© Stefaan Temmerman

Concertreview: Post Malone op Rock Werchter 2018

, door (jurgen beckers)

97

Dat Post Malone zijn vroege podiumuur zelf niet gewoon was, bleek al bij zijn welkomstwoord: ‘It feels so fucking good to be here tonight’. 14u in de namiddag, Post. Fucking is zijn favoriete woord.

En kijk, Post Malone was eigenlijk van voor tot achter fenomenaal fantastisch, althans voor die mensen die de vorige eeuw niet hebben meegemaakt. Alles stond op band. Alles, behalve Malone zelf. Iets waar Sam Gooris twintig jaar geleden al een trendsetter in was. Het wordt hoog tijd dat hij met zijn boekhouder zijn hologram-opties eens bekijkt.

‘I appreciate you all coming out here tonight to fuck with me’. ‘Better Now’ beet de spits af en klonkt weergaloos, vanop band, of mp3, of vanuit de cloud, of waar zit zoiets tegenwoordig? In de frontstage stond overigens meer materiaal dan op het podium, waar de backdrop ons voornamelijk beelden van onszelf voorschotelde. Wij deden dat niet slecht, maar bloody hell, wat stroomde het zweet ons over de ruggengraat.

Als je de platen van Post Malone goed vindt, viel er op dit concert helemaal niks aan te maken, omdat alles simpelweg hetzelfde was als op plaat. Met Malone die zong en rapte en er, dat moet gezegd, bijzonder veel zin in had. Beetje jammer wel dat de beelden van Post op de grote schermen niet helemaal synchroon zaten, waardoor het bij momenten leek alsof ook zijn zangpartijen op band (mp3, cloud…) stonden.

Eén keer kwam er een akoestische gitaar aan te pas, zonder verdere begeleiding bespeeld door de enige artiest die op het podium stond. Een folkmoment dat gek genoeg niet misstond tussen het bombastische geweld van de rest van het concert. De powerballade ‘I Fall Apart’, opgedragen aan ‘the bitch that broke my heart’ – dat zal haar leren – deed dat evenmin.

Dan eindelijk ‘Rockstar’ waar Post een uitroepteken achter plaatste door a perfectly good guitar tegen de planken aan splinters te meppen. Noem ons ouderwets, maar wij vinden dat zoiets enkel door de beugel kan als je die gitaar eerst hebt gebruikt om de boel in de fik te steken. ‘Rockstar’ klonkt trouwens exact even goed als op plaat (cd, mp3, cloud… ).

We kregen nog ‘Psycho’ en ‘Congratulations’ als afsluiter, en Malone die besloot met: ‘We are so glad to be on fucking tour and play for thousands of Belgian people. Thank you so fucking much, ladies and gentlemen’. Fucking is zijn favoriete woord. Maar wie is we, Post?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?