© Ilias Teyrlinck

Concertreview: First Aid Kit op Rock Werchter 2018

, door (pieter coupe)

14

' ‘Postcard’ was een gitzwarte ansichtkaart vanuit een tochthol waar alle wegen bergop lopen'

Weglopen en alles kapot smijten: niemand zingt er zo lieflijk over als Klara en Johanna Söderberg in ‘Rebel Heart’, de opener van hun Werchter-set, waarbij ze een overdosis hartjes op de backdrop projecteerden – meer dan er in het gemiddelde dagboek van een verliefde tiener staan. Willen ze zo hun eigen gebroken exemplaren compenseren? De huilende pedalsteel liet alvast vermoeden van wel. Ook geleerd tijdens ‘Rebel Heart’: je mag nog zoveel wufte Fleetwood Mac-licks over je song strooien, de Weltschmerz krijg je er niet onder.

Al even bedrieglijk intieme close harmony hoorde je in ‘It’s a Shame’, bedaarde countryrock waarin de lonkende horizon toch weer aan de zussen trok. ‘King of the World’, door Johanna – de oudste en de grootste – met een oerschreeuw aangekondigd, dreigde met zijn jolige trombone even te veel hoempapa hop te worden, tot je op de tekst ging letten. Klara Söderberg – de jongste en de kleinste – zong over haar ultieme schrikbeeld: ineens wakker worden met een stel kinderen, en een afgrondelijke eenzaamheid in haar diepe binnenste. 

Potje headbangen

Het bijna ondraaglijk mooie ‘Stay Gold’ legde even een pleistertje op hun wonden – en op die van u. Tijdens ‘The Lion’s Roar’ kozen ze dan weer voor een andere remedie tegen je kop aanvretende weemoed en knagende levensvragen genre “what if to love and to be loved is not enough”: een stevig potje headbangen. 

Ze maakten ze zich ook één keer écht kwaad, in ‘You Are the Problem Here’, dat tussen de countryfolk verraste gruizige ninetiespunk. Je zag in hun ogen waar ze de hakken van hun laarsjes graag eens zouden neerplanten: tussen de benen van alle shitheads die niet begrijpen dat ze hun poten moeten thuishouden. Geen overbodige uithaal, zo kon je hier lezen.

Nadien opteerde First Aid Kit weer voluit voor country in plaats van punk, voor sad in plaats van angry. ‘Postcard’ was een gitzwarte ansichtkaart vanuit een tochthol waar alle wegen bergop lopen, en rukte het eerder aangebrachte pleistertje brutaal weg met het genadeloze zinnetje: “Life’s not what you make it.” Sloot daar naadloos op aan: de in fraaie samenzang gebrachte Kate Bush-cover ‘Running up that Hill’.

Moedig voorwaarts

Ook in ‘Fireworks’, dat was voorzien van kosmische karaoke-teksten op de backdrop, nestelden de stemmen van de zusjes zich tegen elkaar als jonge katjes in een mand. Gelukkig klonk het zelfbeklag in de tekst een stuk minder klef dan de vergelijking in de vorige zin: “Why do I do this to myself every time? / I know the way it ends before it’s even begun.”

Fatalistisch? Toch niet, want in ‘Silver Lining’ rechtten de zusjes Söderberg de rug en blikten ze onvervaard omhoog en vooruit: “I try to keep on keeping on.” Moedig voorwaarts.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?