Rock Werchter 2018: Het menselijk wrakhout spoelt aan!

, door (jme)

22

Wat gezellig struinen over de wei vertelt ons maar één ding: u bent volledig naar de zak, kapot, canard, patat, beknakkerd, en uitgeput. Stille getuigen zijn de vele ronkende menswezens die als zwerfvuil over de wei verspreid zijn. Zelfs tijdens het ongebreidelde geweld van Nick Cave – nochtans een absolute rasentertainer – kon u de oogleden niet geheel open houden. Dat schoonheidsslaapje heeft u evenwel verdiend, dus maak u maar vooral geen zorgen.

Voldaan, dat is het sleutelwoord hier – net een colonne wandelende, goedgevulde magen na een feestelijk banket. Uw luisterend oor is verzadigd met allerhande muzikaal snoepgoed, uw lodderig oog laafde zich aan Nick Caves prachtige primatenkop, uw voeten dansten zich een blarig, knoestig ongeluk, uw handen zien grijsgrauw van het veelvuldige klappen, en uw armen staken zich in een Azteeks zonneritueel keer op keer de hoogte in. Over de zon gesproken: er loopt hier bijna niemand rond die niet tot op het bot toe gebruind is – Werchter zorgt er dus ook voor dat u er een pak beter uitziet, zodat u die gekweekt-in-de-kelder-look eindelijk eens achterwege kan laten.

Zelden zoveel tevreden kopjes gezien op zo weinig vierkante meters, zelfs niet, warempel, op het Schlagerfestival. Het is evenwel ontroerend om te zien hoe u zo gezellig indommelt; het beste bewijs van ontspanning is ergens in slaap vallen, schijnt het, en dat doet u hier in groten getale. Zolang er niets aan uw tenen komt nibbelen, lijkt u er schik in te hebben. Na vier dagen vechten tegen honger, dorst, en alle andere mankementen aan het menselijk lichaam, kunnen we dat maar al te goed begrijpen.

U heeft dapper gestreden, en onze hoed – vol pauwenveren, uiteraard – nemen we daar maar al te graag voor af. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?