© Stefaan Temmerman

Concertreview: Pearl Jam op Rock Werchter 2018

, door (wim wilri)

858

'Hier stond een hechte groep vrienden, overlevers van de uitgedunde grunge-cohorten'

Een gebalde set van 'amper' twee uur. Het is niet de gewoonte van Pearl Jam. Het gaf een vurigheid aan de groep tijdens hun vijfde concert hier. 'Elderly Woman Behind The Counter' was ronduit misleidend als opener. 'Animal' volgde, en het beest was los. Jeff Ament rockte met zijn bas op zijn enkels, een peroxide Mike McCready ontbond al zijn duivels op gitaar in 'Do The Evolution'.

Het is wat, als je moet noteren dat 'Kick Out The Jams' niet eens hét hoogtepunt van de avond werd. Er kwam nochtans rock-royalty het podium op. Wayne Kramer van MC5 zelf voorop. Gevolgd door gitarist Kim Thayil van Soundgarden en leden van King's X en Fugazi, voor een Amerikaanse oer-klassieker.

"Wat zijn we blij hier te zijn", grijnsde Eddie Vedder. Naar gewoonte in een soortement Nederlands. "Op het beste festival van de weireld! En dat meen ik oprecht. Een prachtige plek vol prachtige mensen." Er kwamen nog statements. Net zoals Jack White eerder op de avond droeg Pearl Jam een lied op aan Donald Trump. Maar 'Habit' werd snel terug afgebroken. Er volgde een nieuwe poging, ditmaal met succes. "Weet je wat: we nemen een video op en zenden hem naar de States. Om Trump te tonen dat je heus wel harmonieus kan samenleven met mensen van een ander ras, land of opvoeding", predikte Vedder. "Niet geld, noch gezag maar liefde geeft de grootste macht." Vedder haalde zijn vriend Jack Johnson er bij. Heel Werchter zong 'Imagine' van John Lennon met hen mee, in de gloed van tienduizenden opgelichte gsm-lampjes. Er hing magie in de lucht. Iedereen voelde het.

'Spin the Black Circle' werd in Werchter opgedragen aan Jack White. Een meesterlijk 'Alive' aan Nick Cave. Opnieuw opende Eddie Vedder zijn hart: 'Cave heeft zoveel impact op me gemaakt, ik respecteer hem zo. Morgen staan hij en zijn Bad Seeds hier. Op ditzelfde podium. Wat een eer vinden we het telkens weer om teruggevraagd te worden. Het is als een grote golf, waar wij op mogen surfen.' Voor u denkt dat de zanger alleen maar monologen afstak, dat was niet het geval. 'Rearviewmirror' vonkte als een razende rocktrein. Met de zanger die een gitaar ombond en neus aan neus tegen zijn bassist ging spelen. Hier stond een hechte groep vrienden, overlevers van de uitgedunde grunge-cohorten.

Pearl Jam had zelfs een decor bij, iets wat ze normaal niet doen. Het was wel sferig, de gloeiende bollen die als planeten in de nok van het dak hingen. En een glitterbal tijdens 'Wishlist'. Zowat het enige moment waarop de band het gaspedaal even losliet. Om die bloedmooie gitaarmelodie te laten voelen. Ze rolde over de massa heen als een warm deken.

Ook 'Black' was zo'n kippenvelmoment, solo ingezet door gitarist Stone Gossard. Dan dook Eddie Vedder het publiek in, om 'Porch' neus aan neus met de fans te gaan zingen. Mike McCready volgde al snel zijn voorbeeld bij 'Alive'.

De gitarist sloeg de openingsakkoorden van 'Yellow Ledbetter' aan, maar Vedder onderbrak hem snel. De feestelijke aflsuiter moest en zou 'Baba O'Riley' van The Who worden. Waarbij de zanger als een rockende messias tamboerijnen het publiek in gooide. Hij bovenop de monitors ging balanceren als een surfende tiener. En helemaal aan het eind een Rode Duivels-shirt aantrok. 'Wij gaan kijken! Naar deze kerels!', riep Vedder, wijzend op zijn rode voetbalshirt. 'We zenden hen en jullie veel liefde. Droom grote dromen…' Na zo'n mooie rock-avond ging dat laatste zeker lukken. Pearl Jam wist de massa perfect bijeen te brengen op Werchter. Er zat geen enkel overbodig moment in hun set. De sleutelwoorden zaterdagnacht waren samenhorigheid en liefde. Vijf sterren hoorden er bij hun vijfde passage. En laat die nieuwe plaat nu maar snel komen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?