© Koen Keppens

Concertreview: Equal Idiots op Rock Werchter 2018

, door (jub)

106

'Een duo dat zich het meest in zijn sas voelt in uptempo kabaal dat de zorgen van de weekdagen ver achter zich laat'

Was er in tussentijd iets noemenswaardigs veranderd aan Equal Idiots en/of hun formule? Helemaal niks, en laten we dat maar uit volle borst toegejuichen. Nog steeds opgetrokken uit Thibault Christiaensen op gitaar en Pieter Bruurs op drums, een duo dat zich het meest in zijn sas voelt in uptempo kabaal dat de zorgen van de weekdagen ver achter zich laat.

‘Hippie Man’ beet de spits af, en voor we het wisten, zaten we vijf songs ver in de set. Christiaensen keek een eerste keer omhoog en geloofde zijn ogen niet: ‘Hey Wechter, cava? Fucking hell, voor ons is dees fucking graaf!’

Als het tempo bij Equal Idiots even naar beneden ging, zoals in ‘Toothpaste Jacky’, leek hen dat enkel met de grootste moeite te lukken. Als een racepaard dat stond te trappelen om weer de renbaan op te mogen.

Kunnen jullie Frans? Zing dan alstublieft mee, want het volgende nummer is in het Frans, en wij kunnen geen Frans’. ‘Ca Plane Pour Moi’ van Plastic Bertrand werd luidkeels meegebruld. Hun eigen ‘Butter (Up Down)’ nagenoeg even luid.

‘Put My Head In the Ground’ deed de deur van The Slope dicht. Veertig minuten en het zat erop. Minder mocht dat niet zijn. ‘Wij waren Equal Idiots. Salut. Merci’. Wat zouden ze geen Frans kunnen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?