Concertreview: The Killers op Rock Werchter 2018

, door (tr)

57

Roze neonverlichting, lasers die het op uw oogbollen gemunt hadden, knalroze confetti die al van bij de eerste noot het zwerk koos. Bij The Killers, dat weet u intussen wel, is de volumeknop blijven vastzitten op ‘larger than life’. Ze zijn dan ook afkomstig uit Las Vegas: de hoofdstad van de kitsch. Ze hebben er een piramide en een sfinx, en de Eiffeltoren staat er ook. Allemaal fake. Heerlijk.

Zo’n groep kan dan ook alleen maar aangestuurd worden door een man als Flowers. Op Werchter kwam hij in gouden hemd en witte vest de main stage opstruinen. We durven niet met zekerheid te zeggen dat die ironisch bedoeld waren, daarvoor lag zijn haar net iets te flink in de plooi en blonken zijn tanden net iets te fel. In een ander decennium had hij de Amerikaanse versies van ‘Waagstuk’ of ‘Het rad van fortuin’ gepresenteerd: de immer goedlachse gastheer die altijd vriendelijk blijft, maar die zijn gasten, als ze het even niet doorhebben, stiekem in de zeik zet door net iets té joviaal te zijn. In dit decennium stond Brandon Flowers, en bij uitbreiding The Killers, op het grootste podium Rock Werchter af te sluiten op vrijdag. Wie daaruit conclusies wou trekken wat betreft de staat van rockmuziek in datzelfde decennium, kon dat.

Veel woorden om te zeggen dat we Brandon Flowers niet helemaal vertrouwen. Niet omdat hij gestileerd is, dat is pakweg Arcade Fire ook, maar omdat hij het soort frontman is dat je ervan verdenkt bij het vormen van zijn groep actief op zoek te gaan naar bandleden die lelijker zijn dan hij. Hoe het ook zij, in openingsdans ‘The Man’ paste zulke kitsch wel. ‘Who’s the man, who’s the man? / I’m the man, I’m the man’ Bescheidenheid is voor Brazilianen, niet voor wie The Killers voorzit. En ook niet voor Kevin De Bruyne: na ‘The Man’ verscheen een gigantische foto van het Rode Gevaar op de videoschermen. Ja, als zelfs Amerikanen de Duivels al beginnen te fêteren moéten ze wel goed bezig zijn.

Volgde: ‘Somebody Told Me’, de eerste schep van het dure kruit. Raak. Maar de doos waarin ze dat kruit bewaarden zouden ze sneller dan verhoopt weer nodig hebben. Want hoeveel watertorens, lasershows en glitterhemden Brandon ook op u afstuurde, de reactie die naar hem teruggekaatst werd vanuit het publiek was zelden wat hij zelf vond dat hij verdiende. Misschien was het door die lichte verontwaardiging dat hij in ‘The Way It Was’ soms vervaarlijk begon te wankelen daar bovenop de toonladder, en dat ‘Smile Like You Mean It’ stilaan iets te letterlijk opgevat kon worden. Uitzinnig was anders, en het nog nieuwere ‘Run for Cover’ werd doorzien voor wat het was: te toonloze drukdoenerij. ‘Het is vrijdag, jullie gaan naar de volgende ronde in het WK en je hebt de beste band van Las Vegas voor je. Wat is er nog meer nodig?!’ Helemaal beroerd werd het pas in ‘For Reasons Unknown’, toen Brandon dacht ‘Dan maar spontaan zijn’ en iemand uit het publiek het podium ophaalde omdat die op een pancarte had beweerd een uitstekend drummer te zijn. Allemaal gelogen natuurlijk, en dat bleek al snel eens de jokkebrok eens had mogen proberen. Hoongelach volgde, Brandon begon stilaan zijn geduld te verliezen: een tweede fan die zich aandiende op het podium werd linea recta teruggestuurd. En om die achtjarige van bij Triggerfinger nu nog uit bed te halen, was het al te laat.

Zo ging het nog wel even door: écht slecht waren The Killers nooit. Maar wat valt al die stampij plots plat als er aan de andere kant niemand staat om die even enthousiast weer terug te gooien – en ook: als je frontman niet van het type is dat makkelijk uitnodigt tot inleven. Als alles goed gaat is dat geen probleem, maar als iedereen al grotendeels uitgefeest is tijdens het optreden, dan wordt het moeilijker. 'All These Things That I've Done’ van debuut ‘Hot Fuss’ braakte slingers in de Belgische driekleur – dat hielp – maar het was ‘When You Were Young’ dat eindelijk de defibrillator gevonden had. ‘Human’, met vocoder-intro, maakte handig gebruik van de heropleving om toch nog binnen te knallen. Maar het zegerondje bij The Killers, of ze dat nu zelf graag hebben of niet, is altijd voorbehouden voor ‘Mr. Brightside’. Eindelijk had Brandon zijn publiek op zijn maat. Maar: het had lang geduurd. Te lang voor een headliner die anderhalf uur krijgt, eerlijk gezegd.

Raar weetje over The Killers: ze staan als zeldzame groep géén fotografen toe tijdens hun optredens - ook niet op Werchter. In de plaats geven ze hun eigen fotograaf het monopolie op hun beeltenis, zodat ze later ook makkelijk controle hebben over wat er zoal naar buiten komt en wat niet. Veel tastbare herinneringen zullen er dus niet zijn aan de doortocht van The Killers op Werchter 2018. Bij een concert als dit, dat vanzelf al weinig blijvende indrukken naliet, speelt dat in hun nadeel.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?