© Stefaan Temmerman

Concertreview: Snow Patrol op Rock Werchter 2018

, door (tr)

29

'Emoowtsie. Ziedaar het doel waarop Snow Patrol keer op keer mikt. En ze mikken zelden naast'

Gary kent zijn Pappenheimers: ‘We know it’s an important day for you, and we know what time it is. So we’re gonna get on with it’. Glimlach. De time, dat was: minder dan een uur voor het WK de stop uit het middenplein van Werchter zou trekken, waarop dat geheid zou leeglopen richting dichtstbijzijnde groot scherm. Terwijl Gary het zei, zag je het tricolore truitje al zitten onder zijn dichtgeknoopte hemd. De stiekemerd hield het bij voor klokslag acht uur, toen er in het oosten een bal aan het rollen zou gaan en bij ons in Werchter ‘Just Say Yes’ ingezet zou worden. Om helemaal uw vriend te worden, had Gary zelfs nog wat Nederlands geleerd. We hebben niet alles verstaan wat hij geblokt had, maar dat was niet erg. Vergeefse moeite is ook getroost.

Ge moet de kat niet bij de melk zetten’, las een bordje in het publiek. Geen idee waar dat precies op sloeg, maar dat is net wat Snow Patrol wel elke keer doet. Voor verrassing is namelijk geen plaats in de basisopstelling van Gary Lightbody: van hem moet iederéén tevreden naar huis. Geen dipjes, hìts. En verdulleme, wat heeft Snow Patrol er doorheen de jaren wat bijeen geschreven. ‘Called out in the Dark’, ‘Shut Your Eyes’, ‘Chasing Cars’. Je moet ze niet allemaal top vinden – doen we dan ook niet – maar je moet wel erkennen dat ze weten wat werkt. En dat ze bovendien slim genoeg zijn om hun uur podiumtijd niet vol te proppen met nieuw spul. Want dat was er natuurlijk wel. ‘We went away for seven years. Now we’re back.’ En om zichzelf weer een bestaansreden te geven hadden ze toch een pààr staaltjes meegebracht uit ‘Wilderness’. ‘Don’t Give In’ vloog nog onder de radar, maar bij ‘Empress’ ging de vlag van onze interne lijnrechter onverbiddelijk omhoog. Konden we écht niet door de vingers zien, Gary. Al gold dat pakweg ook voor ‘Run’, en dat is in vergelijking al stokoud. ‘Emotie’ met een grote ‘E’, en uitgesproken op z’n Jan Mulders: emoowtsie. Ziedaar het doel waarop Snow Patrol keer op keer mikt. En ze mikken zelden naast.

Maar toen ging dus het hemd uit, deed u beleefd alsof u dat vijftig minuten lang niet had zien aankomen, werd ‘Just Say Yes’ ingezet en begon het publiek gestaag uit te dunnen. Nooit dramatisch, maar er was wel degelijk iets gaande elders. Exact drie minuten later bedankte Gary u vriendelijk en wenste hij u succes: al zijn hits had hij er dan al doorgejaagd. En ook al had hij volgens het schema langer mogen spelen, bij Snow Patrol is de klant nu eenmaal koning. Het moet zowat de eerste keer in de geschiedenis zijn dat we niet zeurden omdat een band vroeger de kleedkamer indook dan verwacht. ‘Iedereen tevreden’, dat is de leuze die op de facturen van Snow Patrol prijkt. En als ze daar een liedje minder voor moeten spelen, dan doen ze dat.

Zo braaf, zo beleefd: op een doordeweekse vrijdag is niets zo zaaddodend voor wie een opwindend optreden wil meemaken. Maar dit, zo zou al snel blijken, was geen doordeweekse vrijdag.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?