© Stefaan Temmerman

Mogwai op Rock Werchter 2019: Moeilijk gaat ook

, door (tr)

Deel

Liefst schrijven ze nummers zonder teksten, en Stuart Braithwaite, alleen maar frontman omdat hij op de eerste repetitie een bepalend spelletje blad-steen-schaar verloren heeft, trekt dan ook alleen maar zijn mond open als het écht moet. En dan nog: die van Mogwai zijn Schotten - een volkje dat niet eens onderbroeken draagt als ze daar geen zin in hebben - en vinden dus sowieso dat niéts moet. Als Stuart bijvoorbeeld geen zin heeft om een T-shirt te dragen, dan draagt hij gewoon een warme trui met lange mouwen. Ook als hij toevallig in The Barn moet optreden, ook als daar toevallig temperaturen hangen waarin je een kloeke zalm kan roken.

Niets moet, kortom. En soms wordt Mogwai daardoor een moeilijke groep genoemd. Omdat ze zelden zin hebben om songteksten te schrijven, omdat ze nooit lachen, omdat ze met Dominic Aitchison een bassist hebben die graag akkoorden speelt maar daarvoor toch niet uit de groep gezet wordt, en omdat ze soms met één, twee variaties heelder nummers maken die na enkele minuten toch boven hun publiek en zijzelf uittorenen. Toegegeven: het wàs ook allemaal niet vanzelfsprekend in The Barn, en meer dan eens in die drie kwartier bewandelde Mogwai de grens tussen ‘monolitisch’ en ‘geluidsbrij’. Maar alleen wie tussen de schade de schoonheid niet had gezien, beweerde na afloop met uitgestreken gezicht dat het over het tweede ging.

‘Soundscape’ is een woord dat vandaag de dag te graag gebruikt wordt - telkens een bedroom producer ergens in een galmende microfoon boert terwijl zijn kat over een keyboard loopt, is het weer van dat. Maar er is geen weg omheen: Mogwai maakt soundscapes, en wel van het soort waarvoor geen landkaarten verkocht worden. In hun vergezichten koppelen ze jeukend onbehagen aan voorzichtig optimisme, en nostalgie is er geen strafbaar feit maar een levenshouding. Als ze somberden, dan deden ze dat uit alle macht. Wilden ze slaan, dan was het raak. Soms, zoals in ‘Coolverine’ en ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’, niet alleen qua songtitel een moderne klassieker, deden ze het allebei tegelijk. Op het hoofdpodium zouden diezelfde dag nog Bastille en P!nk aantreden: artiesten die evenveel uitstaans hebben met snaren als met koeltechniek, maar Mogwai had ouderwets gewoon hun gitaren meegebracht, en bewees in nog geen uurtje dat die dingen zelfs in 2019 nog niet weg te cijferen zijn. Niet zolang zo’n ding kan klauwen, niet zolang het tanden heeft.

Ja, moeilijk gaat ook. Soms is het zelfs leuker.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?