© Stefaan Temmerman

Geike op Rock Werchter 2019: De moedigste set van Werchter

, door (ss)

48

Het waren jaren van valse starten, schijnbewegingen en zwangere stiltes, met bevallingen die niet altijd beantwoordden aan de verwachtingen van wie in haar een diva (in de goeie zin van het woord) zag en ziet.

Was will das Weib? Geikes palmares tot dusver is eclectisch, avontuurlijk, maar ook wat stuurloos. Haar eerste aftastende soloproject werd nooit uitgebracht, haar eerste echte solo-cd was avontuurlijker dan wat ze indertijd bij die groep van daarnet moest zingen, haar sporadische samenwerking met Spinis was mooi, en ‘Zoutelande’ was een toevalstreffer die niemand verwachtte en die verder niets zegt over haar ambities. Op Werchter kwam Geike’s meest veelzeggende poging tot bindtekst, de enige in het Engels, nadat een meisje op de eerste rijen om ‘Zouteland’ vroeg: ‘I don’t think so baby. Maar toch bedankt.’

De set van haar concert was eigenlijk niet zozeer een set dan wel een soort openbare showcase voor haar in oktober te verschijnen cd, die werd vrijwel integraal gespeeld. Van haar muzikale verwezenlijkingen van de voorbije twintig jaar geen spoor. Een andere poging tot bindtekst was in dat verband: ‘Ik ga niet veel zeggen maar ik zal vooral songs spelen uit mijn nieuwe cd die in oktober uitkomt.’ Laat ik haar even streng toespreken: na 20 jaar frontvrouw moet je beter doen dan wat half verontschuldigend mompelen. Ze droeg ook het hele optreden een zonnebril terwijl het podium in schaduw en subtiel licht baadde. Een harnas, dat gevoel.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat Geike zich op een festival als een vis in het water voelt. The Slope was draaglijk: er was wat schaduw, de klank zat ondanks de wind goed, en er waren geen stoorgeluiden van de andere podia – geenszins vanzelfsprekend bij relatief kwetsbare muziek. Maar ik vermoed dat haar nieuwe materiaal beter tot z’n recht zal komen op pakweg M-Idzomer in Leuven. Want wat het meest opvalt is dat Geike over een stem beschikt die Grote Muziek aan kan, maar dat ze het klein houdt.

Het is Joost Zwegers die de nieuwe plaat heeft gestuurd, bezield, begeleid, kies maar een tactvol woord. Dat heeft voor- en nadelen. De nieuwe songs zijn geenszins ondermaats, en wat melodieuzer, piano based, en radiovriendelijk. Maar ze zijn ook grotendeels onderling inwisselbaar, met grotendeels dezelfde klankkleur, en op geen enkel moment had je het gevoel dat hier iets memorabels werd opgestart. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Enerzijds was dit de moedigste set van Werchter: ik zie het buitenlandse gevestigde waarden niet doen om uitsluitend nieuwe songs te spelen. Anderzijds was het plots voorbij en stelde ik vast dat het publiek daar vrede mee had en dat niemand een bisnummer afdwong. Geike verdient beter, maar haar fans ook.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?