Concertreview: CHVRCHES op Rock Werchter 2018

, door (sasha van der speeten)

6

CHVRCHES oogde geweldig. Twee met scheefgezakte kruisbeelden getooide synth racks aan beide kanten van het podium. De drummer achteraan in het midden. Frontvrouw Lauren Mayberry vooraan - als een gothic elfje, met warpaint om de ogen. ‘Get Out’, een dijk van een single, schoot met assertief zoemende synths de tent in.

Meer Depeche Mode-esthetiek school in ‘Gun’ - nu ja, het kan ook Erasure of Yazoo zijn geweest. Huppelpop zo eighties dat wie in dat decennium is opgegroeid er prompt de krop bij in de keel kreeg. Tjonge, hoe venijnig klonken die synths in ‘Bury It’, zeg. Alsof de generiek van Miami Vice ermee was gemoeid. Mayberry tolde rond als een Siouxsie Sioux-adept op een eindexamenfeestje uit 1985. Tieners droomden toen van Molly Ringwald en Ferris Bueller. Madonna en Duran Duran voerden de hitlijsten aan. Haarlak was everywhere.

Sorry, we dwalen af. “Dankjewel om niet naar een videoscherm te rennen voor het voetbal”, piepte Mayberry met dat hoge, frele stemmetje van haar. Yep, we weten dat ze een kranige dame is die fel van zich kan afbijten - maar hey, haar stemgeluid is nu eenmaal niet dat van Grace Jones.

Zingen kan ze hoe dan ook. Als een schelle sirene in ‘Graffiti’, teder en breekbaar in het traag voortkruipende EDM-monster ‘Miracle’. U vond dat te gek want u zong en klapte mee, ondanks de hitte in de tent.

Drammerig

Probleempje: het arsenaal van CHVRCHES aan behoorlijk eenvormige elektropop deed na een halfuurtje toch wat drammerig aan. De songs zijn best goed en slim, en de productie blits, maar na drie platen is de enige evolutie in de sound vooral texturaal: de synths leunen wat onbeschaamder bij een morsig Tomorrowland-geluid aan dan vroeger.

‘Under the Tide’ werd gezongen door producer Martin Doherty, en dat hoefde hoegenaamd niet. Oké, Martin Gore die het bij Depeche Mode-concerten even overneemt van Dave Gahan: tot daaraan toe. Maar Doherty’s druilerige zang is geen meerwaarde, laat staan zo emotioneel geladen als die van Gore. Dan veel liever het aanstekelijke ‘Recover’, op Werchter met panache gebracht - met een vinnige Mayberry op vocals - voor een uitdunnend publiek. De duivelsgekte eiste zijn tol.

Fucking Brexit

‘Leave A Trace’ en ‘The Mother We Share’ waren nog zo’n recente, tintelfrisse poppareltjes. Mayberry sloofde zich uit, zong krachtig en beperkte het ultrasone gesnerp tot een minimum. In zijn beste momenten bewees CHVRCHES dat het hem nog steeds om solide songschrijverij gaat, niet om spectaculaire klankeffecten, zelfs niet bij dit soort synthpopgroepjes.

David Cameron, Theresa May en de “fucking Brexit” kregen van de montere zangeres nog even een veeg uit de pan. “Overal waar we komen in Europa proberen we ons voor de Brexit te verontschuldigen”, klonk het onder gejuich. Is niks, meid. Zand erover.

Fris aperitiefje, dit concert. Maar als CHVRCHES ooit hoger op een festivalaffiche wil en/of het verschil wil maken, zal de band sterkere, minder vrijblijvende liedjes moeten schrijven.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?