Concertreview: Millionaire op Rock Werchter 2018

, door (jm)

191

Op dag drie van Rock Werchter The Barn openen, dat is geen cadeautje dat je als een blije puppy uit het papier ritselt. U moet weten: de wei ruikt dan naar keutels die alleen door een obese beer gedraaid kunnen zijn, in je hoofd hamert een duiveltje dat je straft voor die Omer die je net voor het slapengaan een uitstekend idee vond, en ‘Ken ik u van ergens? Nee, waarschijnlijk niet, hè. I’ll get me coat.’ is de enige openingszin die je nog kunt articuleren – sorry, Danira Boukhriss Terkessidis, volgende keer beter. Of ni, of wel.

Maar Millionaire moest het doen, dus, die Barn openen. En het deed dat góéd – verdomme toch, Tim Vanhamel en friends kwamen met een Scarlett Johansson van een set. Voor de gelegenheid had Millionaire zich laten kleden door een stilist. Het resultaat: vijf mooie mannen in een shirt van de Rode Duivels. En opener ‘Visa Running’ voor de allereerste keer mét tekst: ‘Twéééé – éééén,’ gilde Vanhamel, voor hij opnieuw heerlijk ging verdrinken in de gitaarwaanzin van zijn eigen groepje.

Het was het startschot voor een potje stomend vrijen. Want of het nu de gezellige paranoia van ‘I’m Not Who You Think You Are’ was, de ovulerende euforie van ‘I’m On a High’, of de verwarring van ‘Love Has Eyes’: altijd had je als toeschouwer het gevoel dat je in iets héftigs was beland – een straatgevecht, een pornofilm, een sollicitatiegesprek bij God. Het dééd ertoe, dit concert, je stond naar iets te kijken dat je een beetje veranderde.

‘Tim Vanhamel is wat gekalmeerd,’ pende ik over m’n jeugdheld in m’n notitieboekje, maar die woorden waren al snel achterhaald – dat sjamanendansje tijdens ‘Busy Man’! En toen Vanhamel na de set het podium afging en het helle zaterdagochtendzonlicht tegemoet liep, kreeg hij prompt een halve appelflauwte. Ik ken een paar duizend mensen die ‘m graag de broodnodige mond-op-mond hadden gegeven: al de aanwezigen in The Barn, ondanks het vroege uur lekker gevuld. Wat een góéd publiek heeft Millionaire toch ook: toen die baslijn van ‘Body Experience Revue’, bosbranden veroorzakend zo droog, The Barn ingegooid werd, keek iedereen elkaar aan, met die blik van herkenning in de ogen: ‘Dit is waar het achttien jaar geleden mee begon.’ Achttien jaar al, zeg: de bakkebaarden van Sjoerd Bruil waren toen zelfs nog niet geboren.

Millionaire was toen het groepje dat me door m’n puberteit hielp, en Millionaire is nu het groepje dat me met het volwassen leven verzoent. De opwinding, de wanhoop, de seks: ‘Champagne’ voor iedereen!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?