© koen keppens

Concertreview: Sigrid op Rock Werchter 2018

, door (ss)

Deel

‘You talk to me like I’m a child,’ zong Sigrid. Het scheelt niet veel. Sigrid is mooi genoeg om de jongens te bekoren en sympathiek genoeg om geen bedreiging te zijn voor de meisjes. Op de eerste rijen stonden zelfs mannen, twintigers en dertigers, die alle teksten meezongen. Misschien hebben ze te veel vrije tijd of is het een truc om aan een lief te geraken. Sigrid schrijft goeie teksten, trouwens, of toch betere teksten dan je in dit genre zou verwachten. Als je één euro kreeg voor elke groep waarin een knap jong slank ding wordt begeleid door iets oudere, iets lelijkere mannen, zou je rijk zijn. Ook hier is dat het geval: achter de schermen wordt een prille songwriter als Sigrid strak gecoached en een heel team van onzichtbare volwassenen tilt haar ideetjes enkele niveaus hoger.

‘Strangers’, ‘Don’t kill my vibe’ en ‘Dynamite’ kregen zowat de hele tent mee, toch goed voor meer dan 5000 man, voor een Noors ding waarvan minder dan een jaar geleden niemand had gehoord.

Een paar dozijn Noorse vlaggetjes suggereerden dat Sigrid gedeeltelijk een thuismatch speelde, en ook Belgische fans hielden boodschappen als ‘I’m going to Norway next week!!!’ omhoog. Ik ben benieuwd of dat Noorse binnen een paar jaar geen issue meer is. Dat zal het teken zijn dat Sigrid is uitgegroeid tot een echte ster, want die zijn natieloos. En als ze een eendagsvlieg blijkt, heeft ze geen schade aangericht en bleef ze op Werchter overeind – ik heb al meer ervaren ‘serieuze’ artiesten gezien met minder podiumprésence, minder charisma en minder improvisatievermogen – zelfs toen haar microfoon het begaf, vertoonde ze geen spoor van angst of gène. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?