Concertreview: Nine Inch Nails op Rock Werchter 2018

, door (sasha van der speeten)

52

Trent Reznor begon eraan met alle zaallichten nog aan. Die dimden langzaam tijdens een bits 'Somewhat Damaged', waarbij u uiteraard het iconische "too fucked to care anymore" jolig meebrulde. 'Wish' droeg de razernij van vijfentwintig jaar geleden mee, met knetter makende strobo’s als kersje op het galgenmaal. Resultaat? Een in nihilisme gemarineerd volksfeest

Het recente 'Less Than' ramde retrofuturistische elektropunk door onze strot, een sound die toch weer naadloos aansloot bij het NIN uit de nineties. 'March Of The Pigs' liet dan weer een spervuur aan kopstoten op de menigte neerdalen. Wat een nummer: een bloedzuigende oorworm uit het magnum opus The Downward Spiral. “And doesn't it make you feel better / The pigs have won tonight", brulde u mee. “Now they can all sleep soundly / And everything is all right". 

Dansende handmaids

‘The Wretched' - Depeche Mode in een kolkend bad salpeterzuur - legden je darmen in de knoop met bolle elektronica en ijselijke hardrockriffs. ‘Reptile’ deed zijn titel alle eer aan, als een python tussen de lakens: eerst traag, loom en glibberig, dan plots venijnig, vlijmscherp, niet aflatend. ‘Copy Of A’ was succulente death disco. AlsThe Handmaid’s Tale ooit een nachtmerriescène krijgt, moeten Offred en de andere handmaids hierop uitzinnig dansen in de verlaten straten van Gilead. Bij voorkeur met de afgehakte hoofden van hun huismeesters op staken langs de weg. Wij programmeren onze digicorder alvast.

Reznor oogde trouwens très sexy met zijn woeste baard, gescheurde shirt en dollemansblik, als u tenminste tuk bent op levensbedreigende romances.“Thank you for joining us in this hot motherfucker”, zei hij en, nee, dan had hij het niet over zichzelf maar over de bloedhete tent.

Stervende koeien

‘Shit Mirror', uit het excellente nieuwe mini-album Bad Witch, was misantropenpunk waarop u vrolijk meeklapte. Feesten aan de rand van een vulkaan. In ‘Ahead Of Ourselves' klonk Reznors stem alsof ze door een papierversipperaar was gehaald. Gitaren loeiden als stervende koeien. De soundtrack bij een van rottende karkassen vergeven dystopische woestenij. Feest! Leute! De track loste op in hyperdigitale partikels, lost in cyberspace.

Het met acidbliepjes afgezoomde ‘God Break Down The Door’ etaleerde een listig spel van aantrekken en afstoten, tussen bolle beats en nerveuze roffels, tussen unheimliche ambient en doemerige noise. Reznor klampte zich aan zijn microfoonstatief vast alsof hij bijna door een orkaan werd weggeblazen.

Dichter bij Christus

De verdorven elektropopevergreen ‘Closer’ trok een golf van euforie door The Barn. Hoe Reznor bij “you get me closer to God” zijn armen spreidde als een gekruisigde Christus, klaar voor de volgende spijker in de handpalmen! Bloedige hel, wat een kick!

'The Big Come Down', een funky favoriet van ons, prikkelde en vonkte, evenals 'The Hand That Feeds' en een verbluffend 'Head Like A Hole': zelfhulpanthems voor wie in de nineties opgroeide met Douglas Coupland en Greg Araki, met Lost Highway van Lynch, met Max Headroom en MTV's 120 Minutes. 'Hurt' trok een roestige streep onder dit pareltje van een concert.

Wij hopen even furieus en nietsontziend ouder te worden als Trent Reznor. Met knarsende tanden en opgeheven vuist. “Rather die than give you control". Zo, en nu een koffietje, een koekje en een belleke naar 't vrouwtje.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?