Concertreview: Dotan op Rock Werchter 2018

, door (jme)

477

'Dotan brengt folkpop rechtstreeks uit de onmetelijk hoge toren van Doornroosje, een gitaar die de lier van Orpheus in het niets doet verbleken'

Het is weinigen gegeven om het te maken in het leven met niets meer dan een gitaar, een passie voor muziek en een PR-team, en het is helemaal niemand gegeven om dan ook nog eens The Barn, gewoonlijk zo gevuld met gemekker (van bijvoorbeeld Pieter Post Malone daarstraks), helemaal plat te spelen.

God, wat kan die man zíngen – en was dat nu zweet dat over onze rug stroomde, of iets anders? Dotan brengt folkpop rechtstreeks uit de onmetelijk hoge toren van Doornroosje, een gitaar die de lier van Orpheus in het niets doet verbleken.

Om nog maar te zwijgen van die looks. We keken recht in ‘s mans braambesdonkere ogen, kieperden haast achterover van zijn zorgvuldig gecoiffeerde leeuwenmanen, schaafden onze lendenen aan zijn stoppelbaard, en we zagen, nee, voelden hem fluisteren: ‘We’re coming home now, we’re coming home now.’

Die stem, zo fabelachtig mooi dat elk woord op ons tere hersenvlies condenseert en elk nummer zich aandient als twee-plus-één-gratis porties fantoompijn. Of als een rondedans door een veld met madeliefjes. Als een pintje in de morgen, de voorbode van een dagje zonder zorgen. Of als een ondoorbakken Werchterpizza van twintig euro belegd met dromen, ex-vriendinnen die als bezinksel kamperen in ons achterhoofd, en de zonet uitgeboerde pintjes van vanmiddag.

Over vanmiddag gesproken: we zijn er nog niet helemaal uit of Dotans engelengezang ons naar een dimensie buiten de tijd getransporteerd heeft, want we voelden ons in Narnia, Disneyland, en de Efteling tegelijk. Om eerlijk te zijn, weten we nog steeds niet wat de werkelijkheid is en wat niet.

À propos, wist u dat de lieve man op weg naar het podium een vrouw van haar baby verlost heeft en de schulden van een dakloze (laveloos teruggevonden op de boterhammenstand van de Werchtercrew) volledig heeft afbetaald? Ja, mochten wij volgende week onverwacht te overlijden komen door een middelgroot leger huurmoordenaars, mag Dotan ons lichaam ten grave dragen. Dan zijn we toch een klein beetje niet écht dood. 

Een droomconcert - te mooi om waar te zijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?