© Stefaan Temmerman

Concertreview: Gorillaz op Rock Werchter 2018

, door (fvd)

161

Zelfs 'Stylo', precies dát soort nummer waarmee een groep live op zijn bek gaat, klonk perfect. En het was niet eens een hoogtepunt van de set. Er was niet één hoogtepunt. Het was een echt concert, zo eentje waar je op de hits wacht en als ze worden opgediend beseft dat het vorige ('El Mañana') en het volgende nummer (het nieuwe, prachtige 'Magic City', op plaat mee ingespeeld door Blur-maat Graham Coxon) eigenlijk minstens even goed zijn.

Kali Uchis en Vince Staples, die meewerkten aan de vorige Gorillaz-plaat, 'Humanz', en die hier vandaag ook geprogrammeerd stonden op Rock Werchter, sprongen niet mee op het podium bij Gorillaz. Maar Little Simz deed dat wél, en twee derden van De La Soul - eerst bij 'Superfast Jellyfish', later ook bij een weemoedig 'Feel Good Inc.'. De grootste hits - waaronder 'Dirty Harry', 'Clint Eastwood', 'Tomorrow Comes Today' - kwamen telkens in licht aangepaste versie en brachten toch altijd royaal wat ervan verwacht werd. Het geweldige 'Every Planet We Reach Is Dead' liet zijn spierballen rollen, 'On Melancholy Hill' was op snee. De tekst op het scherm achter de groep: 'Algorhythm Is a Dancer'.

Ringmaster Damon Albarn, die er steeds meer uitziet als een charismatische Droopy, praatte tussendoor over zijn uitstapje naar Pyongyang en over de verbindende kracht van muziek. Hij zwaaide met een Belgische vlag, wenste het land succes in de match tegen Brazilië en bouwde meezingers rond de naam 'Eden Hazard', eerst op de muziek van 2Unlimiteds 'No Limit', daarna op 'Kids With Guns'. Olé!

Verder was het een optreden zonder al te veel franjes. Niet het grote doek waar ze vroeger anoniem achter schuilgingen. Geen vuurwerk, geeneens hologrammen. Wél: een redelijk gedurfde, maar perfect uitgebalanceerde set. Met veel nieuwe tracks uit het pas geloste 'The Now Now' - zoals 'Hollywood', 'Tranz', 'Humility', 'Souk Eye',... Veel Gorillaz-klassiekers werden niét gespeeld. Geen 'DARE', 'Rock the House', 'Plastic Beach' of 'Doncamatic'. En helaas ook niet het fantastische duo 'Don't Get Lost In Heaven' en 'Demon Days', waarmee de groep hun optredens nochtans meestal afsluit.

Maar de hele avond was er wel dat adrenaline opwekkende gevoel dat hier iets bijzonders gebeurde: het gevoel dat bij alle grote concerten heerst: anderhalf uur was deze weide het centrum van de wereld, en waren de softe urban hippie-songs van opperaap Albarn de perfecte soundtrack bij het Hier en Nu.

Het was goed.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?