstel dat van een trap geduwd werd, en recht ‘If You Wanna’ binnentuimelde. The Vaccines hadden al gewonnen, maar ze vonden het toch nodig om er nog het nieuwe ‘I Can’t Quit’ achterna te sturen. Hoefde niet, maar afronden met een nummer dat ‘I Can’t Quit’ heet: als je een neus hebt voor ironie, kan je het natuurlijk ook moeilijk laten. U hoeft geen drie keer te raden hoe de neus van Justin Young eruitziet.

The Vaccines is die zeldzame groep die in de namiddag op Werchter nog beter uit de verf komt dan ’s avonds. Zolang de zon schijnt, vergeef je ze véél.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?