Concertreview: Khalid op Rock Werchter 2018

, door (oscar bouwhuis)

9

Te beginnen met: ‘I’m high up, off what? / I don’t even remember / But my friend passed out in the Uber ride.’ De fijnste strofe van ‘American Teen’, de single van verleden jaar. Het is een song voor bij het kampvuur. De viering van het lange schoolkamp dat de jeugd is. En dan? ‘I’ve been waiting all year / To get the hell up out of here / And throw away my fears.’  Khalid is pas twintig. De inkt op zijn middelbare school diploma is nauwelijks opgedroogd, maar op Werchter hadden we het gevoel alsof hij een generatie aansprak. Zijn generatie - de generatie die romantiek vindt op Instagram, maar zich tegelijkertijd bewust is van het moois dat daarmee verloren gaat.

Dat is waar ‘Location’ over ging. ‘I don’t wanna fall in love over a subtweet’. In de spiegel loeren, al je leeftijdsgenoten terug zien en er niet direct een meme van maken. Chapeau!

Khalid bezit een bewonderenswaardige kalmte. Hij was relaxed, maar niet bedwelmd en bracht geen overweldigende, tandglazuur brekende powerpop, maar ingetogen sierlijkheid - ongerept en maagdelijk. Dat de king of the kids niet bepaald klonk als een staaf dynamiet op het podium, bedoelen we in de meest positieve zin. Hij forceerde zich niet in uw oorschelp, maar bracht serenades met z’n inside voice - het lukraak beklimmen van pentatonische toonladders laat hij over aan mindere goden. Koorddansen op één noot is zijn forté.

‘Young Dumb & Broke’ - zelfbewuste, pretentieloze art-soul gehuld in mistige new-wave - werd door het in katzwijm gevallen legioen van brullende ‘Belgian teens’ onthaald als het nieuwe volkslied. Tijdens ‘Silence’ dealde zijn band in crescendo’s en de knieval tijdens ‘Saved’ - ‘But I'll keep your number saved / 'Cause I hope one day you'll get the sense to call me’ - leidde tot Bieber-esque getier.

De minpuntjes die we uit ons geheugen proberen te knippen, maar toch even kwijt moeten: één uur en vijftien minuten was misschien toch iets te veel voor een festivalset. Zolang kon zelfs de bekoorlijke batterij van milly rockende danseressen onze concentratie niet vasthouden. Alsook: ‘Another Sad Love Song’ was just that en als ‘Coaster’ volgende keer wordt geskipt, zullen er niet veel teens zijn die daar een traan om zullen laten.

Khalid is deel van een verbreding van de meanderende rivierbedding van r&b. Hij bezit Sampha’s kwetsbaarheid, het lichte anarchisme van Odd Future en de onbegrensde jeugdigheid van BROCKHAMPTON. Het interieur van zijn rhythm-and-blues bestond louter uit pastelkleuren. ‘t Zag er fraai uit, maar de mogelijkheden bleven beperkt. In The Barn werden we eens niet met duizelingwekkende toonladders tegen de touwen geslagen. Khalid vroeg netjes om toestemming en u liet hem toe. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?